Της σύνταξης

Ανέχεια: Ένα απαράδεκτο κοινωνικό φαινόμενο

            Έχει καταστεί πλέον φθηνό πολιτικό σύνθημα η καταπολέμηση της φτώχειας των Καναδών.

            Από τα χρόνια της εξουσίας του Μπράιαν Μαλρούνι μέχρι και τις τελευταίες τετραετίες του πρωθυπουργού Ζαν Κρετιέν, στις προγραμματικές τους δηλώσεις, ξεχωριστή θέση κατέχει η υπόσχεση της καταπολέμησης της φτώχειας.

            Μέχρι την αρχή του νέου αιώνα η σημερινή κυβέρνηση τόνιζε τόσο έντονα ότι «εδώ και μια γενιά οι Καναδοί καθιέρωσαν σαν εθνικό στόχο τον περιορισμό της ανέχειας και της φτώχειας μεταξύ των συνταξιούχων πολιτών, και προς τον τομέα αυτόν έχουμε να επιδείξουμε μεγάλη πρόοδο». Και πράγματι αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί μια από τις σχετικές επιτυχίες των κυβερνήσεων των Φιλελευθέρων της Οτάβα.

            Αυτά, βέβαια, σε αντίθεση με ένα δεύτερο, απαράδεκτο, κοινωνικό φαινόμενο ανέχειας και στερήσεων, που παρουσιάζεται και διαρκώς αυξάνεται: την παιδική φτώχεια.

            Παρά το γεγονός ότι το 1989 το ομοσπονδιακό κοινοβούλιο πέρασε με απόλυτη ομοφωνία την απόφαση να δοθεί προτεραιότητα στην κατάργηση της παιδικής φτώχειας μεταξύ των Καναδών, έως το 2000, η πραγματικότητα στην πράξη είναι τελείως διαφορετική. Στην ουσία η κυβέρνηση της χώρας, αντί να προσπαθήσει να επιτύχει κάποια πρόοδο προς αυτή την κατεύθυνση, φαίνεται να παράβλεψε τελείως τόσο την υπόσχεσή της όσο και εκείνων των εκπροσώπων του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου.

            Σύμφωνα δε με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία του Εθνικού Συμβουλίου Κοινωνικής Δικαιοσύνης το 18,5% των παιδιών του Καναδά ζούσαν κάτω από συνθήκες φτώχειας το 1999, έναντι 15,2% που υπολογιζόταν το 1989. Δέκα χρόνια αργότερα ο αριθμός των νεαρών θυμάτων της φτώχειας, αντί να περιοριστεί, αυξήθηκε κατά 3,5 εκατοστιαίες μονάδες.

            Η έννοια της κυβερνητικής αναφοράς στις προγραμματικές της δηλώσεις δεν άφηνε την παραμικρή αμφιβολία για τις προθέσεις της κυβέρνησης Κρετιέν να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα παιδικής ανάπτυξης, το οποίο θα βοηθούσε στην τόσο σοβαρή υπόθεση διασφάλισης καλής υγείας, επιτεύξεις στην παιδεία και αργότερα επιτυχίες στον κοινωνικό στίβο. Ωστόσο, σύμφωνα με τα στοιχεία, που προσφέρει το Εθνικό Συμβούλιο για Κοινωνική Δικαιοσύνη, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της χώρας εμφανίζεται να μην έχει λάβει ποτέ στα σοβαρά αυτή της την υπόσχεση.

            Κάνοντας μια βαθιά τομή στις αιτίες και τους πιθανούς λόγους της φτώχειας το Συμβούλιο αναφέρει ότι οι Καναδοί κατά πάσα πιθανότητα είχαν εγκλωβισθεί στον κύκλο της φτώχειας κατά τη διάρκεια της εξαετίας 1993 έως 1999, πολλοί των οποίων την εποχή εκείνη ήταν ηλικίας μικρότερης των έξι ετών.

            Αλλά δίκαια διερωτάται ο παρατηρητής, σε τί πιθανόν θα βοηθήσει η εφαρμογή προγραμμάτων εκπαίδευσης πολύ μικρής ηλικίας σε παιδιά, τα οποία είναι νηστικά και ή δεν έχουν να κοιμηθούνσε κάποια άνετη και αξιοπρεπή κατοικία. Το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερη βαρύτητα για μια κοινωνία όπως η καναδική, της οποίας η πλειοψηφία του πληθυσμού αποτελείται από νεομετανάστες, οι οποίοι, κάτω από το βάρος των δυσκολιών των πρώτων ημερών τους στη νέα πατρίδα, κατ’ ανάγκη ανέχονται στερήσεις και, το χειρότερο, τις μοιράζονται με τα παιδιά τους. Όμως παρόμοιες εμπειρίες στο πνεύμα αυτών των παιδιών είναι επόμενο να δημιουργούν τις προϋποθέσεις της αντικοινωνικότητας και του κοινωνικού μίσους, μιας πραγματικότητας όχι μόνον απαράδεκτης, αλλά και επικίνδυνης για τη γαλήνη, ηρεμία και ασφάλεια των Καναδών.

            Κι όμως, η λύση φαίνεται απλή. Όπως ακριβώς η κυβέρνηση κατόρθωσε να καταπολεμήσει τη φτώχεια των συνταξιούχων, επιτυγχάνοντας σημαντική πρόοδο, θα μπορούσε να επιδείξει την ίδια αποφασιστικότητα στον τομέα της καταπολέμησης της παιδικής ανέχειας, υποτίθεται, εάν πράγματι επεδίωκε κάτι παρόμοιο.

            Είναι δε λυπηρό το γεγονός ότι, ενώ το κοινωνικό στημόνι της χώρας δοκιμάζεται από τόσο σοβαρά προβλήματα, τα οποία ενδέχεται να αποδειχθούν μοιραία στο μέλλον, οι Φιλελεύθεροι μονοκράτορες της πολιτικής ζωής της ομοσπονδίας έχουν επιδοθεί σε αγώνες εξόντωσης της ηγεσίας τους. Το χειρότερο, κανένας απολύτως δεν φαίνεται διατεθειμένος να αναφερθεί στο ένα εκατομμύριο τριακόσιες χιλιάδες παιδιά του Καναδά και στο καθημερινό τους δράμα της επιβίωσης, που είναι αλήθεια ο κοινωνικός χαρακτήρας των πολιτικών προγραμμάτων των Φιλελευθέρων, ή έχει μπει στο περιθώριο, επειδή δεν υπάρχει καμιά σοβαρή αντίπαλη παράταξη, για να τους υποχρεώσει να δουν τα προβλήματα των αδύναμων πολιτών της χώρας.

Πατρίδες