Όσοι
πιστοί προσέλθετε!!!!!
Γράφει
ο Διονύσης Ε. Κονταρίνης.
Νέα Υόρκη Δεκεμβρίου
28-2003
“Όσοι
πιστοί προσέλθετε.” Με τη
θρησκευτική αυτή ρήση, τα πολιτικά
κόμματα στην Ελλάδα προσπαθούν να
εντάξουν στις τάξεις τους κάποιους, που
θα χριστούν υποψήφιοι πολιτικοί για να
αναλάβουν τις τύχες των πολιτών της
χώρας.
Ο
πολιτικός χώρος παγκοσμίως διέρχεται
μία ανησυχητική κρίση. Μία κρίση, η οποία
τα πρώτα σημάδια της έδειξε από την
εποχή του ψυχρού πολέμου, όταν οι
μεταπολεμικές ανάγκες άνοιγαν τους
ορίζοντες μίας πολιτικής για ανθρώπους
του υπολογισμού, της διαπλοκής της
διαφθοράς και των συμφερόντων.
Στην Ελλάδα η κρίση αυτή έχει ξεκινήσει
μετά την απελευθέρωση για να κορυφωθεί
αμέσως μετά την κατάρρευση της Χούντας.
Όμως τον τελευταίο καιρό έχει γίνει
ιδιαίτερα ανησυχητική. Έχουν
εκλείψει τελείως πρόσωπα ικανά, που θα
μπορούσαν να προσφέρουν θετικές και
τίμιες υπηρεσίες μέσα στον χώρο αυτόν.
Δυστυχώς η πολιτική αρένα της πατρίδας
μας έχει γεμίσει από αναξιόλογα και
αφερέγγυα πρόσωπα, τα οποία όχι μόνο δεν
προσφέρουν κάποιο έργο αλλά αμαυρώνουν
ανεπανόρθωτα την εικόνα του πολιτικού,
κλονίζοντας έτσι την εμπιστοσύνη του
λαού και απομακρύνοντας νέους και
ικανούς ανθρώπους να εισέλθουν στον
χώρο της πολιτικής. Το αποκορύφωμα ήταν
οι πρόσφατες και ομαδικές αποχωρήσεις
βουλευτών του ΠΑΣΟΚ αλλά και της Νέας
Δημοκρατίας και οι δηλώσεις ορισμένων
ότι δεν θα ήθελαν ποτέ πλέον να
αναθέσουν υποψηφιότητα, ότι αποσύρονται
παντελώς από την πολιτική ενώ κάποιοι
έφτασαν στο σημείο να μην διστάσουν να
ξεσκεπάσουν και την βρομιά που
επικρατεί στον χώρο αυτόν και να
δηλώσουν αηδιασμένοι.
Τα
φαινόμενα αυτά είναι φυσικό ότι κάθε
άλλο παρά έλκουν νέους, τίμιους,
ιδεολόγους και αγωνιστές, ανθρώπους
ικανούς να ασχοληθούν με τα κοινά. Έτσι ο
χώρος κάθε μέρα γίνεται και πιο φτωχός
και τα κόμματα αναγκάζονται
να αναζητούν πρόσωπα νέα και κατά
προτίμηση πρόσωπα, που θα τους φέρουν
ψήφους αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τα
οποιαδήποτε προσόντα και τις ικανότητες.
Τα πρόσωπα αυτά είναι επόμενο να
αναζητούνται εκεί που υπάρχουν λαϊκές
βάσεις, εκεί που ο απλός πολίτης, ο
ψηφοφόρος, είναι αυτός που καθορίζει το
μέγεθος της αγάπης για τα πρόσωπα αυτά.
Και οι λαϊκές βάσεις στην Ελλάδα,
υπάρχουν και μετράνε στα θεάματα και τον
αθλητισμό. Τα κόμματα απλώς μετατρέπουν
την αγάπη του λαού σε ψήφους και
αποφασίζουν την απόκτηση αυτών των
ατόμων. Τώρα, το πόσο ικανά είναι για να
ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του νέου
χώρου που θα βρεθούν, αυτό δυστυχώς δεν
ενδιαφέρει. Αρκεί να κερδίσουν μία έδρα
πάρα πάνω στη Βουλή. Ποιος θα είναι αυτός
που θα καθίσει στη έδρα αυτή, πολύ λίγο
ενδιαφέρει. Τι θα προσφέρει από αυτή την
έδρα, ούτε αυτό μετράει. Το πολύ - πολύ
κανένα μικρορουσφέτι σε κάποιο θαυμαστή
ή οπαδό. Έτσι τελευταία έχει πάρει μορφή
επιδημίας η προσέγγιση ηθοποιών,
ποδοσφαιριστών,
-2-
προπονητών,
αθλητών του στίβου, χορευτών,
δημοσιογράφων και κάθε είδους ανθρώπων
που πιθανόν θα σέρνουν πίσω τους
κάποιους ψήφους. Είναι προς τιμή πολλών
οι οποίοι
δεν
δέχτηκαν να γίνουν όργανα των κομμάτων.
Και είναι ντροπή κάποιων, που μόλις τους
γίνει η πρόταση με ύφος μεγάλου πλέον
πολιτικού κατακλύζουν τα τηλεοπτικά και
ραδιοφωνικά κανάλια γιά να δώσουν τις
συνεντεύξεις τους. Παίρνουν ύφος που σου
θυμίζει τον Αρχοντοχωριάτη του Μολιέρου,
επιστρατεύουν όλες τις ανύπαρκτες
γνώσεις τους και μιλούν για όσα μπορούν
και θέλουν να προσφέρουν στον τόπο.
Βλέπεις τον ποδοσφαιριστή, που το μόνο
που ξέρει είναι ότι η μπάλα είναι
στρογγυλή, να σου υπόσχεται ότι θα
αγωνιστεί για τα προβλήματα του τόπου. Ο
προπονητής να δηλώνει ότι όλα θα πρέπει
να διορθωθούν και ο τόπος να πάει
μπροστά. Ο ηθοποιός να
υπόσχεται ότι θα φτιάξει τα πάντα. Τα
βλέπεις και σκέφτεσαι. “Που πας
κατακαημένη Ελλάδα; ”
Είδα
τον Κώστα
Βουτσά να δηλώνει ότι αρνήθηκε την
πρόταση που του έγινε διότι δεν πιστεύει
ότι είναι σε θέση να προσφέρει στον τόπο
μέσα από την θέση ενός πολιτικού.
Πιστεύει ότι προσφέρει πιο πολλά από την
θέση του ηθοποιού. Το πιστεύω κι’ εγώ
και του σφίγγω το χέρι για την
τιμιότητά και το θάρρος του. Είδα και τον
Χάρρυ Κλιν και τον χάρηκα για το θάρρος
που είχε να απορρίψει την πρόταση που
του έγινε. Αν και να σας πω κάτι; Ο Χάρρυ
Κλιν είναι ο μόνος που έπρεπε
να υπάρχει μέσα στη Βουλή των
Ελλήνων για να τα λέει στα τριακόσια
παλικάρια με την γλώσσα που αυτός ξέρει
και με τον τρόπο που αυτός τους
μεταχειρίζεται.
Εμπρός
λοιπόν για μία Βουλή ηθοποιών, αθλητών,
προπονητών και χορευτών. Ίσως αυτή να
είναι η Βουλή που χρειάζεται η πατρίδα
μας.
