Της σύνταξης

«Θεοκρατικός σκοταδισμός»

            Μείναμε κατάπληκτοι από την εγκύκλιο του μητροπολίτη Κίτρους-Κατερίνης και Πλαταμώνος, τη σχετική με τις πολιτιστικές τελετές, που διοργανώνει τα τελευταία χρόνια η Φιλοσοφική Εστία Κατερίνης στην περιοχή.

            Χωρίς να υπάρχει η παραμικρή πρόθεση άρνησης του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης των στοχασμών σε κανένα από τα δύο αντιμαχόμενα μέρη, θεωρούμε υποχρέωσή μας να αναφερθούμε σε ορισμένα σημεία της εγκυκλίου, τα οποία όχι μόνο προκαλούν, προσβάλλουν και υποτιμούν το αρχαίο ελληνικό πνεύμα και πολιτισμό, μα ακόμα περισσότερο προσπαθούν να το ταπεινώσουν σε απαράδεκτο σημείο.

            Αναφερόμενος στη διοργάνωση των πολιτιστικών εκδηλώσεων «Προμήθεια» του Ολύμπου ο άγιος Κατερίνης αναφέρεται σε «ειδωλολατρικές όσο και φαιδρές τελετές» καθώς επίσης και σε «νοσταλγούς του πνευματικού σκότους», το οποίο κυριαρχούσε στην προεβραιοχριστιανική Ελλάδα.

            Κανείς απολύτως δεν θα διαφωνήσει για το δικαίωμα του συντάκτη της εγκυκλίου, για την αβίαστη και ελεύθερη έκφραση των σκέψεών του των σχετικών με τις εκδηλώσεις του Ολύμπου. Κάτι τέτοιο θεωρείται αναφαίρετο και φυσικό δικαίωμα του κάθε πολίτη, το οποίο προστατεύεται από τις διατάξεις και προβλέψεις του Συνταγματικού Χάρτη των Ελλήνων και όχι μόνο.

            Από την απρόσκοπτη, όμως, άσκηση αυτού του δικαιώματος μέχρι του σημείου να χαρακτηρισθούν οι διοργανωτές Έλληνες πολίτες των εκδηλώσεων «νοσταλγοί του πνευματικού σκότους της αρχαίας Ελλάδας» όχι μόνο παραβιάζονται κατά πολύ όλα τα περιθώρια αυτών των κανόνων, μα ακόμη περισσότερο μπαίνει κάποιος στην περίμετρο της χλεύης και εξύβρισης όχι μόνο των υπευθύνων διοργανωτών μα ολόκληρου του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και της σοφίας, για τα οποία αισθάνονται περηφάνεια όχι μόνον οι ελληνικής καταγωγής φυσικοί κληρονόμοι αλλά και ολόκληρη η Δύση.

            Ο χαρακτηρισμός μάλιστα αυτός αποκτά ένα ιδιάζον νόημα λόγω του ότι εκφράζει τις ιδέες και τα αισθήματα ενός «πνευματικού ηγέτη» της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, ο οποίος φθάνει στο απαράδεκτα χαμηλό επίπεδο του κοινού υβριστή, ο οποίος ασελγεί αναίσχυντα πάνω στις πολιτιστικές παραδόσεις και την ιστορία του Ελληνικού Έθνους.

            Παρόμοιους ισχυρισμούς, μέχρι τώρα, έχουμε ακούσει από ραβίνους της Βόρειας Αμερικής, οι οποίοι χαρακτηρίζουν τους γιορτασμούς της «Χάνακα» σαν «νίκη του εβραϊκού πνεύματος πάνω στα σκοτάδια της ελληνικής σκέψης και του πολιτισμού». Σήμερα, δυστυχώς, διαπιστώνουμε ότι και Έλληνες θρησκευτικοί ηγέτες έρχονται να επαναλάβουν αυτούς τους χαρακτηρισμούς, προκειμένου να μειώσουν το ηθικό ανάστημα όσων δεν τους «φιλούν το χέρι».

            Γίνεται αναφορά στις θρησκευτικές δοξασίες των αρχαίων Ελλήνων με το σκεπτικό ότι η πνευματικότητα θεωρούσε την παιδεραστία ως τρόπο μύησης σε «ανώτερη πνευματική γνώση». Αποφεύγει, ωστόσο, ο συντάκτης να μας εξηγήσει για το ίδιο ακριβώς φαινόμενο και τα εξαιτίας του σκάνδαλα μέσα στις τάξεις του ιερατείου της σύγχρονης χριστιανικής Εκκλησίας (Ορθόδοξης και Καθολικής).

            Αναφέρεται η εγκύκλιος στη βία των αρχαίων έναντι της «χριστιανικής αγάπης» των θεμελιωτών του χριστιανισμού, παραβλέποντας ένα μεγάλο αριθμό σφαγέων του ανθρώπου της εποχής εκείνης, προκειμένου να επιβληθούν οι «νέες ιδέες». Και όμως, ορισμένους από αυτούς, οι οποίοι σήμερα θα είχαν παραπεμφθεί στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας, η χριστιανική εκκλησία τους αποκαλεί «αγίους» και «μεγάλους».

            Είναι βέβαιο και ξεκαθαρισμένο ότι η Φιλοσοφική Εστία Κατερίνης σε καμιά περίπτωση δεν επεδίωξε ή προσπάθησε να προκαλέσει την «επικρατούσα θρησκεία» της ανεξίθρησκης κατά τα λοιπά Ελλάδας. Οι τελετές απλώς απέβλεπαν στην έκφραση τιμής και την αναζωογόνηση του αρχαίου ελληνικού πνεύματος και πολιτισμού, κάτι παρόμοιο με το πνεύμα των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, τους οποίους τιμητικά διεκδικεί ολόκληρη η οικογένεια του ανθρώπου στη γη.

            Εξάλλου, ύστερα από 181 ολόκληρα χρόνια πολιτικής ανεξαρτησίας μας ως λαού με δική του κρατική υπόσταση, λόγω της Εθνεγερσίας του 1821, πιστεύουμε ότι είναι καιρός πλέον να διεκδικήσουμε και την πολιτιστική και πνευματική μας ταυτότητα, να ολοκληρώσουμε την πνευματική μας υπόσταση και τις βαθιά ριζωμένες στους αιώνες παραδόσεις μας, όχι βέβαια αντιπαλεύοντας τη χριστιανική πίστη και εκκλησία – που έχουν ριζώσει απόλυτα στη συνείδηση των πιστών – αλλά για να αισθανθούμε ολοκληρωμένοι και περήφανοι τόσο εμείς όσο και τα παιδιά μας για το μεγαλείο, τη λάμψη και τον πλούτο της πνευματικής και πολιτισμικής κληρονομιάς, που μας κληροδότησαν εκείνοι.

            Το κακό είναι ότι, όπως το 1821 οι ανθέλληνες Ρισελιέ και Μέτερνιχ καταπολεμούσαν με κάθε τρόπο την επανάσταση, ισχυριζόμενοι ότι δεν υπάρχουν πλέον Έλληνες ύστερα από τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς στους Οθωμανούς Τούρκους, έτσι και σήμερα μια ομάδα Ελλήνων ιεραρχών, μέσα στη δομή του θρησκευτικού τους φανατισμού, φθάνουν να αρνούνται τη διαχρονική αξία του Ελληνικού Πνεύματος, χωρίς να αντιλαμβάνονται πόσο κακό προσφέρουν στο Έθνος.

            Κρίμα. Πιστεύαμε ότι στη σύγχρονη Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα είχε ξεπεραστεί ο «θεοκρατικός σκοταδισμός» ορισμένων ομολόγων του Χομεϊνί.

Πατρίδες