Στ’
αχνάρια της Εθνικής Αντίστασης η ΝΔ.
Από
τον Πολίτη Βάιο Φασούλα
Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε
τις πραγματικές διαθέσεις του Έλληνα
Πρωθυπουργού κ. Κ. Καραμανλή με το μήνυμα
ενότητας και ομοψυχίας που, στις 16.07.2005
με την επίσκεψή του στον Αϊ Στράτη - τόπο
εξορίας των πολιτικών κρατουμένων-,
έστειλε. Στην ομιλία του ο κ. Καραμανλής,
μεταξύ άλλων τόνισε ότι το: «παλαιό
Διδακτήριο θα γίνει Μουσείο Δημοκρατίας
και πρόσθεσε ότι έχουν ολοκληρωθεί όλες
οι απαραίτητες προεργασίες για να
ξεκινήσουν άμεσα οι εργασίες. Σήμερα
είμαστε μαζί σε μια εκδήλωση ευθύνης,
ενότητας και ομοψυχίας. Για να
αποδώσουμε φόρο τιμής στους πολίτες που
διώκονταν και υπέφεραν σε αυτόν εδώ το
χώρο» και «ότι
όσα και αν χωρίζουν τους Έλληνες, είναι
πολύ περισσότερα αυτά που τους ενώνουν.
Στα σκοτεινά χρόνια του παρελθόντος, ο
Αϊ Στράτης ήταν τόπος εξορίας. Στη Νέα
Εποχή, ο Αϊ Στράτης γίνεται σύμβολο
Δημοκρατίας» και δεσμεύτηκε ότι θα
είναι παρών στα εγκαίνια του Μουσείου
Δημοκρατίας.
Σίγουρα για τέτοιες μεγάλες
κουβέντες από έναν αρχηγό κόμματος και
Πρωθυπουργό της
Χώρας,
του οποίου, η παράταξή του κατά τη μαύρη
δεκαετία του 1940-1950 έπαιξε αρνητικό ρόλο
και πρωτοστάτησε στην αντικομουνιστική
υστερία, στα σύνδρομα του μίσους και των
παθών, επόμενο ήταν να ξεσηκωθεί θύελλα
αντίδρασης από τα κόμματα της Αριστεράς,
να θεωρήσουν την ομιλία του Πρωθυπουργό
«πρόκληση», μη πειστική, «επικοινωνιακή»
ταχτική, μάλιστα σε μια εποχή όπου όλα
συγκρούονται και καταρρέουν, σε μια
εποχή που επικρατεί ο άγριος και ισχυρός
και κατεδαφίζονται τα κοινωνικά
δικαιώματα των Πολιτών, «αριστερών» και
«δεξιών».
Εξού και η αμφισβήτηση των κομμάτων
της Αριστεράς για ένα τέτοιο θέμα
τεράστιας σημασίας και ιστορικής αξίας,
όπως αυτό του Αϊ Στράτη που, κατά τις
δηλώσεις του, θα γίνει σύμβολο
δημοκρατίας, με άλλα λόγια αναγνώριση
της Εθνικής Αντίστασης. Το θέμα είναι αν
αυτά που δήλωσε ο κ. Καραμανλής στον Αϊ
Στράτη, τα εννοεί και δεν είναι
επικοινωνιακά τερτίπια μεγάλων
διαστάσεων και συχνοτήτων, όπως είδαμε
και βλέπουμε -σαν συνέχεια του Πασόκ-
στις μέρες της διακυβέρνησής του.
Το να αγκαλιάσει κανείς τον πολιτικό
αντίπαλό του δεν είναι δα και τόση
εύκολη ιστορία. Θα πρέπει να ξεπεράσει
τον εαυτό του με δείγματα γραφών και
πράξεων. Στις μέρες μας αυτό δε φαίνεται.
Δηλαδή δεν μπορεί από τη μια να γίνεται
κάποια χειραφέτηση- καλή χειρονομία αν
θέλετε- προς τους αγωνιστές της
Αριστεράς (κάθε ελληνικό χωριό, γειτονιά
και σπίτι έχει να δώσει τη δική του
ιστορία) και από την άλλη να θεσπίζονται
τρομονόμοι και να καταπατούνται...
εκσυγχρονιστικά τα δικαιώματα των
εργαζόμένων. Αυτό και μόνον αποτελεί μια
μεγάλη αντίφαση εμπαιγμό και αλαζονεία.
Αλλά και αν ακόμα θελήσει κανείς να
δείξει το ανάστημά του και ότι μέσα του
δεν έχει κατάλοιπα και διάφορα σύνδρομα,
τότε παραμερίζονται και αφορισμοί και
κατάρες και δε θα’ χουν κανένα λόγο
αριστεροί Πολίτες να δυσφορούν όταν θα
βλέπουν μουσεία και ανδριάντες ηρώων
της Εθνικής Αντίστασης που στήθηκαν επί
ΝΔ. Κι εδώ ασφαλώς δεν πρόκειται για
κόστος διότι είναι λεφτά δικά μας, αλλά
για τόλμη, θάρρος και ελληνική περηφάνια,
ακόμα και από τους διώχτες της τότε
εποχής -και όχι μόνο δεξιών... έναντι των
αγωνιστών.
Το θέμα είναι η υλοποίηση αυτών των
ανακοινώσεων και όχι ποιος θα είναι ο «κατασκευαστής».
Από κει και μετά δεν έχουμε παρά να
περιμένουμε για να δούμε αν αυτή η
ανακοίνωση θα γίνει πράξη και αν αυτή η
πράξη θα γίνει στο όνομα της ιστορίας
και των αγωνιστών της και όχι στο όνομα
των κομματικών συμφερόντων και της
αρπαγής της νοημοσύνης των Πολιτών.
Πάραυτα και τις δικαιολογημένες
επικρίσεις της Αριστεράς, ανοίγοντας
ένα δρόμο μέσα
από
τις προκείμενες αντιπαραθέσεις, θα
λέγαμε, ας μη αποκλείεται και η
ευαισθησία ενός ηγέτη,
ακόμα
και αν είναι δεξιός. Η απόκλιση δεν είναι
πάντα η καλλίτερη. Κατά την ταπεινή μας
άποψη η Αριστερά θα μπορούσε να ανοίξει
έναν διάλογο αντιστασιακού επιπέδου.
Επί τη ευκαιρία σας μεταφέρουμε τι
διαβάζουμε στην Ελευθεροτυπία, στις
19.07.2005. Το παραθέτουμε ολόκληρο:
«Να
γίνει Μουσείο Αντίστασης» «Την
ίδρυση ελληνικού Μουσείου Εθνικής
Αντίστασης, στην Αθήνα, προτείνει στον
πρωθυπουργό ο πρόεδρος της Εταιρείας
Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων 1940-1974, Βαρδής
Β. Βαρδινογιάννης. «Όσοι
ζήσαμε και όσοι ερευνούμε τα γεγονότα
της Εθνικής Αντίστασης, σημειώνει ο κ.
Βαρδινογιάννης, θεωρούμε την
πρωτοβουλία του πρωθυπουργού για την
ίδρυση Μουσείου στον Αϊ-Στράτη μια
πρόταση για να ξεφύγουν οι πολιτικές
ηγεσίες από τις μικροκομματικές τους
σκοπιμότητες». Παρόμοια
ευκαιρία υπήρξε με το νόμο 1863/15-9-1989, που
υπογράφει ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης
Φώτης Κουβέλης, με τον οποίο εξισώνονται
οι στρατιώτες με τους αντάρτες του
Δημοκρατικού Στρατού και απαγορεύεται η
χρησιμοποίηση των όρων «συμμορίτες» και
«συμμοριτοπόλεμος». Έμεινε
και μένει αναξιοποίητο το κεφάλαιο της
συμβολής μας στον συμμαχικό αγώνα. Οι
μέχρι σήμερα κυβερνητικοί παράγοντες
απαντούσαν στο αίτημά μας, για Μουσείο
της Εθνικής Αντίστασης στην Αθήνα, ότι
"οι Ευρωπαίοι δυσανασχετούν όταν τους
λέμε για την Εθνική Αντίσταση"! Αλλά
φέτος γιορτάζεται απ' όλες τις
ευρωπαϊκές χώρες η 60στή επέτειος της
συμμαχικής νίκης στο Μουσείο Εθνικής
Αντίστασης των Ιταλών στο Μιλάνο! Και τα
ελληνικά εκθέματα που στείλαμε χαιρετίστηκαν».
«Στην Αθήνα υπάρχουν χώροι κατάλληλοι
για να στεγάσουν έναν θησαυρό
εκθεμάτων που διαθέτει ο ΕΔΙΑ». Έχουν,
άλλωστε, οργανώσει ήδη τα Μουσεία
για την ΠΕΕΑ, στη Βίνιανη, και για την
Εθνική Αντίσταση Κρήτης, στο Θέρισο. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
- 19/07/2005».
Δε θα σχολιάσουμε περισσότερο τα
τεκταινόμενα. Τα ανεξίτηλα αχνάρια της
Εθνικής Αντίστασης είναι εδώ και
περιμένουν χρόνια τη δικαίωση και την
αναγνώρισή τους, όχι τη μερική αλλά την
πανελλαδική. Και δεν είναι λίγοι οι
ήρωες που θυσιάστηκαν για τον τόπο μας,
που τιμωρήθηκαν σκληρά από δεξιούς και
αριστερούς της εποχής κατά τους
χειρότερους τρόπους.
Εν κατακλείδι, μιας και αναφερόμαστε
στον κ. Πρωθυπουργό και τις ενέργειές
του, θα λέγαμε να συμπεριλάβει στην
ατζέντα του και την κατά τη
στερεοελλαδίτικη μεριά, προκειμένου να
ανασυρθεί απ’ τα συρτάρια της «έντεχνης»
λήθης και ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ,
Άρης Βελουχιώτης, κάτι που η Αριστερά
δεν τόλμησε να κάνει. Διότι Εθνική
Αντίσταση χωρίς το ανάστημα του Άρη
Βελουχιώτη δεν μπορεί να νοείται.
Ε
.Ε. Γερμανία
Ιούλιος 19 2005 www.fasoulas.de
