Οι
νέες πραγματικότητες του Οντάριο
Δεν
υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι εκλογές
του Οκτώβρη του 2003 για το Οντάριο
υπήρξαν καταλυτικές του πολιτικού
σκηνικού, καθώς έδωσαν την εξουσία στους
Φιλελεύθερους του Dalton
McGuinty.
Αποτέλεσμα εκείνης της αλλαγής, ωστόσο, υπήρξε η έκπληξη των νικητών των εκλογών για το ύψος του παθητικού, που η απελθούσα κυβέρνηση των Συντηρητικών κληροδότησε στους Φιλελεύθερους. Με την αιτιολογία αυτού του χρέους, εξάλλου, η κυβέρνηση του Ντάλτον Μακγκίντι απέφυγε να τιμήσει ένα μεγάλο αριθμό από τις προεκλογικές της υποσχέσεις με τον ισχυρισμό ότι τα ταμεία της διοίκησης δεν έχουν χρήματα.
Έχοντας υπόψη το γεγονός του
παθητικού, ύψους 5,6 δισ. δολαρίων, που η
νέα κυβέρνηση κληρονόμησε από την
προηγούμενη των Συντηρητικών,
αντιλαμβανόμαστε το κρίσιμο της
κατάστασης. Μας είναι αδύνατο, ωστόσο, να
αντιληφθούμε τη φιλοσοφία της νέας
κυβέρνησης, σύμφωνα με την οποία τα πιο
αδύνατα οικονομικά λαϊκά στρώματα, τα
οποία παραβλέφθηκαν τελείως από την
προηγούμενη κυβέρνηση, συνεχίζουν να
αισθάνονται γι’ άλλη μια φορά την ξινή
γεύση της εγκατάλειψης και από τους
Φιλελεύθερους.
Τώρα η κυβέρνηση αφήνει να διαφανεί
η πρόθεσή της να επαναφέρει την ειδική
φορολογία για το σύστημα υγείας της
επαρχίας και στις μικρές επιχειρήσεις,
και ότι προτίθεται να καταργήσει τα
φορολογικά προνόμια προς τους
κινηματογραφιστές και τους παραγωγούς
τηλεοπτικών έργων. Κάτι παρόμοιο, όμως,
θα έχει σοβαρές επιπτώσεις πάνω στη
σχετικά ανθηρή κινηματογραφική
βιομηχανία στο Τορόντο, η οποία έχει
δημιουργήσει χιλιάδες θέσεις
απασχόλησης εργατών, και φέρνει ένα
εισόδημα αρκετών δισεκατομμυρίων
δολαρίων τον χρόνο, ενισχύοντας έτσι
σημαντικά την οικονομία τόσο του
Τορόντο όσο και της επαρχίας.
Η επαναφορά, εξάλλου, της γνωστής
φορολογίας για το σύστημα υγείας
δημιουργεί μια νέα κατάσταση, η οποία
εξισώνει τα μεγάλα οικονομικά
συμφέροντα των βιομηχανικών
συγκροτημάτων με εκείνα των μικρών
επιχειρήσεων, οι οποίες αγωνίζονται να
επιζήσουν στην αγορά και οι οποίες
δημιουργούν χιλιάδες θέσεις εργασίας
στην επαρχία.
Παράλληλα,
το γεγονός ότι τόσο οι οικονομικά
δυνατές εταιρίες εξομοιώνονται με τις
μικρές και αδύνατες αυτόματα δημιουργεί
ένα συναίσθημα ανισότητας και
κοινωνικής αδικίας.
Εάν η κυβέρνηση των Φιλελευθέρων
πραγματικά προσπαθεί να επιφέρει τις
αλλαγές που υποσχέθηκε, θα πρέπει να
στρέψει την προσοχή της στα εκατοντάδες
«παραθυράκια» διαφυγής της φορολογίας
των μεγάλων βιομηχανικών συγκροτημάτων
και των τραπεζιτικών οργανισμών, οι
οποίοι παρουσιάζουν κέρδη
δισεκατομμυρίων δολαρίων τον χρόνο.
Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία,
ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζει ένα
σοβαρό πρόβλημα παθητικού εξαιτίας του
χρέους, που κληρονόμησε από την
κυβέρνηση των Συντηρητικών. Είναι ένα
πρόβλημα σοβαρό, το οποίο θα πρέπει να
αντιμετωπισθεί, όχι όμως με την
αποκλειστική επιβάρυνση των μικρών και
αδυνάτων οικονομικά.
Εάν πραγματικά ο υπουργός
Οικονομίας προβληματίζεται από αυτό,
τότε δεν έχει παρά να λάβει τα
ενδεικνυόμενα μέτρα για την είσπραξη
των δισεκατομμυρίων δολαρίων, που τα
μεγάλα βιομηχανικά συγκροτήματα
χρωστούν στο δημόσιο από τη φορολογία
που δεν πληρώνουν.
Πατρίδες
