Πίσω στο ευρετήριο

Ελληνική Κοινότητα Τορόντο: Στο έλεος των διαπλεκόμενων και της τσαπατσουλιάς.

                                                                        Του Θωμά Στεφ. Σάρα

Για μια δεκαετία τώρα προσπαθώ να εκφράσω τις αντιρρήσεις μου για τον τρόπο με τον οποίο η τότε διοίκηση του μεγαλύτερου παροικιακού οργανισμού της ομογένειας του Τορόντο, ενέργησε και αποφάσισε να προχωρήσει στην ανέγερση του “πολιτιστικού της κέντρου”, το οποίο κάθε τι άλλο παρά θα  μπορούσε να χαρακτηρισθεί πολιτιστικό, άπαξ και κινδυνεύει να οδηγήσει στην πτώχευση ολόκληρο το κοινοτικό ίδρυμα, το οποίο, θα πρέπει να τονίσουμε, οικοδομήθηκε πάνω στην αγάπη, τον πόθο και τις στερήσεις του Έλληνα μετανάστη της πρώτης γενιάς. Το κακό είναι ότι την τελευταία δεκαετία εκείνοι που είχαν την ευθύνη της διοίκησης του οργανισμού, με την βοήθεια παροχών προς ορισμένους φορείς ΟΜΜΕ κατόρθωσαν να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη της ομογένειας, κάνοντας την να πιστέψει στις “αγαθές προθέσεις” της ηγεσίας, για την δημιουργία πολιτιστικής υποδομής στο κέντρο της ομογενειακής παροικίας. Και άπαξ και μιλάμε για “πολιτιστικές παραδόσεις”, πως θα ήταν δυνατόν εάν οι αρχιτέκτονες του έργου δεν ακολουθούσαν τα γνωστά πρότυπα του εθνικού κέντρου, της τσαπατσουλιάς, του άρπα κόλα και του δεν βαριέσαι αδελφέ, που τόσο έντονα κοσμούν τον Νεοέλληνα και την κοινωνία του. Αυτό τουλάχιστον μας, εάν τίποτα άλλο, μας διαβεβαιώνει συνέντευξη που έδωσε ο εξοστρακιστής, (κατά τα πρότυπα των διαχρονικών μας πολιτιστικών παραδόσεων), καθηγητής Γκέκας, εκλεγμένος πρόεδρος του ομογενειακού ιδρύματος. Σύμφωνα λοιπόν με τον ομιλητή το έργο πέραν των ένδεκα εκατομμυρίων που υποχρέωσε την κοινότητα να δανειστεί, προκειμένου να τελειώσει έχει την ανάγκη άλλων έξι εκατομμυρίων δολαρίων. Ένα ποσόν το οποίο θα ανεβάσει το ύψος του χρέους στα 17 εκατομμύρια δολάρια. Το ποσόν όμως αυτό είναι κατά πολύ μεγαλύτερο εκείνου της εμπορικής αξίας του ακινήτου, και ως εκ τούτου καθιστά προβληματική τη συνέχιση του έργου το οποίο έφερε σε κατάσταση πτώχευσης τον ομογενειακό  κοινοτικό οργανισμό. Το χειρότερο είναι, πάντοτε σύμφωνα με τα λόγια του καθηγητή, ότι η προηγούμενη διοίκηση του Κώστα Μενεγάκη, άρχισε ένα έργο χωρίς καν να φροντίσει να συντάξει κάποιο σχέδιο εργασίας το οποίο θα ξεκαθάριζε τα οικονομικά πλαίσια μέσα στα οποία θα μπορούσε να εργασθεί αποδοτικά η υπό ανέγερση νέα πολιτιστική πτέρυγα. “Με μεγάλη μου έκπληξη και απογοήτευση διαπίστωσα ότι η προηγούμενη διοίκηση ( του Κώστα Μενεγάκη), δεν είχε συντάξει business plan για το κέντρο,” δηλώνει ο καθηγητής και συνεχίζει, “απλώς είχαν συντάξει μια σελίδα χωρίς λεπτομέρειες, με ξεκάρφωτα νούμερα.” Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που ο ενθουσιασμός του οικονομολόγου καθηγητή άρχισε “να ελαττώνεται, καθώς δεν το βλέπει να γίνεται.” Είναι και αυτό ακόμα ένα στοιχείο της κατάντιας στην οποία οδήγησαν την οργανωμένη ομογενειακή κοινότητα άτομα  άσχετα και αδύναμα να αντιληφθούν και να ανταποκριθούν στις ανάγκες των σημερινών καταστάσεων, και τα οποία κάτω από την πίεση των υπεροπτικών τους βλέψεων και επιδιώξεων, οδήγησαν τον μεγάλο οργανισμό σε σημείο “μη επιστροφής.” “Εγώ διδάσκω οικονομικά”, αναφέρει ο καθηγητής,  “διδάσκω διοίκηση επιχειρήσεων και αυτά που λέω στους μαθητές μου είναι: όταν κάποιος είναι μιας ορισμένης ηλικίας, 65αρης για παράδειγμα, δεν πάει να βάλει υποθήκη προκειμένου να αγοράσει μεγάλο και ακριβό σπίτι. Ή όταν είναι άρρωστος κοιτάζει να γίνει καλά και δεν κοιτά να κάνει επενδύσεις.”

Σύμφωνα με τον ομιλητή κατά το σύντομο διάστημα που διαχειρίστηκε την εξουσία στον οργανισμό διαπίστωσε ότι ουσιαστικά βρισκόταν “υπό επιτήρηση” από άτομα τα οποία προφανώς δεχόταν εντολές από εξωτερικούς παράγοντες, οι οποίοι προσπαθούσαν να κρατήσουν τα μέλη του οργανισμού σε κατάσταση συσκότισης, προκειμένου να μη μαθευτεί η αλήθεια, η πραγματική εικόνα του οργανισμού. Μεταξύ άλλων υποστηρίζει ότι στο υπό ανέγερση κτίριο υπάρχει ελαττωματικό δοκάρι το οποίο αντιλήφθηκαν οι επιθεωρητές οι τεχνικοί επιθεωρητές και οι οποίοι απαίτησαν την δημιουργία προσωρινών υποστυλωμάτων, έως ότου αντικατασταθεί το δοκάρι αυτό. Το αποτέλεσμα είναι η επιβάρυνση του οργανισμού με ένα πρόσθετο ποσό τριών χιλιάδων δολαρίων το μήνα. Η αντικατάσταση του δοκαριού, σύμφωνα με τον ομιλητή, θα κοστίσει ΄ςνα ποσόν 250.000 έως και 300.000 δολάρια. Το γεγονός αυτό το γνώριζε η διοίκηση Μενεγάκη, πλην όμως το κρατούσαν μυστικό από τα μέλη του οργανισμού και γενικά την ομογένεια. Υπάρχουν ακόμα προβλήματα με την ασφαλιστική εταιρία που έχει ασφαλισμένο το υπό ανέγερση ακίνητο, η δε εταιρία απειλεί να διακόψει την κάλυψη, αφήνοντας στο “έλεος του θεού” τον οργανισμό σε περίπτωση κα΄ποιου ατυχήματος. Πέραν αυτού όμως  εάν το κτίριο δεν έχει ασφάλιση τότε η τράπεζα που έχει δανειοδοτήσει τον οργανισμό και έχει βάλει υποθήκη στο κτίριο, θα απαιτήσει πίσω τα κεφάλαια που δάνεισε, οπότε και μη υπαρχούσης άλλης λύσης το κτίριο πρόκειται να κατασχεθεί ή και να δοθεί για πούλημα, προκειμένου η τράπεζα να κατοχυρώσει τα δικαιώματά της πάνω στα ποσά που της χρωστάνε. Τέλος κάνει αναφορά σε κάποια διαθήκη συν πάροικου η οποία άφηνε στην κοινότητα ένα διαμέρισμα και τα κεφάλαια από ασφάλεια ζωής. Τελικά όμως αποδείχθηκε ότι υπάρχει νόμιμος κληρονόμος ο οποίος διεκδικεί τα περιουσιακά αυτά στοιχεία, και το όνειρο του “από μηχανής θεού” διαλύθηκε σαν σαπουνόφουσκα σε νύχτα Αυγουστιάτικη. Τέλος αναφέρεται στις αιτίες που τον οδήγησαν να υποβάλει την παραίτησή του. Ζήτησε από τον επίσης ομογενειακό οργανισμό Hellenic Heritage Foundation να επισπεύσουν την αποστολή του ποσού των 350.000 δολαρίων, μέρος ποσού του ενός εκατομμυρίου που είχαν υποσχεθεί στην κοινότητα για το έργο. Ο ομιλητής ισχυρίζεται ότι πρόθημα έδωσε στην διοίκηση του ιδρύματος ότι πληροφορίες του ζητήθηκαν, γύρω από την οικονομική κατάσταση του οργανισμού. “Ήταν οι πρώτοι που μάθανε πράγματα που μέχρι εκείνη τη στιγμή κανείς δεν γνώριζε”, αναφέρει. Παρ’ όλα αυτά όμως, η διοίκηση του HHF δεν φάνηκε διατεθειμένη να δώσει το ποσόν. Στο σημείο αυτό ας μου επιτραπεί να προσθέσω ότι σύμφωνα με προσωπικές μου πληροφορίες αυτό έγινε ύστερα από παρεμβάσεις εξωτερικές, κυρίως της αποτυχούσας ηγεσίας του κοινοτικού οργανισμού και γνωστού κοινοτικού στελέχους των παρασκηνίων, οι οποίοι με προσωπική τους παρέμβαση ζήτησαν να μην δοθούν τα χρήματα στην διοίκηση του οργανισμού αλλά στα μέλη κάποιας ειδικής ερανικής επιτροπής την οποία φιλοδοξούσαν να δημιουργήσουν και να αναλάβουν οι ίδιοι προκειμένου να ολοκληρώσουν το ναυαγισμένο τους “όνειρο” το οποίο σε τελευταία ανάλυση αποδειχθεί ως “όνειρο θερινής νύχτας”. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχω, η επιμονή τους εξόργισε τα μέλη του HHF, και τα οποία σε τελευταία ανάλυση αποφάσισαν να μην δώσουν τα χρήματα. Το γεγονός αυτό αποτελεί μια λεπτομέρεια την οποία, δυστυχώς αγνοούσε ο καθηγητής Γκέκας, την οποία όμως γνώριζαν ορισμένα μέλη του συμβουλίου του. Έτσι αναπόφευκτα οδηγήθηκε στην μοιραία απόφαση να υποβάλει την παραίτησή του και να απομακρυνθεί από τον οργανισμό, άπαξ και διαπίστωσε ότι ουσιαστικά αυτός βρισκόταν σε κατάσταση χρεοκοπίας.

Είναι γεγονός ότι η ανοιχτή πολιτική της διακίνησης πληροφοριών και ενημέρωσης του κοινού γύρω από τις πραγματικές συνθήκες που βρίσκεται η κοινότητα, έχει δημιουργήσει ένα κλήμα τελείως αρνητικό γύρω από το πρόσωπο του καθηγητή Γκέκα, μεταξύ των μελών του συμβουλίου του, πλην όμως σε τελευταία ανάλυση, τον αναδεικνύει άνδρα όχι μόνον γνώσεων και σπουδών, μα και μεγίστης δημοκρατικής ευθιξίας, ο οποίος με την υποβολή της παραίτησης του απέδειξε ότι πραγματικά ενδιαφέρεται για την ομογένεια και τα ιδρύματά της. Το μοναδικό σημείο στην όλη υπόθεση που δεν είχε υπ’ όψη του ο παραιτηθείς πρόεδρος, ήταν εκείνο της διαπλοκής  συμφερόντων ατόμων του περιβάλλοντος του στην διοίκηση και πιθανόν ακόμα και άλλων έξω από αυτήν, οι οποίοι όπως αποδεικνύεται, με κάθε θυσία, προσπάθησαν και προσπαθούν να κρατήσουν στο σκοτάδι της άγνοιας την ομογένεια, την οποία ωστόσο προσπαθούν να πείσουν να συνεισφέρει. Πιθανόν το γεγονός αυτό να συμπεριλαμβάνεται στις καταγγελίες του ότι μερικά άτομα του προεδρείου του επηρεάζονταν από εξωτερικούς παράγοντες, και ότι οι συνεργάτες του σε αυτό τον εμπόδιζαν και δεν του επέτρεπαν να συγκαλέσει Γενική Συνέλευση των μελών, προκειμένου να τα ενημερώσει για τα πραγματικά και δύσκολα  προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινότητα, και για τα οποία σε τελική ανάλυση είναι συ υπεύθυνοι όλοι εκείνοι που βρέθηκαν και συνεργάσθηκαν με τις διοικήσεις του Κώστα Μενεγάκη και μοιράστηκαν μαζί του τις ευθύνες άσκησης μιας πολιτικής κακοποίησης κάθε έννοιας δημοκρατικής διακυβέρνησης, αξιοκρατίας και απόλυτης ενημέρωσης των μελών γύρω από τα πραγματικά προβλήματα που απασχολούν τον οργανισμό. Της εξαγοράς των ΟΜΜΕ, της κατασπατάλησης του ταμείου του οργανισμού σε ταξίδια στην Ελλάδα, προκειμένου να εκλιπαρήσουν οικονομική βοήθεια, και τέλος ενός ανήλεους κυνηγητού εναντίον εκείνων των εντύπων τα οποία πιστά στο καθήκον τους συνέχιζαν να ασκούν κριτική και να προειδοποιούν το κοινό.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο προσωπικά πιστεύω στην ανάγκη αποχής της ομογένειας από κάθε προσφορά ή και οικονομική  βοήθεια για τον σκοπό αυτό, τουλάχιστον μέχρις ότου διεξαχθεί κάποια οικονομική έρευνα πάνω στα πεπραγμένα εκείνων που διοίκησαν τον οργανισμό τα τελευταία χρόνια, ώστε να μάθουμε όλοι τι έγιναν τα μεγάλα ποσά που πέρασαν από τα ταμεία της κοινότητας. Εκείνα των εράνων, των δωρεών, των ασφαλιστικών αποζημιώσεων εκατομμυρίων δολαρίων, καθώς επίσης και τους λόγους για τους οποίους κάποιοι προσπαθούν να αποκρύψουν από το πλατύ κοινό των μελών του οργανισμού τις πραγματικές συνθήκες που τον περιβάλουν.

Όσο και εάν φαίνεται απίστευτο, η όλη κατάσταση θυμίζει παρόμοιο σενάριο με εκείνο που παίχτηκε στο εθνικό κέντρο. Ένα σενάριο διαπλοκών, παραπλανητικών ανακοινώσεων, αναληθών ισχυρισμών και πολιτικών σκοπιμοτήτων. Εάν όμως κάτι παρόμοιο αποτελεί την στρατηγική εκείνων που για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια εμπαίζουν την παροικία με παραπλανητικές και λαϊκίστικες υποσχέσεις, είναι πλέον καιρός για τους δωρητές να πληροφορηθούν τι ακριβώς συμβαίνει και πως διετέθησαν τα ποσά των δωρεών τους. Όσο και εάν φαίνεται απίστευτό, κάτι παρόμοιο έγινε και στην Αθήνα, όπου το ένα σκάνδαλο ακολουθεί το άλλο. Διαφορετικά ποιον λόγο θα μπορούσαν να έχουν ορισμένοι να γνωρίζουν μόνοι αυτοί τις πραγματικές συνθήκες που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελληνική Κοινότητα Τορόντο, και γιατί;