31
Χρόνια Ντροπής
Χωρίς αμφιβολία τριάντα ένα χρόνια αποτελούν ένα σημαντικό χρονικό ορόσημο στη ζωή όχι μόνο του ανθρώπου, αλλά και αυτή της διαχρονικής ύπαρξης των κρατών καθώς με τη πάροδό τους δημιουργούν την ιστορία.
Το
μέτρημα του χρόνου σε αριθμούς, με άλλα
λόγια, αποτελεί σπουδαίο μέσο στη ζωή
για τη πρόοδο των πολιτών, των
κυβερνήσεων, αλλά και των πολιτισμών,
ένα στοιχείο πάνω στο οποίο στηρίζεται
το οικοδόμημα της διαχρονικής αλλαγής
των ιστορικών επιτευγμάτων.
Και
από αυτή τη σκοπιά το πέρασμα τριάντα
ενός ετών από την αποφράδα εκείνη ημέρα
του Ιούλη του 1974, που τα ένοπλα ασκέρια
των Τουρκικών ενόπλων δυνάμεων,
παραβίασαν την ανεξαρτησία της
Κυπριακής Δημοκρατίας και έσπειραν το
θάνατο και τη καταστροφή στους
Ελληνοκύπριους πολίτες, πρέπει να μας
προβληματίζουν και να μη μας επιτρέπουν
να ησυχάσουμε έστω και μία στιγμή.
Είναι
δε γεγονός αναμφισβήτητο και ιστορικά
αποδεδειγμένο, το ότι επί τριάντα ένα
χρόνια τώρα οι στρατιωτικές δυνάμεις
κατοχής της Τουρκίας, συνεχίζουν να
κρατούν παράνομα ένα μεγάλο μέρος των
εδαφών της δημοκρατίας της Κύπρου,
αποτέλεσμα της βίας και θηριωδίας της
στρατιωτικής εισβολής τους, στη
διάρκεια της οποίας έσφαξαν, σκότωσαν,
βίασαν, έκαψαν περιουσίες Ελληνοκυπρίων
και τέλος υποχρέωσαν σε αναγκαστική
εξορία από τις πατρογονικές τους εστίες
περί τις διακόσιες πενήντα χιλιάδες
Ελληνικής συνείδησης κατοίκων της υπό
τη κατοχή τους περιοχής. Μεταξύ άλλων
επί τριάντα ένα ολόκληρα χρόνια
συνεχίζει να αγνοείται έκτοτε και η τύχη
και ύπαρξη δύο χιλιάδων ΕλληνοΚυπρίων
για τους οποίους η Άγκυρα ισχυρίζεται
ότι σφαγιάσθηκαν από τις στρατιωτικές
δυνάμεις εισβολής της “ειρηνευτικής
επιχείρησης της”των στρατευμάτων
εισβολής.
Πραγματικά
είναι τραγικό το ότι ένας ολόκληρος λαός
αποδέχθηκε, όλα αυτά τα χρόνια, την
ερμηνεία που του δόθηκε από τους
πολιτικούς του και παρέμεινε απλώς
θεατής των ποιό τραγικών γεγονότων της
νεότερης ιστορίας του.
Επί
τριάντα ένα χρόνια τώρα, τόσο το
πολιτικό κατεστημένο των Αθηνών, όσο και
εκείνο της διεθνούς κοινότητας και των
Ηνωμένων Εθνών, μεθοδικά καλλιεργούν το
μύθο της αναγκαιότητας των συμβιβασμών
και της αποδοχής των τετελεσμένων, στο
όνομα της καλής γειτονίας και της φιλίας
με τον βάρβαρο κατακτητή.
Είναι
δε βέβαιο ότι όλο αυτό το διάστημα ο
Ελληνισμός υπόκειται σε μια απαράδεκτη
προπαγάνδα προκειμένου να σπάσει το
ηθικό του και να αποδεχθεί τα
τετελεσμένα σαν φυσικό γεγονός.
Όλα
δε αυτά ενάντια στους κανόνες του
διεθνούς δικαίου και τα παραδεκτά
δεδομένα στις δημόσιες σχέσεις των
κρατών μελών της Διεθνούς Κοινότητας.
Παρόμοια
γεγονότα όμως στο Κοσσυφοπέδιο, έχουν
χαρακτηρισθεί ως γενοκτονία των λαών
και η πρακτική εθνοκάθαρση, οι δε
υπεύθυνοι διαπρακτές τους έχουν
παραπεμφθεί στη δικαιοδοσία του
διεθνούς δικαστηρίου της Χάγης.
Και
όμως, υπήρξαν περισσότερα από εκατό
καταδικαστικά ψηφίσματα των Ηνωμένων
Εθνών το διάστημα αυτό, χωρίς ωστόσο να
έχουν καμία βαρύτητα ή και να συνετίσουν
τον επιδρομέα και κατακτητή, ο οποίος
συνεχίζει ατιμώρητος το έγκλημά του με
τον ισχυρισμό ότι οι στρατιώτες του
συμμετείχαν σε “ειρηνική
στρατιωτική επιχείρηση”, προκειμένου
να σταματήσουν την “εμφύλια διαμάχη των
Κυπρίων”.
Το
χειρότερο πάντως είναι ότι η ηγεσία της
“νέας γενιάς των πολιτικών” της
Ελλάδας, προκειμένου να αποσπάσει την
αποδοχή και εμπιστοσύνη της Ουάσιγκτον,
συναγωνίζεται, για το
ποιος θα κάνει περισσότερες
υποχωρήσεις και συμβιβασμούς προς τη
Τουρκία, σε μια μοναδική για την
Ελληνική ιστορική παράδοση επίδειξη
ραγιαδισμού και ταπείνωσης ενός λαού,
τον οποίο πραγματικά υποτιμά η ηθική της
υπόσταση και φιλοσοφία της.
Φθάσαν
μάλιστα μέχρι του σημείου να γίνουν
μπροστάρηδες και σημαιοφόροι της ιδέας
της εισόδου των στρατοκρατών της
Άγκυρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση,
κινδυνεύοντας να χαρακτηρισθούν “μπουρλοτιέρηδες”
της Ενωμένης Ευρώπης, σε τελεία αντίθεση
με τη εκφρασμένη θέληση της πλειοψηφίας
των πολιτών της Ελλάδας, η οποία
διαφωνεί παντελώς μαζί τους.
Κάτω
από αυτές τις πραγματικότητες
εκφράζουμε σήμερα την απόλυτη
συμπαράστασή μας στον αγωνιζόμενο
κυπριακό Ελληνισμό και τον διαβεβαιούμε
ότι τα πάθη του δεν ξεχάστηκαν και ούτε
οι απόδημοι δέχθηκαν να υποστείλουν
ποτέ το αγωνιστικό τους φρόνημα στην
υπόθεση της προστασίας των δικαίων τους.
Άσχετα
από τους λίγους “ηγέτες” που “Μήδισαν”,
στην συντριπτική τους πλειοψηφία
παραμένουν φρουροί και μαχητές στην
υπόθεση της τιμής της δικής τους και του
Έθνους.
“Πατρίδες”
