Ένας πόλεμος δίχως μέτωπα.
Του Θωμά Στεφ.
Σάρα
Για χρόνια τώρα η διεθνής κοινή γνώμη παρακολουθεί ανήσυχη τις εξελίξεις σε ολόκληρο το πλανήτη.
Οι
εκρήξεις βομβών με αποτέλεσμα το θάνατο
και τη καταστροφή αρχίζουν να αποτελούν
τα νέα της καθημερινής ρουτίνας.
Το
πρώτο κτύπημα δέχτηκαν οι ΗΠΑ,
ακολούθησε η Ισπανία, πήρε σειρά το
Λονδίνο, η Σαουδική Αραβία, ο Λίβανος,
και τέλος η Αίγυπτος, με έναν αιματηρό
απολογισμό εκατοντάδων νεκρών και
χιλιάδων τραυματιών.
Παρά
το γεγονός της προσπάθειας της ηγεσίας
της Δύσης να μας καθησυχάσει με τον
ισχυρισμό ότι υπεύθυνοι αυτών των
θανάτων και της καταστροφής είναι
μερικοί “φανατικοί ισλαμιστές” οι
οποίοι με το καιρό πρόκειται να
εντοπισθούν και συλληφθούν, τα
καθημερινά γεγονότα έρχονται να μας
πείσουν ότι ο εικοστός πρώτος αιώνας
βρίσκει την διεθνή κοινότητα σε μια νέα
πολεμική περιπέτεια.
Μια
πολεμική περιπέτεια χωρίς μέτωπα και
στρατιές αντιπάλων, χωρίς κανόνες και
διεθνείς συνθήκες, χωρίς κανένα σεβασμό
για τους αμάχους, τους γέροντες, τις
γυναίκες και τα παιδιά.
Ο
θάνατος τις μέρες αυτές απλώς αποτελεί
υπόθεση τύχης η ατυχίας, η συνέχιση των
υποχρεώσεων της καθημερινότητας
υπόθεση τύχης. Η βία, η καταστροφή, οι
φανατισμοί και τα μίση, αποτελούν τα
κύρια χαρακτηριστικά αυτού του
παιγνιδιού της ασέλγειας των
τρομοκρατών προς τη ζωή και την
αξιοπρέπεια του ανθρώπου.
Και
όμως τα σημερινά γεγονότα τα είχαμε
προβλέψει εδώ και μια δεκαετία, τα
γράψαμε, τα φωνάξαμε από τα ραδιοφωνικά
κύματα, τα τονίσαμε με εκθέσεις και με
προσωπικές παρουσίες στους υπεύθυνους.
Πολλοί από αυτούς μας διαβεβαίωσαν ότι
συμφωνούν μαζί μας, άλλοι ότι διαφωνούν
ριζικά με τις προβλέψεις μας και ότι όλα
βρισκόταν υπό τον έλεγχο των υπευθύνων
οι οποίοι “γνώριζαν και
παρακολουθούσαν υπομονητικά”
τις εξελίξεις.
Στην
πραγματικότητα, ωστόσο, οι λαθεμένοι
πολιτικοί χειρισμοί της Ουάσιγκτον και
εκείνων που ασπάσθηκαν τη φιλοσοφία της,
δημιούργησαν τη σπίθα που άναψε τη δάδα
και φούντωσαν οι φλόγες ενός παγκόσμιου
κινήματος τρομοκρατίας, το οποίο δεν
έχει κανένα σεβασμό για τη ζωή και ούτε
πιστεύει σε κάποιες αρχές δικαίου.
Ουσιαστικά
σήμερα η Αμερική, η Ευρώπη, η Ασία, η Μέση
Ανατολή, η Αφρική, έχουν μεταβληθεί σε
μέτωπα τρομοκρατικών επιθέσεων
εναντίον αμάχων από εκείνους που
ισχυρίζονται ότι μάχονται για τον Αλάχ,
προσπαθώντας να πάρουν εκδίκηση για τις
παρεμβάσεις της Ουάσιγκτον και των
συμμάχων τους στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη
Μέση Ανατολή και Αφρική, προκειμένου να
διασφαλίσουν τα συμφέροντα τους.
Το
χειρότερο στη περίπτωση αυτή είναι το
ότι εντυπωσιασμένοι ακόμα και σήμερα με
την ιδέα της παγκοσμιοποίησης
προσπαθούν να αποκρύψουν από τη διεθνή
γνώμη τη πραγματικότητα. Μια
πραγματικότητα οδυνηρή και χωρίς καμία
λογική ερμηνεία για την άδικη πολιτική
πρακτική τους ολόκληρων δεκαετιών,
ενάντια σε λαούς άλλων πολιτισμών, τους
οποίους “καταδίκασαν” στη φτώχια και
αμάθεια προκειμένου να εξασφαλίσουν
φτηνά εργατικά χέρια και πηγές
ενέργειας,οι πολυεθνικές.
Η
αποδοχή πολιτικής καταπίεσης των λαών
από φιλικά τους ολοκληρωτικά καθεστώτα
που διασφάλιζαν τα οικονομικά τους
συμφέροντα, καθώς επίσης η απροθυμία
τους να παρέμβουν προκειμένου να
υπερασπισθούν τις αρχές του διεθνούς
δικαίου, όταν αυτό
παραβιάζονταν και δεχόταν κακοποιήσεις
από φίλους και συμμάχους τους, ( όπως στη
περίπτωση της Κύπρου και της Βόρειας
Ιρλανδίας), αναμφισβήτητα υπήρξαν από
τους παράγοντες που ενθάρρυναν και
βοήθησαν τα σχέδια των εχθρών της
ελευθερίας και στρατολόγησαν εθελοντές
για τη τρομοκρατία.
Συνέπεια
όλων αυτών των σύνδρομων καταπίεσης
υπήρξε η άρνηση των ολίγων που
φανατισμένοι από τους κήρυκες του
μίσους, μετέτρεψαν την ύπαρξή τους σε
φλεγόμενες μπάλες που σκορπίζουν το
θάνατο σε αθώους πολίτες και παιδιά.
Τα
πρόσφατα γεγονότα του Λονδίνου και
εκείνα της Αιγύπτου, δεν υπάρχει
αμφιβολία ότι αναμενόταν. Μπορεί να μην
είχε εντοπισθεί ο συγκεκριμένος
γεωγραφικός χώρος, πλην όμως αποτελούν
ένα αδιάσπαστο κρίκο στην αλυσίδα της
τρομοκρατίας για τη κατάργηση του
αισθήματος ασφάλειας και των ελεύθερων
και δημοκρατικών θεσμών
της Δύσης.
Υπάρχουν
“ψίθυροι” ότι το επόμενο κτύπημα θα
εκδηλωθεί στη Νέα Υόρκη, την έδρα των
Ηνωμένων Εθνών και την ατμομηχανή που
σέρνει ολόκληρη την οικονομία των ΗΠΑ.
Το ερώτημα και πάλι είναι γιατί; Τι
πρόκειται να επιτευχθεί με τη
καταστροφή η και το τραυματισμό μιας
οικονομίας με διεθνείς επιπτώσεις,
πέραν της ικανοποίησης του εγωισμού
εκείνων που ισχυρίζονται ότι “αντιπαλεύουν”
την αδικία.
Δεν
υπάρχει σχεδόν καμία αμφιβολία ότι τα
τρομοκρατικά φαινόμενα των ημερών μας
πρόκειται να συνεχισθούν για μεγάλο
χρονικό διάστημα, ίσως και δεκαετίες.
Θα
είναι μια περίοδος οδυνηρή για ολόκληρη
την ανθρωπότητα η οποία θα ζει
καθημερινά με το φόβο του “κτυπήματος”,
και θα αισθάνεται να της στερούν
δικαιώματα και ελευθερίες τις οποίες
κέρδισε με αίμα, με ταξική πάλη, και
σκληρούς αγώνες για καλύτερες συνθήκες
ζωής.
Πρόσφατα
είχαμε την ευκαιρία να εκθέσουμε αυτές
μας τις σκέψεις στην υπεύθυνη Υπουργό
για την ασφάλεια του Καναδά. Δεν είναι τα
μέτρα ασφάλειας εκείνα που διασφαλίζουν
τους πολίτες από τις επιθέσεις των
τρομοκρατών, αλλά μάλλον η δημιουργία
συνείδησης ισότητας και αποδοχής όλων
των πολιτών. Η εφαρμογή μέτρων από την
διοίκηση, τα οποία δημιουργούν
αισθήματα καταπίεσης και
περιθωριοποίησης μέρους των πολιτών
της επικράτειας, αποτελούν το
μεγαλύτερο κίνδυνο για αυτή τη ίδια τη
κοινότητα και τη διοίκηση.
Είναι
μια κατάσταση την οποία μπορούν και
εκμεταλλεύονται οι τρομοκράτες, αυτός
είναι και ο λόγος που θα πρέπει να
είμαστε προσεκτικοί στην εφαρμογή
παρόμοιων μέτρων. Η ιστορία μας διδάσκει
τη δύναμη που μπορούν να αποκτήσουν
εκείνοι που στρατολογούν την ιδεολογία.
Από τον Σπάρτακο μέχρι τις μέρες μας
είναι βέβαιο ότι η απελπισία και
εγκατάλειψη αποτελούν τους καλύτερους
στρατολόγους της τρομοκρατίας.
Οι
πρόσφατες αποφάσεις των ηγετών των Οκτώ
πλουσιότερων χωρών στη Σκοτία για την
παραγραφή των χρεών των πτωχών
αφρικανικών χωρών, ήταν πραγματικά
ιστορικές για το μέλλον και τη πρόοδο
των απελπισμένων και πεινασμένων λαών
της Αφρικής. Αυτή πιθανόν υπήρξε και η
αιτία του τρομοκρατικού κτυπήματος που
δέχθηκε το Λονδίνο. Οι σχεδιαστές του
υπολόγισαν στην αρνητική αντίδραση της
κοινής γνώμης της Αγγλίας και την έναυση
συγκρούσεων μεταξύ των μελών των δύο
πολιτισμών που συζούν ειρηνικά στη χώρα.
Δεν
έχω καμιά αμφιβολία ότι η αντιμετώπιση
της βίας των τρομοκρατών προϋποθέτει τη
χρήση ενόπλων δυνάμεων, πλην όμως αυτός
δεν είναι απαραίτητα και ο μοναδικός
τρόπος αντιμετώπισής της. Παράλληλα με
τη βία είμαστε υποχρεωμένοι να
φροντίσουμε για την επιβολή πολιτικών
και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων στις
χώρες που δημιούργησαν την αντίδραση.
Πέραν
από την χρήση των αναγκαίων
στρατιωτικών δυνάμεων για την αντιμετώπιση των τρομοκρατών
είμαστε υποχρεωμένοι να
αντιμετωπίσουμε με τα ίδια μέτρα και
σταθμά και όλους εκείνους που
χρησιμοποιούν τη πολιτική η τη θρησκεία
για να φανατίζουν τους νέους στέλνοντάς
τους στο θάνατο με τη διαβεβαίωση της
δικαίωσης της “θυσίας τους με την
δωροληψία επτά παρθένων από το προφήτη”
στην άλλη ζωή.
Καιρός
πλέον να αντιληφθούν οι κυβερνήσεις ότι
παρόμοιες πολιτικές και δογματισμοί
είναι απαράδεκτοι και ότι η οικογένεια
του ανθρώπου δεν έχει την πολυτέλεια της
αποδοχής τους στον εικοστό πρώτο αιώνα.
Είναι
δε απόλυτα αναγκαία η προσπάθεια
υποβοήθησης των οικονομιών ορισμένων
κρατών καθώς επίσης και η πολιτιστική
ανάπτυξη τους προκειμένου να επιτευχθεί
ένα ισοσκελισμένο κοινωνικό καθεστώς
σαν αντίβαρο στη σημερινή
πραγματικότητα την οποία χαρακτηρίζουν
διαμαρτυρίες για τη σε βάρος τους αδικία.
Πέραν
της ανάγκης για την καταστολή και πάταξη
του κινήματος της Αλ Κάϊντα θα πρέπει να
ληφθούν όλα τα αναγκαία μέτρα για την
πρόληψη παρόμοιων καταστάσεων και στο
μέλλον. Είναι μια ανάγκη η οποία θα
πρέπει να γίνει αντιληπτή από τους
ηγέτες της Δύσης, ανεξάρτητα των
πολιτικών τους τοποθετήσεων και
φιλοσοφίας είτε αυτοί είναι νέο
συντηρητικοί είτε φιλελεύθεροι
δημοκράτες είτε σοσιαλιστές.
Είναι
απαραίτητο δε να αντιληφθούμε όλοι ότι ο
σεβασμός των θρησκευτικών δοξασιών και
δογματισμών σε καμία περίπτωση δεν θα
πρέπει να χρησιμοποιείται σαν
αιτιολογία για τη βίαια στέρηση
της ζωής ενός ανθρώπου.
Ο
Θωμάς Στεφ. Σάρας, είναι Πρόεδρος του
Συμβουλίου Συντακτών του Τύπου των
Εθνικοτήτων του Καναδά. Το Συμβούλιο
έχει μέλη τετρακόσια ογδόντα έντυπα σε
εκατόν μία διαφορετικές γλώσσες.
