Κύπρος:
32 χρόνια ντροπής.
Με τελετές μνήμης, πόνου και ντροπής, ξαναζεί , για τριακοστή δεύτερη φορά, η ομογένεια την αποφράδα επέτειο της στρατιωτικής εισβολής και καταπάτησης της Κυπριακής δημοκρατίας, από τις στρατιωτικές δυνάμεις της υποψήφιας για την Ευρωπαϊκή Ένωση, Τουρκίας.
Ήταν
μια πράξη ωμής βίας, καταπάτησης κάθε
έννοιας του διεθνούς δικαίου,
παραβίασης των δικαιωμάτων μιας
ανεξάρτητης διοίκησης και
της χάρτας των Ηνωμένων Εθνών, η
οποία αποδεικνύει το πραγματικό “πρόσωπο”
της “Τουρκικής Δημοκρατίας”, η οποία
για αιώνες με τις πολιτικές αποφάσεις
των ηγετών της, προβληματίζει
ολόκληρη την Ευρώπη.
Το
σπουδαίο είναι ότι εκείνη η βάρβαρη
επίδειξη βίας, η οποία σκόρπισε το
θάνατο και τη καταστροφή πάνω σε άοπλους
πολίτες και τις περιουσίες τους, την
ατίμωση και τον βιασμό χιλιάδων Έλληνο-Κυπρίων
γυναικών και έστειλε στη προσφυγιά 250.000
έλληνο-κύπριους μέσα στην ίδια την
πατρίδα τους, σε τελεία αντίθεση με κάθε
έννοια του διεθνούς δικαίου και των
προβλέψεων και αρχών της χάρτας των
Ηνωμένων Εθνών, χαρακτηρίστηκε από τους
υποψήφιους Ευρωπαίους της “Άγκυρας” ,
“ ειρηνευτική επιχείρηση”, και έτσι
συνεχίζει να χαρακτηρίζεται ακόμα και
σήμερα. Και ενώ, όλα αυτά τα χρόνια, τα
ψηφίσματα καταδίκης και οι αποφάσεις
των Ηνωμένων Εθνών και τα ψηφίσματα του
Συμβουλίου Ασφάλειας εναντίον της
Τουρκίας έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τα
εκατό, η Άγκυρα συνεχίζει
να
τα αγνοεί και να προκαλεί, -με την άρνηση
της να συμμορφωθεί-, τη διεθνή κοινή
γνώμη. Το ίδιο άσχημη, ωστόσο, και ίσως
ποιό χειρότερη είναι η απαράδεκτη και
ανήθικη στάση των Αθηναϊκών κυβερνήσεων,
οι ηγέτες των οποίων επί τρεις ολόκληρες
δεκαετίες παρουσιάζονται ως “αφοσιωμένοι
και πιστοί φίλοι” και προστάτες της
Άγκυρας, τους εγκληματίες και
καταπιεστές στρατοκράτες της οποίας
προσπαθούν να παρουσιάσουν σαν πρότυπο
αρετής και σεβασμού των αρχών
δημοκρατικής πρακτικής και
διακυβέρνησης. Και όλα αυτά σε τελεία
αντίθεση με τα πραγματικά αισθήματα και
την θέληση της μεγίστης πλειοψηφίας των
Ελλήνων, οι οποίοι άφωνοι συνεχίζουν να
παρακολουθούν τους εκπροσώπους του
πολιτικού κατεστημένου της χώρας να
συναγωνίζονται ο ένας τον άλλο στη
προσπάθεια να επιδείξουν το “σεβασμό
και την αγάπη” τους για την Άγκυρα.
Είναι
δε άξιο απορίας το γεγονός ότι ενώ η
στρατοκράτες της Άγκυρας, επιδεικνύουν
καθημερινά μεγαλύτερο θράσος έναντι της
Ελλάδος παραβλέποντας ή και αγνοώντας
τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελληνικής
πολιτείας, το Αθηναϊκό παρακράτος
συνεχίζει να αποδέχεται παθητικά την
πολιτική αυτή με καθημερινές
υποχωρήσεις και συμβιβασμούς.
Να
λοιπόν γιατί ύστερα από τριάντα δύο
ολόκληρα χρόνια κατοχής μεγάλου μέρους
της Κυπριακής δημοκρατίας, η Άγκυρα
συνεχίζει να παραμένει προσηλωμένη στην
παλαιά αρχή της Οθωμανικής
αυτοκρατορίας κατάκτησης ολόκληρης της
Βαλκανικής. Το χειρότερο δε είναι ότι η
ανύπαρκτη Ελληνική διπλωματία
συνεχίζει να παραβλέπει και να
αποδέχεται, να συμβιβάζεται και να
υποχωρεί, προφασιζόμενη την ανάγκη
διατήρησης της ειρήνης και σταθερότητας
στην περιοχή. Παράδειγμα αυτής της
νοοτροπίας η πρόσφατη απόφαση να δοθούν
στη Τουρκία αρμοδιότητες της Cospas-Sarsat,
για επιχειρήσεις διάσωσης σε όλη την
περιοχή συμπεριλαμβανομένου και του
Αιγαίου και των περιοχών της Κύπρου.
Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων
Ανατολή, “όταν η Ελλάδα αντιλήφθηκε την
σοβαρότητα της εντολής προσπάθησε να
την σταματήσει, πλην όμως ήταν πολύ αργά”,
προς τιμήν όλων εκείνων που ο Ελληνικός
λαός τους τρέφει με βασιλικούς μισθούς,
με την ελπίδα ότι έτσι θα φροντίσουν για
την διασφάλιση των συμφερόντων του.
Να
γιατί για άλλη μια φορά σήμερα η
Ελληνική ομογένεια με αισθήματα οργής
και αγανάκτησης ατενίζει την ηγεσία της
Αθήνας, την οποία και θεωρεί υπεύθυνη
αυτής της απαράδεκτης κατάστασης.
Δεδομένου ότι με την ανοχή και τις
υποχωρήσεις της κατόρθωσε να δώσει
πίστωση χρόνου στον εισβολέα και
κατακτητή για να μπορέσει έτσι εκείνος
να δημιουργήσει ένα νέο κατεστημένο
ενάντια στις αρχές του δικαίου και τα
συμφέροντα του Κυπριακού Ελληνισμού.
Αντί δε να φροντίσει για την απομάκρυνση
των δυνάμεων κατοχής, η πολιτική
ολιγαρχία της Αθηναϊκής
οικογενειοκρατίας, τώρα εργάζεται για
την εκλογική ήττα του μοναδικού εθνικού
ηγέτη των Ελλήνων, του Προέδρου
Παπαδόπουλου, τον οποίο υποχρεώνει να
ακολουθήσει το δικό της προηγούμενο
πολιτικής εθνικής μειοδοσίας.
Αίσχος.....
“Πατρίδες”
