Της σύνταξης

Η ώρα της Ουάσιγκτον

            Καθώς οι πράξεις βίας στη Μέση Ανατολή συνεχίζουν να συγκλονίζουν τη διεθνή κοινή γνώμη με το καθημερινό λουτρό αίματος και το θάνατο αθώων πολιτών, τόσο Ισραηλινών όσο και Παλαιστινίων, γίνεται πλέον ξεκάθαρη η ανάγκη για την προσωπική παρεμβολή του προέδρου Μπους σε μια αποφασιστική προσπάθεια εξεύρεσης μιας δίκαιης λύσης και για τις δύο πλευρές.

            Στη γειτονική Κύπρο, για τα τελευταία 28 χρόνια, συνεχίζουν την προκλητική κατοχή εδαφών της μικρής δημοκρατίας μια στρατιά 40.000 ανδρών, οπλισμένων από το Πεντάγωνο και τις ΗΠΑ. Οι ατέρμονες συζητήσεις για την εξεύρεση κάποιας λύσης κοινά αποδεκτής από τις δύο πλευρές δεν φαίνεται να οδηγούν πουθενά.

            Η πεισματική άρνηση του ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας, να αποδεχθεί οποιαδήποτε μορφή κάποιου έστω και τυπικού συμβιβασμού, αποτελεί το κύριο εμπόδιο για οποιαδήποτε λύση. Παρ’ όλ’ αυτά, η σιωπηρή ανοχή της απαράδεκτης αυτής τακτικής του Ντενκτάς από την Ουάσιγκτον φαίνεται να ερμηνεύεται ως αποδοχή και ενθάρρυνση της πολιτικής του. Μιας πολιτικής η οποία είναι αντίθετη με κάθε έκφραση των αρχών της αυτονομίας και αυτοδιοίκησης του Διεθνούς Δικαίου και δημιουργεί επικίνδυνα προηγούμενα για την ειρήνη και ασφάλεια της περιοχής. Μιας περιοχής στην οποία κάθε σπιθαμή γης είναι ποτισμένη με αίμα από συγκρούσεις των δικαιούχων της και εκείνων που τη σφετερίζονται.

            Οι τελευταίες ειδήσεις, ωστόσο, φέρουν τον Ραούφ Ντενκτάς να ισχυρίζεται ότι, ύστερα από απαίτηση της Ουάσιγκτον, τώρα οι Ευρωπαίοι έρχονται να δεχθούν τις απαιτήσεις του και ότι δεν διατίθεται να προβεί στην παραμικρή υποχώρηση στην υπόθεση της αποδοχής δύο ισοδύναμων και ισόνομων ανεξάρτητων δημοκρατιών.

            Καθ’ όλη τη διάρκεια των 28 ετών κατοχής, είναι κοινό μυστικό, ότι οι αρχές της αδύναμης Κυπριακής Δημοκρατίας διοργάνωσαν μια άριστη διοίκηση με ένα μοναδικό σύστημα ασφαλείας και αστυνόμευσης. Παρ’ όλ’ αυτά, η Κύπρος συνεχίζει να παραμένει στο περιθώριο των προτεραιοτήτων της Ουάσιγκτον, άπαξ και δεν κινδυνεύει από κανένα σε αυτήν η «ειρήνη και ασφάλεια» της περιοχής.

            Σε τέλεια αντίθεση με την Κύπρο, η διαμάχη μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλιτών, οι οποίοι έχουν επιδοθεί σε έναν ατέλειωτο κύκλο αίματος, θανάτων και καταστροφών, σε μια αλυσίδα βίας και αντεκδίκησης ο ένας για τον άλλο. Και όμως, τόσο οι Παλαιστίνιοι όσο και οι Ισραηλίτες θα πρέπει να αντιληφθούν ότι και οι δύο πλευρές φέρουν τη δική τους ευθύνη, και ότι η συνέχιση αυτής  της μακάβριας στρατηγικής δεν οδηγεί απολύτως πουθενά παρά μόνο στην αυτοκαταστροφή των δύο ζωντανών και δημιουργικών κοινοτήτων.

            Κάτω από αυτή την ανάλυση και το γεγονός της πρόσφατης πολιτικής αστάθειας στη μεγάλη δύναμη της περιοχής, την Τουρκία, χωρίς αμφιβολία ο συννεφιασμένος πολιτικός ορίζοντας της περιοχής γίνεται ακόμα πιο σκοτεινός για το εγγύς μέλλον. Πέραν τούτου, η αναμενόμενη επίθεση των ΗΠΑ εναντίον του Ιράκ είναι επόμενο να γίνει αιτία να πυροδοτηθούν ακόμα περισσότερο τα πάθη και μίση μεταξύ των αντιπάλων συμφερόντων, με κίνδυνο μιας γενικής αναταραχής στην περιοχή, κάτι που κανένας απολύτως δεν δέχεται και δεν θέλει αυτή τη στιγμή. Λέγεται, μάλιστα, ότι οι δυνάμεις των φανατικών οπαδών μιας παρόμοιας πραγματικότητας εργάζονται συστηματικά, για να μπορέσουν να εκμεταλλευθούν τα γεγονότα.

            Κάτω από αυτές τις πραγματικότητες δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για την ανάγκη άμεσου παρεμβατισμού του προέδρου Μπους, και μάλιστα το δυνατό γρηγορότερα, ώστε να τιμηθεί και η έννοια του διεθνούς δικαίου, και να δοθεί ένα μήνυμα στους νοσταλγούς του χάους και της καταστροφής, ότι η ειρήνη και η δικαιοσύνη είναι εγγυημένες από την Ουάσιγκτον και ότι δεν πρόκειται να γίνουν ανεκτά τα πλάνα των εξτρεμιστών όλων απολύτως των πλευρών.

Πατρίδες