Ελληνο-Ορθόδοξη
παιδεία του Οντάριο
Μια πρωτοποριακή εκπαιδευτική προσπάθεια της εκκλησίας.
Γιάννη Σ.
Σαραϊδάρη
Δεν
υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η φυλετική
και πολιτιστική μας επιβίωση σε μια
κοινότητα η οποία αγκαλιάζει κάθε
πολιτισμό και κάθε γλώσσα της διεθνούς
κοινότητας του ανθρώπου, εξαρτάται
πρώτιστα από την δυνατότητά μας να
διατηρήσουμε τη γλωσσική μας ταυτότητα,
η οποία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι
των πολιτιστικών μας αξιών για πέντε
χιλιετηρίδες.
Παρά
το γεγονός ότι κατορθώσαμε να
διατηρήσουμε τη γλώσσα και τις
παραδόσεις μας για τετρακόσια ολόκληρα
χρόνια κάτω από συνθήκες καταπίεσης και
τρόμου του βάρβαρου Οθωμανού δυνάστη,
κάτω από τις σημερινές συνθήκες πλήρης
ελευθερίας και ισότητας όλων των
κατοίκων της Καναδικής ομοσπονδίας, ο
κύριος προβληματισμός που
δημιουργείται είναι το εάν και κατά
πόσον θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε την
γλωσσική μας ιδιομορφία. Είναι δε αυτός
ένας προβληματισμός απόλυτα
δικαιολογημένος εξ αιτίας κυρίως των
κοινωνικών συνθηκών και του
εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας. Για
την μεγάλη πλειοψηφία των ομογενών
μεταναστών στο Καναδά, οι εμπειρίες των
πρώτων δύσκολων χρόνων της εγκατάστασης
τους στη χώρα, υπήρξαν καταλυτικές των
αποφάσεων για το μέλλον και τις σπουδές
των παιδιών τους με τις επίσημες γλώσσες
της Καναδικής ομοσπονδίας. Μη έχοντας οι
ίδιοι τη δυνατότητα να γνωρίσουν
συνθήκες ζωής τις οποίες θεώρησαν “προνομιακές”,
προσπάθησαν να δώσουν την ευκαιρία αυτή
στα παιδιά τους με τη μόρφωση τους.
Η
παντελής, εξ άλλου, έλλειψη πρόνοιας για
την εκπαίδευση των παιδιών των
μεταναστών από την Ελληνική πολιτεία,
υπήρξε εξ ίσου σοβαρός λόγος για την
αδυναμία της πρώτης γενιάς των καναδών
ελληνικής καταγωγής, να σπουδάσουν τη
γλώσσα της πολιτιστικής τους
κληρονομιάς.
Θα
μπορούσε ίσως κάποιος να γράψει
ολόκληρη διατριβή πάνω σε αυτό το θέμα,
για το οποίο δυστυχώς αυτή η στήλη δεν
έχει ούτε το χρόνο μα ούτε και τη
δυνατότητα έρευνας εξ αιτίας της
έλλειψης χρόνου και των απαιτήσεων της
καθημερινής ζωής.
Το
βέβαιο πάντως είναι ότι σε κάποια στιγμή
η Μητρόπολη της ελληνορθόδοξης
εκκλησίας του Καναδά πήρε την απόφαση να
καλύψει αυτό το καινό με δική της
πρωτοβουλία. Το παθητικό ηγεσίας, εξ
άλλου, που παρουσιάζει η ομογενειακή
παροικία του Τορόντο και η τελεία
έλλειψη οραματισμών και κατευθύνσεων
εκείνων που παρουσιάζονται σαν ηγέτες
της, βοήθησε τη προσπάθεια και έδωσε
ώθηση στα σχέδια της πνευματικής
ηγεσίας της ομογένειας να εκμεταλλευτεί
αυτό το γεγονός, καλύπτοντας ακριβώς
αυτές τις ανάγκες.
Έτσι
στεριώθηκε η ιδέα της δημιουργίας των
Ελληνορθόδοξων σχολίων Μεταμόρφωση, τα
οποία μέσα σε ελάχιστο χρόνο έγιναν
πόλος έλξης των ομογενών με παιδιά. Για
άλλη μια φορά τα παιδιά της δεύτερης και
τρίτης γενιάς των μεταναστών έδειξαν το
ενδιαφέρον και την απόφασή τους να
διατηρήσουν γνώση των πολιτιστικών τους
αξιών με τη σπουδή της γλώσσας των
προγόνων τους.
Η
αρχή υπήρξε δυναμική, με την έναρξη της
λειτουργίας των σχολίων και λόγω του
σχετικά χαμηλού κόστους της εγγραφής
και παρακολούθησης, τα πρώτα χρόνια της
λειτουργίας υπήρξαν ενθαρρυντικά.
Έτσι
άρχισε μια νέα καμπάνια από πλευράς
εκκλησίας για την αγορά ακινήτου και την
στέγαση των σχολίων σε μόνιμη βάση.
Μολονότι δε αρκετοί ήταν εκείνοι που άκουσαν το
κάλεσμα και έσπευσαν να προσφέρουν
οικονομικά, τα ετήσια δίδακτρα του
ιδρύματος συνέχισαν να ανεβαίνουν κάθε
χρόνο, φτάνοντας σε σημείο που
προβλημάτιζε τους περισσότερους
ομογενείς. Το αποτέλεσμα ήταν αρκετοί
από αυτούς να αποσύρουν τα παιδιά τους
λόγω της αδυναμίας τους να
ανταποκριθούν στις οικονομικές
απαιτήσεις του προγράμματος. Το γεγονός
αυτό με τη σειρά του έγινε αιτία να
περιορισθούν ακόμα περισσότερο τα
οικονομικά του ιδρύματος σε σημείο που
αγγίξει τα περιθώρια κρίσης.
Ένα
γεγονός το οποίο δεν φαίνεται να είχε
καμία επίδραση πάνω στη ποιότητα της
ακαδημαϊκής διδαχής του ιδρύματος. Κάτω
μάλιστα από το πεπειραμένο μάτι και την
επαγγελματική εμπειρία της Άννας
Σαραδίδη, το ίδρυμα προχώρησε στη
κατάρτηση και εφαρμογή ημερησίου
προγράμματος ακαδημαϊκής ύλης,
προσφέροντας στους μαθητές μια πλατιά
εγκυκλοπαιδική μόρφωση πάνω στις
πολιτιστικές αξίες των γονέων τους, την
ιστορία των προγόνων τους, και το
διδακτικό πρόγραμμα του επαρχιακού
υπουργείου παιδείας.
Οι
μαθητές των σχολείων αυτών διδάσκονται
και μαθαίνουν πέραν της αγγλικής
γλώσσας, την γαλλική και την ελληνική.
Η
ποιότητα του ακαδημαϊκού προγράμματος
του ιδρύματος, γίνεται εύκολα αντιληπτή
εάν προσπαθήσει κάποιος να συνομιλήσει
με τους μαθητές τους.
Αυτό,
εξ άλλου, ήταν και το μήνυμα που έδωσε
στις 17 του Ιούνη του 2005, ο εντ. Ευθύμιος
Ευθυμιάδης, γενικός πρόξενος της
Ελλάδας στο Τορόντο, κατά την διάρκεια
της ειδικής τελετής για την “επιτυχή
ολοκλήρωση του σχολικού έτους”, όπως
τόσο ενδεικτικά αναφέρει η πρόσκληση
της διευθύντριας τους.
Ήταν
μια εκδήλωση επιτυχημένη στην ολότητά
της, με τους μικρούς μαθητές να “τιτιβίζουν”
με τις χαρούμενες φωνούλες τους και να
δείχνουν περήφανοι τους βαθμούς τους.
Προσωπικά
ας μου επιτραπεί να συγχαρώ τους
πρωτεργάτες της όλης προσπάθειας και
κυρίως την διευθύντρια του ιδρύματος
και όλους εκείνους που εργάζονται για
την επικράτηση και συνέχιση του θεσμού.
Ενός θεσμού τον οποίο τόση ανάγκη έχει η
ομογένεια και τόσο σπουδαίος παραμένει
για την συνέχιση της γλώσσας και των
πολιτιστικών μας παραδόσεων.
Συγχαρητήρια
και μπράβο σε όλους τους.
