Κύπρος
Άλλη
μια χρονιά
Του
Θωμά Στεφ. Σάρα
Οι
επέτειοι – μαύρες ή λευκές – έχουν
καθιερωθεί για να μας υπενθυμίζουν τις
δυνατότητες ή και τις αδυναμίες μας,
προκειμένου να αποφύγουμε κάποια
μοιραία επανάληψη. Αυτή είναι και η
αιτία, για την οποία το Έθνος, πέραν της 25ης
Μαρτίου, θα έπρεπε να θυμάται και να
θρηνεί για την πτώση της
Κωνσταντινούπολης την 29η Μαϊου και,
φυσικά, και τη «μπαμπέσικη» επιδρομή του
Αττίλα στην Κύπρο, όπου πιαστήκαμε στον
ύπνο και αδύναμοι να αντιδράσουμε.
Ο φετινός Ιούλιος, λοιπόν, όπως και
εκείνοι των προγούμενων χρόνων, μας ήρθε
ζεστός και μελαγχολικός, για να μας
υπενθυμίζει γι’ άλλη μια φορά ότι ο
Αττίλας μας ντρόπιασε σαν έθνος και μας
βίασε συλλογικά σαν λαό. Παραβίασε κάθε
έννοια και έκφραση της διεθνούς τάξης
και δικαίου. Παρά δε τις φωνές
διαμαρτυρίας, τις δικές μας και τις
διεθνούς κοινότητες, εκείνος συνεχίζει
να παραμένει στο νησί αλαζονικός,
αρνούμενος να συμμπργωθεί με τις
επικλήσεις και επιταγές των διεθνών
σωμάτων και της διεθνούς κοινότητας.
Και όλα αυτά, βέβαια, εξαιτίας των
σφαλμάτων μιας γενιάς ηγετών της Αθήνας,
οι οποίοι προτίμησαν τον εύκολο δρόμο
της εκποίησης των εθνικών δικαίων του
έθνους από τους πονοκεφάλους και τις
διπλωματικές μάχες, που προϋπέθετε
κάποια σωστή και δίκαιη λύση του
Κυπριακού.
Είναι πραγματικά μια ιστορία, που
σκέπτεσαι πώς να την εξηγήσεις στα
παιδιά σου, όταν τα παροτρύνεις να είναι
περήφανα για τις ρίζες και τις
πολιτιστικές τους παραδόσεις. Και κάπως
έτσι θα αντιμετωπίζουν την κατάσταση
αυτή και οι επερχόμενες γενιές, οι
οποίες, χωρίς να έχουν κάποια ευθύνη,
αισθάνονται το βάρος των γεγονότων πάνω
τους σαν δική τους προσωπική ευθύνη.
Και δεν είναι, φυσικά, μόνον η ντροπή
της αρχικής εισβολής, αλλά αυτή γίνεται
ακόμη πιο μεγάλη και καταπιεστική κάθε
φορά που ένας νέος Ιούλιος έρχεται να
μας υπενθυμίζει ότι ο Αττίλας συνεχίζει
αγέρωχος να παραβλέπει την τάξη του
δικαίου, ενώ εμείς αδυνατούμε και να του
μιλήσουμε.
Ύστερα από 29 ολόκληρα χρόνια από
εκείνη την ημέρα της εισβολής, στην
πραγματικότητα ελάχιστοι από μας
γνωρίζουν το τί πραγματικά συνέβη και
ποιος έφερε τον Τούρκο στο νησί. Οι «υπεύθυνοι»
εκείνης της εθνικής τραγωδίας έχουν
περάσει στην ιστορία στιγματισμένοι σαν
προδότες και ανίκανοι να διασφαλίσουν
τα συμφέροντα του κυπριακού Ελληνισμού.
Κανένας, ωστόσο, από τη νέα
μεταπολιτευτική τάξη των Αθηνών (δεξιός
ή αριστερός) δεν τόλμησε ν’ ανοίξει τους
φακέλους του Κυπριακού και να βοηθήσει
επιτέλους να λυθεί η μεγάλη απορία.
Το πολιιτκό κατεστημένο της
Ελληνικής Δημοκρατίας είναι εκείνο που
αποφάσισε να κρατήσει το λαό στα
σκοτάδια της άγνοιας, αρνούμενο να δώσει
στη δημοσιότητα τις πραγματικές
συνθήκες και τις αιτίες, που έφεραν τους
Τούρκους κατακτητές στο νησί.
Θυμάμαι πριν χρόνια, συζητούσα τα
γεγονότα με πολιτικό της Ουάσιγκτον και
προσπαθούσα να τον πείσω για τα δίκαια
των Ελλημοκυπρίων (Ε/Κ), ο τελευταίος μου
επέτρεψε να τελειώσω τις αιτιάσεις μου
και αμέσως μετά έσπευσε να μου δηλώσει,
ότι η πραγματικότητα δεν ήταν αυτή που
ήξερα, αλλά τελείως διαφορετική. «Προσωπικά
πιστεύω», μου είχε δηλώσει, «ότι σαν
υπεύθυνοιπολίτες θα έπρεπε να
υποχρεώσετε τους υπεύθυνους πολιτικούς
της Ελλάδας ν’ ανοίξουν τον περίφημο «φάκελο
της Κύπρου». Μόνον έτσι θα μπορεί κανείς
να ισχυρισθεί ότι είναι γνώστης της
πολιτικής πραγματικότητας και τις
συγκυρίες, που έφεραν τους Τούρκους στο
νησί.
Και όμως, ύστερα από 29 ολόκληρα
χρόνια η Αθήνα δεν «τολμά» ν’ αγγίξει το
«ταμπού» που λέγεται φάκελος της Κύπρου
και να τον δώσει στη δημοσιότητα. Είναι
ανάγκη επιτέλους κάποια στιγμή να
αισθανθεί ότι είναι κύριος του σπιτιού
του και των τυχών του ο ελληνικός λαός
και όχι να υπόκειται στην κρίση και τη
διάθεση του κάθε τσαρλατάνου πολιτικού.
Η αλήθεια γύρω από τα γεγονότα
πράγματι αποτελεί «εθνική ανάγκη» τόσο
σπουδαία, που δεν είναι δυνατό να
χειραφετηθεί από την κρίση κανενός, όπως
και να αφεθεί στη διάθεση των πολιτικών,
για να τη βιάζουν και να την κακοποιούν.
Το περίεργο, ωστόσο, είναι το γεγονός
ότι οι κοπτόμενοι για δικαιοσύνη ανά τη
γη Έλληνες πολίτες, οι γνωστπί για τον «κούφιο
εγωισμό τους και την εξυπνάδα τους»,
όταν αναφέρονται στο Κυπριακό,
κατορθώνουν να εξαπατούν και τον εαυτό
τους με την ψευδαίσθηση της
ανωτερότητάς τους.
Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να
συναντηθώ στη Νέα Υόρκη με ομογενή από
το Εθνικό Κέντρο, ο οποίος επισκεπτόταν
τη μεγαλούπολη της Αμερικής. Για το
συνομιλητή μου, όλοι μας ήμασταν «χάρτινοι,
άσχετοι και σκάρτοι». Οι μόνοι «μάγκες»
ήταν οι Έλληνες του Εθνικού Κέντρου. «Πρόσεξε
πόσο «μάγκας» είναι ο Σημίτης», μου
δήλωσε. «Έβαλε τους Ευρωπαίους να
δουλεύουν σαν σκλάβοι και να πληρώνουν,
για να τα παίρνουμε εμείς και να κάνουμε
την καλύτερη ζωή». Σύμφωνα με το
συνομιλητή μου, η κατοχή της μισής
Κύπρου ήταν υπόθεση σταλμένη από τη «θεία
πρόνοια». «Μπήκαν οι Τουρκαλάδες στο
νησί», μου δήλωσε, «και τώρα δεν ξέρουν
πώς να φύγουν. Εξαιτίας της εισβολής
έχουν καταρρεύσει οικονομικά…».
Θα πρέπει να ομολογήσω τον
προβληματισμό μου για τη φιλοσοφία του «μάγκα»
ομογενή του Εθνικού Κέντρου, ο οποίος
στην υπόθεση της δικής του καλοπέρασης
έφθασε στο σημείο να μακαρίζει τον
Αττίλα, ο οποίος ξεσπίτωσε και έκανε
πρόσφυγες στον τόπο τους διακόσιες
χιλιάδες Ελληνοκυπρίους. Εάν ζούσαμε
στην αρχαιότητα, πιστεύω ότι δίκαια θα
μας ονόμαζαν σαν «λαό των τυφλών», όπους
τους Μεγαρίτες.
Έκανα σήμερα αυτή την αναφορά, όχι
για να ασκήσω κακόπιστη κριτική, αλλά
μάλλον στην προσπάθειά μου να εξηγήσω
κατά κάποιον τρόπο, γιατί το Κυπριακό
παραμένει άλυτο ύστερα από 29 ολόκληρα
χρόνια.
Ο μεγάλος μου προβληματισμός
συνεχίζει να είναι η περίφημη εξωτερική
πολιτική των Σημίτη-Παπανδρέου, οι
οποίοι κατόρθωσαν να εκθέσουν τη χώρα
διεθνώς σαν ανίκανη να φροντίζει τα
συμφέροντά της. Μέχρι σήμερα, είναι
γνωστό, ότι ισχυρίζονταν τον κίνδυνο από
κάποια τουρκική ενέργεια. Έτσι
δικαιολόγησαν τα Ίμια κι έτσι είπαν στον
Έλληνα ψηφοφόρο για την πολιτική τους
στο Κυπριακό. Ότι, δηλαδή, υπήρχε φόβος η
χούντα της Άγκυρας να καταλάβει
ολόκληρο το νησί και να τους «αναγκάσει
να μπούνε σε πόλεμο». Φυσικά, ο Έλληνας
των ημερών μας έχει γαλουχηθεί με
σύγχρονες αντιλήψεις: την καλή ζωή, τη
διασκέδαση, την τεμπελιά και κυρίως την
αντίθεσή του στον πόλεμο. Το μόνο που τον
ενδιαφέρει στην πλειοψηφία του (ευτυχώς
που υπάρχει και η μειοψηφία) είναι το πώς
θα τα οικονομήσει, πώς θα εκμεταλλευθεί
τους οικονομικούς και πολιτικούς
μετανάστες, και πώς θα βγάλει χρήματα
πάση θυσία. Αποτελεί πλέον «κοινό
μυστικό» ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σ’
έναν παράδεισο σωματεμπόρων και
μαστροπών. Μέχρι και οι εκθέσεις του
υπουργείου Εξωτερικών της Αμερικής
αναφέρονται σε αυτήν την πραγματικότητα,
κατατάσσοντας τη χώρα μεταξύ των «πρώτων
της ευρωζώνης».
Ευτυχώς
έτσι οι Σημίτης και Παπανδρέου θα
μπορούν να καυχηθούν και για κάποια
επιτυχία τους. Σας φαίνεται, λοιπόν,
περίοεργο το ότι ένας Ντενκτάς παίζει
στα χέρια του την αξιοπιστία και
αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου έθνους,
αρνούμενος να δεχθεί οποιαδήποτε
υποχώρηση;
Στο σημείο, μάλιστα, αυτό, ας μου
επιτραπεί, να κάνω μια ιστορική σύγκριση
της πολιτικής Ντενκτάς με εκείνη του
Ουκρανού Ταράς Μπούλμπα, ο οποίος
έκλεινε τις διπλωματικές του επιστολές
με τη φράση: «Να μου φιλήσετε τον κώλο»!
Όσο κι αν είναι οδυνηρή η αλήθεια,
δυστυχώς δεν παύει να αποτελεί την
πραγματικότητα.
Τα
γεγονότα
Γι’ άλλη μια φορά ο Ραούφ Ντενκτάς, ο
επιλεγόμενος «πρόεδρος» των
κατεχομένων περιοχών της Κύπρου,
συνέχισε να εμπαίζει όχι μόνο την Αθήνα
και τη Λευκωσία, αλλά και τη διεθνή
κοινότητα. Τη φορά αυτή άρχισε να
διαφαίνεται η δημιουργία κάποιας
εσωτερικής αντιπολίτευσης στο «εμιράτο»
του γέρου σουλτάνου των κατεχομένων.
Κάλεσμα προς την Τουρκία έκανε και
το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, για να
υποστηρίξει «σθεναρά» τις προσπάθειες
Ανάν για συνολική λύση του Κυπριακού. «Προς
τον σκοπό αυτόν η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) θα
συμβάλει περαιτέρω για μια δίκαιη,
βιώσιμη και λειτουργική διευθέτηση του
κυπριακού προβλήματος, η οποία θα
συνάδει με τα σχετικά ψηφίσματα του
Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών»,
τόνιζαν οι 25 ηγέτες του ευρωπαϊκού
οργανισμού.
Παράλληλα οι Ευρωπαίοι κάλεσαν την
Τουρκία να συνεχίσει τις προσπάθειες
για εκπλήρωση των πολιτικών κριτηρίων
της Κοπεγχάγης, κάτι που η Άγκυρα δεν
έδειξε καμιά διάθεση προσοχής εξαιτίας
των εσωτερικών της πολιτικών
προβλημάτων.
Κάτω αοπό την πίεση του ευρωπαϊκού
κατεστημένου πάντως η Άγκυρα δήλωσε ότι
θα καταβάλει τα ποσά που επεδίκασε το
Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων στην Ελληνοκύπρια Λοϊζίδου.
Ακολούθησε
μια κωμωδία από αρνήσεις και
επιβεβαιώσεις των Τούρκων πολιτικών, οι
οποίες απλώς άφησαν να φανεί ο
πραγματικός χαρακτήρας της κυβέρνησης
Ερντογκάν.
Γι’ άλλη μια φορά ο πρόεδρος της
Κυπριακής Δημοκρατίας δήλωσε ότι είναι
έτοιμος να προσέλθει στο τραπέζι των
διαπραγματεύσεων, στη βάση του σχεδίου
Ανάν.
Από τη δική του πλευρά, ο Έλληνας
πρωθυπουργός τόνισε ότι η εξεύρεση
λύσης στο Κυπριακό αποτελεί το κλειδί
εισόδου της Τουρκίας στην Ευρώπη.
Αντιδρώντας στις πολιτικές
εξελίξεις, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας
δήλωσε ότι, για να βρεθεί λύση, θα πρέπει
και οι δύο πλευρές να δεχθούν
υποχωρήσεις, υπονοώντας ότι θα πρέπει να
αναγνωρισθεί σαν ξέχωρη κρατική
οντότητα η κατεχόμενη πλευρά των
Τουρκοκυπρίων (Τ/Κ).
Όσο για τις καταγγελίες του
ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, ότι
τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη
παρενόχλησαν ελληνικό αεροσκάφος με
επιβάτες, τόνισε ότι «ουδέποτε τα
τουρκικά πολεμικά πρόκειται να
ενοχλήσουν επιβατικό αεροσκάφος», και
πρόσθεσε ότι δεν το πιστεύει.
Από τη δική του πλευρά, ο Τ/Κ Ραούφ
Ντενκτάς εξαπέλυσε επίθεση εναντίον της
ΕΕ με τον ισχυρισμό ότι «η ένταξη της
ελληνικής Κύπρου καταπατεί τα ανθρώπινα
δικαιώματα, το κράτος δικαίου, τη
δημοκρατία και τη δικαιοσύνη». Σύμφωνα
με τον Ντενκτάς, στο νησί υπάρχουν δύο
κοινότητες, με δύο θρησκείες και δύο
γλώσσες και πολιτισμούς, και συμπλήρωσε
ότι σήμερα υπάρχουν δύο κράτη.
Την 1η Ιουλίου η τουρκική πολεμική
αεροπορία προχώρησε σε νέες προκλητικές
ενέργειες στο Αιγαίο. Οι 42 παραβιάσεις
του εθνικού εναέριου χώρου της Ελλάδας
αναχαιτίστηκαν από ελληνικά μαχητικά,
ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις εξελίχθηκε
σε εμπλοκή.
Από το τουρκικό στρατόπεδο, σύμφωνα
με τις ειδήσεις, με νέες δηλώσεις του, ο
Ραούφ Ντενκτάς τόνισε ότι το Κυπριακό
δεν αποτελεί εμπόδιο στην ευρωπαϊκή
πορεία της Τουρκίας. Σύμφωνα με τον
ομιλητή, στόχος της Ελλάδας είναι «να
πάρει πρώτα την Κύπρο και στη συνέχεια
να φέρει το θέμα του Αιγαίου προ της
ημερήσιας διάταξης του 2004, προκειμένου
να παρεμποδίσει την ένταξη της Τουρκίας
στην ΕΕ.
Αντίθετες θέσεις από εκείνες του
Ντενκτάς εμφανίστηκε να παίρνει ο
αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης
και υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας,
Γκιουλ, ο οποίος δήλωσε ότι αναμένει
επίλυση του Κυπριακού μέσα στο 2003.
Οι
κερκόπορτες της Αθήνας
Με δηλώσεις της η γενική γραμματέας
του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρρήγα,, κατά τη
διάρκεια επίσκεψής της στην Κύπρο,
τόνισε ότι το κόμμα της θα καταψηφίσει
τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
προκειμένου να «μπλοκάρει» την εισδοχή
της Κύπρου. Οι κατάπτιστες αυτές
δηλώσεις έμειναν αναπάντητες τόσο από
τη Λευκωσία όσο και από την Αθήνα.
Όλως ξαφνικά ο Ραούφ Ντενκτάς, με
επιστολή του στον Κόφι Ανάν, πρότεινε το
άνοιγμα του αεροδρομίου της Λευκωσίας,
μια νέα προσπάθεια εξαπάτησης των αρχών
της δημοκρατίας, η οποία θα είχε σαν
αποτέλεσμα την έμμεση αναγνώριση των
κατεχομένων σαν κρατική οντότητα.
Την υποστήριξή του προς την πρόταση
Ντενκτάς έκφρασε και ο Τούρκος
πρωθυπουργός, Ρετζέπ Ερντογκάν, ο οποίος
τόνισε ότι η χρήση του αεροδρομίου θα
είναι υπό την εποπτεία του ΟΗΕ για κοινή
χρήση των «δύο κοινοτήτων». Παράλληλα
έγινε γνωστό ότι οι Τούρκοι είχαν
πρόθεση να δώσουν στους Ε/Κ και την
κλειστή περιοχή της Αμμοχώστου.
Αντιδρώντας στις προτάσεις Ντενκτάς,
το Εθνικό Συμβούλιο της Κύπρου
εξουσιοδότησε τον πρόεδρο της Κυπριακής
Δημοκρατίας, Τάσο Παπαδόπουλο, για τους
περαιτέρω χειρισμούς σε ό,τι αφορά την
επιστολή Ντενκτάς προς το γ.γ. του ΟΗΕ,
Κόφι Ανάν. Πληροφορίες ανέφεραν ότι «υπήρξε
απόλυτη σύμπτωση εκτιμήσεων» στο σώμα.
Δημοσίευμα της τουρκικής ημερήσιας
εφημερίδας «Χουριέτ» αναφέρει ότι οι
δύο σύντροφοι πρωτεργάτες της σύγχρονης
κωμωδίας, γνωστής ως ελληνοτουκική
φιλία, Γιώργος Παπανδρέου και Ισμαϊλ
Τζεμ, πρώην υπουργός Εξωτερικών της
Τουρκίας, πρόκειται να διδάξουν στο
τουρκικό Πανεπιστήμιο Bilgi τη
θερινή περίοδο σχετικά με τις
ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Από τη δική του πλευρά ο Ντενκτάς
δήλωσε ότι, εάν η ελληνική πλευρά δεν
δεχθεί τις προτάσεις του για το
αεροδρόμιο, ο ίδιος θα προχωρήσει στον
εποικισμό της Αμμοχώστου, την οποία οι
Τούρκοι κρατούν κλειστή για 29 συνεχή
χρόνια.
Από τη δική του πλευρά, ο
πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ερντογκάν,
τόνισε ότι «μια δίκαιη λύση του
Κυπριακού θα πρέπει να λαμβάνει τις
πραγματικότητες στο νησί, να αποδέχεται
την ίση κυριαρχία και την πολιτική
ισότητα των δύο πλευρών και να διατηρεί
τη διζωνικότητα στο νησί».
Ο ομιλητής αναφέρθηε σε «ειρηνευτική
επιχείρηση» των στρατιωτικών δυνάμεων
της Τουρκίας στην Κύπρο, και τόνισε ότι
οι Τ/Κ δεν είναι μόνοι. Σύμφωνα με τον
κυβερνητικό εκπρόσωπο της Ελλάδας, όταν
ο Ερντογκάν αποκαλεί τον αιματοβαμμένο
Αττίλα «ειρηνευτική επιχείρηση»,
προκαλεί ολόκληρη την ανθρωπότητα. Με
δικές του δηλώσεις, ο εκπρόσωπος της «Νέας
Δημοκρατίας» (Ν.Δ.) τόνισε ότι οι
δηλώσεις αποδεικνύουν ότι στην Τουρκία
δεν έχει αλλάξει τίποτα. Τελείως
διαφορετική ήταν η εκτίμηση του
υφυπουργού Εξωτερικών Μαγκριώτη, ο
οποίος δήλωσε ότι είναι αισιόδοξος γιας
«θετικές εξελίξεις» στο Κυπριακό.
Χαιρετίζοντας την 29η επέτειο της
εισβολής και κατοχής της Κύπρου, ο
Τούρκος πρόεδρος της «δημοκρατίας»,
Σεζέρ, τόνισε ότι για όσο διάστημα θα
παραβλέπεται η τ/κ πολιτεία, δεν
πρόκειται να υπάρξει ειρήνη στο νησί.
Από την πλευρά του ο πρόεδρος της
κυπριακής βουλής, Δημήτρης Χριστόφιας,
ξεκαθάρισε ότι η ε/κ πλευρά «δεν
πρόκειται να δεχθεί διχοτομική λύση δύο
κυρίαρχων κρατών».
Τέλος, ο Ραούφ Ντενκτάς ζήτησε την
αποναρκοθέτηση των περιοχών γύρω και
έξω από τη Λευκωσία. Η κυβέρνηση της
Κύπρου χαιρέτισε την πρόταση και τόνισε
ότι την αποδέχεται. Η πρόταση Ντενκτάς
έγινε προς το γ.γ. του ΟΗΕ.
Κάτω από αυτές τις εξελίξεις, οι
Τούρκοι πανηγύρισαν την κατοχή του
νησιού για είκοσι εννέα χρόνια και οι
Έλληνες με τον υπουργό Εξωτερικών,
Γιώργο Παπανδρέου, δίδαξαν τα περί
ελληνοτουρκικής (ποτέ τουρκοελληνικής)
φιλίας. «άφεριμ μπουνταλά», που θα έλεγε
και ο Ραούφ Ντενκτάς…
