Μια
νέα πολιτική πραγματικότητα.
Η επαρχία του Οντάριο, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη της Καναδικής Ομοσπονδίας, συνεισφέρει τα μέγιστα για τις ανάγκες των πτωχότερων επαρχιών, προκειμένου όλες οι περιοχές και επαρχίες της χώρας να μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της σύγχρονης τεχνολογικά αναπτυγμένης αγοράς.
Τα
τελευταία χρόνια, δεν υπάρχει αμφιβολία
ότι, οι διεθνείς οικονομικές συνθήκες
και η δυναμική ανάπτυξη της Καναδικής
οικονομίας, προσέφεραν στα ταμεία της
ομοσπονδιακής κυβέρνησης πακτωλούς
χρημάτων, τα οποία όχι μόνον κάλυψαν τις
ανάγκες της Ottawa’s
για την κάλυψη των υποχρεώσεών της
έναντι των επαρχιών και των δικών της
προγραμμάτων, μα και δημιούργησαν ένα
σοβαρό αποθεματικό στο δημόσιο ταμείο
της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
Στις
δύο τελευταίες εκδόσεις της επιθεώρησης,
είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε το
σοβαρό αυτό θέμα τόσο με τον Πρωθυπουργό
Καναδά, όσο και τον Πρωθυπουργό της
επαρχίας του Οντάριο.
Και
ο μεν Stephen
Harper,
Πρωθυπουργός του Καναδά, ξεκαθάρισε ότι
ακολουθεί την ιστορική πρακτική των
ομοσπονδιακών κυβερνήσεων, όπως αυτή
έχει διαμορφωθεί εθιμικά με τη πάροδο
του χρόνου. Ο δε Dalton
McGuinty,
Πρωθυπουργός της επαρχίας του Οντάριο,
στη σημερινή του συζήτηση δεν αφήνει
καμία αμφιβολία για το δίκαιο αίτημα της
επαρχίας να υποβοηθηθεί στην
αντιμετώπιση των πολλών και σοβαρών
προβλημάτων που αντιμετωπίζει
καθημερινά, καθώς η επαρχία είναι ο
μεγαλύτερος αποδέκτης νέων μεταναστών
οι οποίοι έρχονται στον Καναδά.
Ακόμα,
είναι γνωστό ότι την περίοδο που οι
προηγούμενες Συντηρητικές κυβερνήσεις
του Καναδά, τη περίοδο που οι
κυβερνήσεις του Brian Mulroney
ασκούσαν την εξουσία, η επαρχία του
Οντάριο δοκιμάσθηκε τόσο σκληρά με την
πολιτική της ομοσπονδιακής κυβέρνησης
περιορισμού των κεφαλαίων
χρηματοδότησης των κοινωνικών
προγραμμάτων, ώστε υπηρεσίες της
επαρχιακής κυβέρνησης ακυρώθηκαν,
τα γραφεία υποδοχής των νέο
μεταναστών καταργήθηκαν και πολλά άλλα
κοινωνικά προγράμματα,
συμπεριλαμβανόμενου και εκείνου της
διδασκαλίας της Αγγλικής σαν δεύτερης
γλώσσας, καθώς επίσης τα προγράμματα της
ιατρό-νοσοκομειακής περίθαλψης,
υπόφεραν κάτω από το βάρος αυτής της
πραγματικότητας. Νοσοκομεία έκλεισαν,
υπηρεσίες καταργήθηκαν και ένας μεγάλος
αριθμός εργατών του κλάδου υγείας
βρέθηκε χωρίς εργασία λόγω των
οικονομικών περικοπών. Όλα αυτά όμως
σήμερα ανήκουν στο παρελθόν, την
δεκαετία που μας πέρασε η οικονομία του
Καναδά ξαναβρήκε τον κανονικό της ρυθμό,
και τα δημόσια ταμεία της ομοσπονδιακής
κυβέρνησης ξαναγέμισαν χρήματα.
Αυτή
είναι μια πραγματικότητα την οποία δεν
αρνείται η ομοσπονδιακή κυβέρνηση η
οποία όμως αρνείται να διευκολύνει την
επαρχιακή κυβέρνηση του Οντάριο να
ανταποκριθεί καλύτερα στις υποχρεώσεις
της έναντι των κατοίκων, από την
φορολογία των οποίων έχει την
δυνατότητα το ομοσπονδιακό ταμείο να
απολαμβάνει αυτές τις υπέροχες ημέρες
της οικονομικής άνεσης.
Δεν
πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι
κάτω από αυτά τα δεδομένα όλες οι
επαρχίες και αυτοδιοίκητες περιοχές της
Καναδικής ομοσπονδίας θα πρέπει να
μοιράζονται εξ ίσου τον πλούτο του
δημόσιου ταμείου, άσχετα εάν αυτές
παραδοσιακά θεωρούνται πλούσιες ή
πτωχές. Η πρόσφατη ομολογία του
Πρωθυπουργού του Κεμπέκ ότι η επαρχία
του έχει την δυνατότητα να επιζήσει μόνη
της έξω από την Καναδική ομοσπονδία,
αποδεικνύει την ορθότητα του
συλλογισμού. Εάν το Κεμπέκ πραγματικά
έχει αυτή τη δυνατότητα τότε το ερώτημα
που δημιουργείται είναι
γιατί όμως το ομοσπονδιακό ταμείο
συνεχίζει να χρηματοδοτεί τόσο
γενναιόδωρα τα προγράμματα αυτής της
επαρχίας, ενώ αρνείται κάτι παρόμοιο για
εκείνα του Οντάριο, μιας επαρχίας η
οποία για δεκαετίες ολόκληρες συνεχίζει
να αποτελεί την “ατμομηχανή” της
οικονομικής ανάπτυξης του Καναδά.
Ακόμα,
οι χιλιάδες των νέων μεταναστών οι
οποίοι καθημερινά φθάνουν στο Οντάριο
γιατί να μην έχουν τα ίδια δικαιώματα
κοινωνικής πρόνοιας με τους άλλους που
καταλήγουν στην επαρχία του Κεμπέκ, για
κάθε έναν από τους οποίους η
ομοσπονδιακή κυβέρνηση χρηματοδοτεί
την εγκατάστασή του με διπλάσιο ποσό από
εκείνο που προσφέρει για τους
αντίστοιχους του Οντάριο.
Ακόμα
δε χειρότερα αποδεικνύεται ότι ενώ το
ομοσπονδιακό ταμείο έχει την πολυτέλεια
των μεγάλων πλεονασμάτων, η επαρχιακή
κυβέρνηση του Οντάριο αγωνίζεται
καθημερινά να καλύψει τις ανάγκες που
απαιτεί η διατήρηση του συστήματος
υγείας και κοινωνικής πρόνοιας των
κατοίκων της επαρχίας. Είναι βέβαιο ότι
η παρούσα κυβέρνηση των Φιλελευθέρων
του Dalton McGuinty, τα
τελευταία χρόνια έχει να
επιδείξει ( προς τιμή της) μια
μοναδική επιθυμία και προσπάθεια
επαναφοράς των κυβερνητικών
προγραμμάτων στα επίπεδα των “παλαιών
καλών ημερών”, προσφέροντας ευκαιρίες
στους νέο μετανάστες και βοηθώντας τους
να μπορέσουν να αποκατασταθούν στην νέα
γη όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Το κακό
είναι ότι από αυτήν την υπέροχη
προσπάθεια απουσιάζει παντελώς η
ομοσπονδιακή κυβέρνηση η οποία επιμένει
στο “σεβασμό της πολιτικής παράδοσης”
του παρελθόντος, τότε που τα ταμεία της
ομοσπονδίας αντιμετώπιζαν χιλιάδες
προβλήματα. Αυτός είναι και ο λόγος που
θα πρέπει να αντιληφθεί ο Πρωθυπουργός
του Καναδά ότι η κατάσταση αυτή δεν
είναι δυνατόν να συνεχισθεί για πάντα.
Οι κάτοικοι και φορολογούμενοι της
επαρχίας θα πρέπει να έχουν τα ίδια
δικαιώματα με κάθε άλλο Καναδό, και
ακόμα να διαμοιράζονται μαζί του τις
ευκαιρίες και τα ευεργετήματα που
προσφέρει η ανθηρή οικονομία της χώρας.
Εάν λοιπόν υπάρχει κάποιο περίσσιο ποσό
στο δημόσιο ταμείο της ομοσπονδιακής
κυβέρνησης καιρός αυτό να μοιραστεί
δίκαια με βάση τον αριθμό των κατοίκων
της κάθε διοικητικής περιοχής και όλων
των επαρχιών, δίδοντας έτσι την ευκαιρία
αξιοποίησης του από την επαρχιακή
κυβέρνηση μέσω των διαφόρων κοινωνικών
προγραμμάτων που είναι τόσο απαραίτητα.
Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι τελικά ο νέος
πρωθυπουργός του Καναδά Stephen
Harper, ένας
νέος ηγέτης με φιλοδοξίες και
οραματισμούς, θα θελήσει να αντιληφθεί
το μήνυμα των ημερών για την εφαρμογή
νεωτερισμών στα προγράμματα ίσης
κατανομής του εθνικού πλούτου μεταξύ
όλων των επαρχιών της ομοσπονδίας.
“Πατρίδες”
