Έλλειψη
ευαισθησίας έναντι της ιστορίας μας!
Γράφει
ο ΒΑΣ. Α. ΚΟΚΚΙΝΟΣ, επίτ. Πρόεδρος του
Αρείου Πάγου
Ο
σεβασμός της μνήμης των πεσόντων υπέρ
της ελευθερίας των Ελλήνων εκδηλώνεται
ποικιλοτρόπως. Συνήθης τρόπος
εκδηλώσεως τούτου είναι η ονοματοδοσία
των οδών και πλατειών, καθώς και η
ανέγερση προτομών και αγαλμάτων. Αν όμως
ερευνήσει κανείς τα κριτήρια με τα οποία
ορισμένοι Δήμαρχοι του Λεκανοπεδίου της
Αττικής μετονομάζουν ιστορικούς
δρόμους και πλατείες ή στήνουν προτομές
και αγάλματα, θα οδηγηθεί σε
απογοητευτικά συμπεράσματα.
Οι
Σκοπιανοί ανήγειραν στο κέντρο της
πρωτεύουσάς τους ανδριάντα του Μεγάλου
Αλεξάνδρου, τον οποίον θρασύτατα
εμφανίζουν ως πρόγονό τους, με
αποτέλεσμα να προκαλούν την θυμηδία και
αυτών των Βουλγάρων Ιστορικών. Αλλά στην
Αθήνα δεν υπάρχει ακόμη άγαλμα του
Μεγάλου Αλεξάνδρου. Προ πολλών ετών, ο
πρώην Πρόεδρος της Εταιρείας Μελέτης
Ελληνικής Ιστορίας, αείμνηστος
Γεράσιμος Αποστολάτος, είχε αποκαλύψει
ένα απίστευτο συμβάν.
Ο
Δήμος Αθηναίων εγκατέλειψε στο
εργαστήριο του Καθηγητού της Ανωτάτης
Σχολής Καλών Τεχνών Γιάννη Παππά ένα
ολοκληρωμένο άγαλμα του Μεγάλου
Αλεξάνδρου εφίππου, το οποίο είχε
παραγγελθεί, πληρωθεί και αποπερατωθεί.
Αλλά οι Δήμαρχοι των Αθηναίων δεν έχουν
δικαιολογήσει ως σήμερα την παράλειψή
τους να αξιοποιήσουν και τοποθετήσουν
σε προσήκουσα θέση το άγαλμα αυτό.
Ενδεχομένως να αναζητείται κατάλληλη
θέση. Έως πότε όμως;
Να
σημειωθεί ότι στην πρωτεύουσα της
Ελλάδος υπάρχουν προτομές και αγάλματα
αλλοδαπών οι οποίοι δεν έχουν καμμία
ιδιαίτερη προσφορά προς την Ελλάδα και
τον Λαό της. Για παράδειγμα στη
διασταύρωση των οδών Χαριλάου Τρικούπη
και Λεωφόρου Αλεξάνδρας, επί του εκεί
πάρκου της τελευταίας και σε
προβεβλημένο σημείο έχει τοποθετηθεί
προτομή, αγνώστου στους περισσοτέρους
Έλληνες, αργεντινού αξιωματικού, με την
υποσημείωση ότι ήταν «απελευθερωτής
λαών»!
Η
ιερά πόλη του Μεσολογγίου υπήρξε και
κοιτίδα της Ελληνικής Εμπορικής
Ναυτιλίας. Από τα τέλη του 17ου έως τα
μέσα του 18ου αιώνα αναπτύχθηκε ένας
στόλος 70 περίπου πλοίων, αξιόλογης
χωρητικότητας, επανδρωμένων από
εξασκημένα πληρώματα εντοπίων. Τιμάται
όμως από τον Ελληνισμό και από όλη την
ανθρωπότητα, προεχόντως ως προπύργιο
και ως σύμβολο της ελευθερίας και των
αγώνων και θυσιών υπέρ της Πατρίδος. Τις
εορτές της Εξόδου μάλιστα, κατά παράδοση,
τιμά πάντοτε με την παρουσία του ο
Αρχηγός του Ελληνικού Κράτους, από της
συστάσεως αυτού μέχρι σήμερα.
Είναι
όμως λυπηρό, απογοητευτικό αλλά και
εξοργιστικό το γεγονός, ότι το Δημοτικό
Συμβούλιο του Δήμου Χαλανδρίου
μετονόμασε την κεντρική οδό Μεσολογγίου
σε οδό «Γρηγορίου Γυφτοπούλου», χωρίς
τουλάχιστον να δώσει το όνομα του
Μεσολογγίου σε άλλη κεντρική και
κατάλληλη οδό του Χαλανδρίου.
Περισσότερο
λυπηρό δε είναι το ότι η βεβήλωση αυτή
έγινε με Δήμαρχο που έλκει την καταγωγή
του από το Μεσολόγγι!
Το
άγαλμα του Καραϊσκάκη, Στρατάρχου της
Ρούμελης, οι αγώνες και η μνήμη του
οποίου τιμώνται από όλους τους Έλληνες,
ιδιαιτέρως δε από τους καταγόμενους από
τη Ρούμελη - που ανέρχονται σε πολλές
εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκων της
πρωτευούσης - έχει τοποθετηθεί στον
Εθνική Κήπο και σε απόκεντρο σημείο, το
οποίο ελάχιστοι γνωρίζουν.
Στοιχειώδης
σεβασμός και τιμή προς την μνήμη του
εθνικού αυτού ήρωα, αγωνισθέντος
μάλιστα για την απελευθέρωση της πόλεως
των Αθηνών, όπου και αφήκε την τελευταία
του πνοή, επιβάλλει την μεταφορά και
τοποθέτηση του αγάλματος τούτου, αν όχι
στο κέντρο της πλατείας Συντάγματος ή
αυτής της Ομονοίας, τουλάχιστον στο
κέντρο της ομώνυμης πλατείας Καραϊσκάκη
και σε κατάλληλο βάθρο, ώστε να
προβάλλεται επαρκώς και να είναι
ευδιάκριτο από μεγάλη απόσταση.
Εξάλλου
στο άλσος του Ζαππείου έχει τοποθετηθεί
μνημείο προς τιμήν των πεσόντων κατά τα
γεγονότα του 1974 της Κύπρου, με την πτώση
ενός αεροπλάνου που μετέφερε ένα λόχο
καταδρομών. Όπως έγινε γνωστό από
διαμαρτυρία στα MMΕ
ενός επιζήσαντος αγωνιστού της Κύπρου,
έχουν σβησθεί, από τον χρόνο και τις
καιρικές συνθήκες, τα ονόματα των
πεσόντων και έχουν παραμείνει μόνον τα
κεχαραγμενα εις το μάρμαρο γράμματα του
ονοματεπωνύμου του κ. Δημητρίου
Αβραμοπούλου, επί της δημαρχίας του
οποίου ανεγέρθη το μνημείο.
Το
χαρακτηριστικότερο γνώρισμα των
προγόνων μας ήταν ο σεβασμός προς την
μνήμη των πεσόντων υπέρ της ελευθερίας
της Πατρίδος. Και το χαρακτηριστικό
γνώρισμα του εκφυλισμού πολλών
συγχρόνων Ελλήνων είναι η έλλειψη
σεβασμού προς τους πεσόντας αυτούς. Ένα
τούτων και ίσως κορυφαίο είναι η
απάλειψη των λέξεων Γράμμου και Βίτσι
από το Εθνικό Μνημείο του Αγνώστου
Στρατιώτου στο Σύνταγμα!
Τέλος
για να γίνει σύγκριση της ευαισθησίας
άλλων λαών, έναντι της ιστορίας,
παρατίθεται και το εξής χαρακτηριστικό
γεγονός. Ένας Αυστραλός που διεσώθη κατά
τη Μάχη της Κρήτης στο χωριό Πρέβελι,
όταν επέστρεψε στην Αυστραλία ανεζήτησε
κατάλληλη παραθαλάσσια τοποθεσία της
πατρίδος του που ομοίαζε με την Πρέβελι
της Κρήτης. Εκεί δε ανήγειρε οικισμό που
τον ονόμασε Πρέβελι. Ο οικισμός αυτός
ήδη έχει εξελιχθεί σε παραθεριστικό
κέντρο, που είναι γραφικό και διατηρεί
ορθόδοξη Εκκλησία. Μάλιστα πολλοί
Έλληνες της Δυτικής Αυστραλίας και
άλλοι ορθόδοξοι Χριστιανοί προτιμούν
στην εκκλησία αυτή να τελούν τα μυστήρια
γάμων και βαπτίσεων.
