Απόηχος
που δε λέει να σβήσει
Ρ α τ σ
ι σ μ ό ς ! ! !
Γράφει
ο Πολίτης, Βάιος Φασούλας
Σίγουρο
είναι ότι ο εντεκάχρονος άτυχος Αλέξης
έγραψε ιστορία. Κι ακόμα πιο σίγουρο
είναι ότι αυτή η ιστορία πλαισιώθηκε από
«ήρωες» και «πρωταγωνιστές» της τοπικής
κοινωνίας, η οποία, ιστορία, πέρασε τα
σύνορά της. Ιστορία που θύμισε και
εξακολουθεί να θυμίζει σκυλοκαβγάδες,
σαν εκείνων των χασαπόσκυλων που ο
χασάπης τα πετά ένα κόκαλο και γίνεται
το σώσε ποιος σκύλος να το αρπάξει, όσο ο
απόηχος παραμένει.
Έχουμε
την άποψη πως αλλιώς θα έπρεπε να ήταν η
συμπεριφορά της τοπικής κοινωνίας στο
πολύμηνο δράμα της οικογένειας του
μικρού Αλέξη. Αλλά, δυστυχώς, αλλιώς
συμπεριφέρθηκε: Με σιωπή και ανοχή, με
αδιαφορία και ωχαδερφισμό, και παν απ’
όλα η μεγάλη διάσταση που δόθηκε. Αυτά
αποτελούν συστατικά που βαραίνουν τους
μικρούς «δολοφόνους», αλλά στην ουσία,
οι πραγματικοί δολοφόνοι είναι οι
μεγάλοι.
Και
δεν αναφερόμαστε στα σημερινά
σχολοπαίδια και στις αταξίες τους όσο κι
εμείς, όταν ήμασταν παιδιά, είχαμε τις
δικές μας αταξίες. Η κάθε τάξη κάτι «άτακτο»
είχε να δώσει. Βέβαια, ο κόσμος, το σπίτι,
η γειτονιά, το σχολείο έχουν αλλάξει και
δεν έχουν αλλάξει από μόνες τους· τις
αλλάξανε. Κι αυτό φαίνεται παντού σε
κάθε γειτονιά, σε κάθε σχολείο. «Σύγχρονος»
ρατσισμός με δημοκρατική χροιά.
Παλιά
είχαμε δυσκολίες που προξενούσε η
φτώχεια, η ανέχεια, ο αναλφαβητισμός (άλλο
κατακάθι κι αυτό-προϊόν βρώμικων
φασιστορατσιστικών πολιτικών
συστημάτων) και το σχολοπαίδι μοίραζε το
παστέλι του με το συμμαθητή που δεν είχε.
Σήμερα αυτά, ναι μεν παραμερίστηκαν σε
μεγάλο βαθμό, αλλά αντικαταστάθηκαν από
πιο βίαιες-τρομοκρατικές μεθόδους. Και
τέλος οι αταξίες των παιδιών,
τουλάχιστον ένα μέρος απ’ αυτές, δεν
πιστεύουμε ότι γίνονται με την παιδική
αγνή αφέλεια και αυθεντικότητα. Κι αυτό
βγαίνει από την πολύμηνη τραγωδία της
Βέροιας.
Ο
απόηχος που δε λέει να σβήσει και
συνεχίζει να καλλιεργείται, εντέχνως θα
λέγαμε και άνευ ουδεμίας επιφυλάξεως,
για τις «σύγχρονες» κοινωνίες μας,
μεταφράζεται σε βίαια, εκκολαπτική
ρατσιστική μηχανή. Μέσω βίας είναι και η
προβολή σε αδιανόητες συχνότητες από τα
τηλεοπτικά κανάλια, μεταξύ και του
κρατικού του οπίου, κατά τη γνώμη μας,
έχει και την πρωτιά. Ολόκληρες ώρες και
τα δελτία ειδήσεων καταναλώνονται από
αναφορές στην όμορφη Βέροια, στο μικρό
Αλέξη και στους συνομήλικους…δράστες.
Έλεος πια! Εσείς οι καναλάρχες αφήστε
και στους αρμόδιους να κάνουν κάποια
δουλειά.
Επίσης
πρέπει να πούμε πως πέρα από την
αποβλάκωση και τον κυριολεκτικό
εγκλωβισμό στους ιστούς της «παιδικής
βίας» (ακόμα και αν τη δεχτούμε σαν
τέτοια, δεν παύει να είναι Α προϊόν της «Παγκοσμιοποίησης»)
η οποία φαρδιά πλατιά προσφέρεται από
την τηλεοπτική «ενημέρωση» στους
τηλεθεατές-Πολίτες.
Λοιπόν
πέρα από την πλύση εγκεφάλου που
υπόκεινται, οι Πολίτες, μικροί και
μεγάλοι, αυτόματα καλλιεργείται και το «μάθημα»
του ρατσισμού από τους γονείς προς τα
παιδιά τους. Η παρότρυνση με τη μορφή της
«συμβουλής» να «προσέχουν» τις «παρέες»
και τους τάδε μαθητές, δημιουργεί στους
μαθητές άλλοτε μίμηση, άλλοτε θράσος και
πότε διέξοδο στα άκρα και παράλληλα
καλλιεργεί και μια άλλη μορφή βίας μέσα
στο σπίτι από τους γονείς προς τα παιδιά-μαθητές,
ιδιαίτερα του δημοτικού.
Δεν
χρειάζεται να φωτογραφίσουμε τι μπορεί
να λέει-συμβουλεύει ένας γονιός στο
παιδί του μετά από τόσα πολλά που έχει
ακούσει κι έχει τρομάξει. Και ο τρόμος
και το αβέβαιο και τα μέχρι τώρα…
ανεξιχνίαστα μυστήρια στο θέμα του
Αλέξη, μορφή βίας είναι. Εξάλλου, λέγεται
σήμερα ότι η παιδική βία αποκτά πρωτιά.
Από
κει και μετά από τη μια βλέπουμε πως η
συντήρηση και η καλλιέργεια του
ρατσισμού με θύματα μικρά παιδιά και
θύτες τους «μεγάλους» καλά κρατεί. Και
από την άλλη οι όροι ή εκφράσεις όπως: «κακός
μαθητής, αληταράκος, παιδί του δρόμου»
και άλλα πολλά «κοσμητικά», αποτελούν
την αλυσίδα της εκκολαπτικής μηχανής
του ρατσισμού η οποία πρέπει να σπάσει.
Αυτά τα παιδιά ανεξαρτήτου ταυτότητας,
είναι ο κόσμος μας, είναι το μέλλον μας.
Χρειάζονται χειραφέτηση και όχι
αφορισμούς.
Εν
κατακλείδι μιας και βρισκόμαστε σε
περίοδο προεκλογικής μάχης για τις ΤΑ
και ΝΑ να και μια δυναμική και
πανανθρώπινη ευκαιρία να συμπεριλάβουν
στα προγράμματά τους και το ρατσισμό σε
όλες του τις διαστάσεις. Η περίπτωση του
μικρού Αλέξη είναι το μεγάλο μήνυμα.
Ε.Ε.
Ιούνιος 21 2006
Web:
www.fasoulas.de
pelasgos@fasoulas.de
