Παθητικό
ηγεσίας
Τις
δραματικές εξελίξεις στην προσπάθεια
του αντιπροέδρου της ομοσπονδιακής
κυβέρνησης του Καναδά, Τζον Μάνλι, για
την αρχηγία των Φιλελευθέρων δεν
συγκλόνισαν μόνο τον ίδιο και την
οικογένειά του, αλλά και όλους εκείνους
που τον γνωρίζουν.
Η προσπάθεια, ωστόσο, του κ. Μάνλι
ήταν καταδικασμένη από το ξεκίνημά της.
Στην προσπάθειά του να επιτύχει κάποιο
είδος πλατιάς κοινωνικής αποδοχής,
επέτρεψε να εισχωρήσουν μέσα στον
προεκλογικό του μηχανισμό άτομα
αμφιλεγόμενα και άλλα, τα οποία
απέβλεπαν στην εξυπηρέτηση δικών τους
προσωπικών συμφερόντων.
Και ήταν επόμενο ότι αργά ή γρήγορα ολόκληρο το οικοδόμημα θα είχε γκρεμιστεί σε ερείπια, άπαξ και δεν υπήρχε σοβαρή φιλοσοφική πολιτική υποδομή, η οποία θα τόνωνε με ιδέες και συνθήματα, και θα προσέλκυε τις μάζες των Καναδών ψηφοφόρων, οι οποίοι, ναι μεν παραμένουν προσηλωμένοι στο άρμα των Φιλελευθέρων, παράλληλα όμως επιζητούν και την κοινωνική αλλαγή στην πολιτική χάρτα του κυβερνώντος κόμματος.
Τελικά, σήμερα, ύστερα από μια
εκστρατεία μηνών, η οποία όμως ήταν
καταδικασμένη από την αρχή της, ο John
Manley ήρθε να
δηλώσει ότι αποσύρεται από τον αγώνα
διεκδίκησης της πρωθυπουργίας κι άφησε
να πιστευθεί ότι υποστηρίζει τον Paul
Martin, ο οποίος
υπήρξε ο μπροστάρης του αγώνα από την
αρχή.
Και
ναι μεν για τον Καναδό πολιτικό η όλη
προσπάθεια θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί
σαν κίνηση στρατηγικής για τη συνέχιση
της πολιτικής του σταδιοδρομίας. Τί
συμβαίνει όμως τώρα με τη λεγόμενη «παροικιακή
ηγεσία», η οποία εξέθεσε τόσο την
Κοινότητα όσο και την παροικία με την
τοποθέτησή της στο άρμα ενός πολιτικού,
ο οποίος δεν επρόκειτο να πάει μακριά.
Βέβαια,
υπάρχει πάντοτε η δικαιολογία ότι ο κ.
Μάνλι ότι ο κ. Μάνλι παρέδωσε
τραπεζιτική επιταγή κυβερνητικής
δωρεάς ενός εκατομμυρίου δολαρίων για
την ανέγερση του κοινοτικού κέντρου. Τί
πλάνη, αλήθεια! Για την έγκριση και
αποδοχή της εισήγησης της δωρεάς, ως
γνωστόν, εργάσθηκε σκληρά και αδιάκοπα ο
ομογενής βουλευτής της εκλογικής
περιφέρειας του Κεντρικού Σκάρμπορο,
Γιάννης Κάννης.
Ο Γιάννης Κάννης ήταν εκείνος, ο
οποίος, με τη βοήθεια του φιλέλληνα David
Collenette, υπουργού
Συγκοινωνιών του Καναδά, πίεσε τον
πρωθυπουργό και το υπουργικό συμβούλιο
για την έγκριση του ποσού. Το ποσό αυτό,
όμως, τελικά δόθηκε στην ηγεσία της
ομογενειακής Κοινότητας από τον John
Manley σαν σε
θεατρική παράσταση με την ευκαιρία των
γιορτασμών της 25ης Μαρτίου 2003. Με την
ενέργειά του εκείνη ο Υζον Μάνλι
κατόρθωσε παραπλανητικά να
δημιουργηθεί η αντίληψη ότι ο ίδιος ήταν
εκείνος, ο οποίος πρόσφερε το ποσό της
κυβερνητικής δωρεάς.
Από τη δική τους πλευρά, οι
κοινοτικοί ηγέτες, οι οποίοι γνώριζαν
την πραγματικότητα, αρκέσθηκαν να
χειροκροτήσουν και να ταχθούν ανοικτά
στο πλευρό του κ. Μάνλι. Με τον τρόπο,
όμως, αυτόν πολιτικοποίησαν τόσο την
Κοινότητα όσο και τον εαυτό τους, ενώ
άφησαν στο περιθώριο τους πραγματικούς
εργάτες και ήρωες της δωρεάς, τον Γιάννη
Κάννη και τον Ντέιβιντ Κολενέτ.
Ο λόγος; Μάλλον απλός. Επειδή ο
Γιάννης Κάννης από κοινού με το Δημήτρη
Καρύγιαννη έχουν προσδεθεί στο
μηχανισμό του Paul Martin,
αντιπάλου του Manley.
Ήταν ένα παιχνίδι επικίνδυνο, το οποίο
θα έπρεπε να είχαν αποφύγει πάση θυσία
οι κοινοτικοί ηγέτες, προκειμένου να
παραμείνει ο οργανισμός πολιτικά
ουδέτερος.
Έτσι, λοιπόν, και ύστερα από τις
εμφανίσεις και τη δημοσιότητα των πέντε
λεπτών για την υποστήριξή τους στον John
Manley, με τις
οποίες εξέθεσαν επικίνδυνα το μεγάλο
ομογενειακό ίδρυμα, έρχονται σήμερα να
γευθούν την πικρή γεύση της αφροσύνης
τους, καθώς παραμένουν εκτεθειμένοι και
άφωνοι από το πάθημά τους. Να ήταν
τουλάχιστον το μοναδικό;…
Πατρίδες
