Γράμματα
στη Σύνταξη
Συνεχιστές
του Μίσους;
Ένα
νέο ,21 θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και
το έπος του 41, καθώς τότε είχαμε ήρωες
επαναστάτες που έδωσαν τα πάντα για τη
λευτεριά της πατρίδας μας και θυσίασαν
τα π΄’αντα στο βωμό της ελευθερίας.
Πρώτος ο γνωστός Ρίγας Φεραίος ο οποίος
αγωνίστηκε για να ζήσουν ελεύθεροι όλοι
οι λαοί, χωρίς αφεντικά. Τον σκότωσαν δε
εξ αιτίας αυτών του των ιδεών και μόνον,
χωρίς καμία συγκεκριμένη κατηγορία. Ένα
δεύτερο ήρωα του έθνους τον
αρχιστράτηγο του αγώνα Γιώργο
Καραϊσκάκη επίσης των σκότωσαν φίλοι
μας, η σφαίρα τον κτύπησε στη πλάτη από
την πλευρά των δικών μας δυνάμεων. Τον
μεγάλο “άγιο” του έθνους μας τον
στρατηγό Μακρυγιάννη, ο οποίος θυσίασε
τα πάντα για την πατρίδα οικογένεια και
περιουσίες τον άφησαν
να πεθάνει πάμπτωχος και τυφλός
ξεχασμένος από την επίσημη πολιτεία.
Αλλά όμως τι να πούμε για το Γέρο του
Μοριά, ο οποίος έδωσε πολλά μέλη της
οικογένειας των Κολοκοτρωναίων στο
θυσιαστήριο της λευτεριάς μας, όταν δε
αργότερα πήραν την εξουσία στα χέρια
τους οι προστάτες καλαμαράδες της
εποχής Κωλέτηδες τον καταδίκασαν σαν
κοινό κακούργο κατηγορώντας τους για
προδοσία της πατρίδας που εκείνοι είχαν
ελευθερώσει και στήσει πάνω στο αίμα
τους. Τώρα ήρθε η σειρά του έπους του 1941.
Πολλοί αγωνιστές της αντίστασης ενάντια
στον κατακτητή θυσίασαν τη ζωή τους
για την λευτεριά της πατρικής γης, οι
πλειοψηφία δε από αυτούς γνώρισε την
ίδια τύχη με τους προηγούμενους από το
επίσημο κράτος, σε πολλές δε περιπτώσεις
πολύ ποιό χειρότερα και από τους
αγωνιστές του 1821. Δεδομένου
ότι η πατρίδα μας όπως έβγαλε
πολλούς και μεγάλους αγωνιστές που
έχυσαν το αίμα τους για τη λευτεριά του
τόπου και του λαού μας, έβγαλε και
προδότες, συνεργάτες των αρχών κατοχής,
χάρις στην βοήθεια και με τη συνεργασία
των οποίων οι ναζιστικές δυνάμεις
κατοχής εκτέλεσαν χιλιάδες αγνούς
πατριώτες. Σας υπενθυμίζω ότι στις
μεγάλες πόλεις της κατεχόμενης χώρας
μας συγκέντρωναν το κόσμο στις πλατείες
και με την βοήθεια και κατ’ υπόδειξη των
“κουκουλοφόρων” συνεργατών τους,
έβγαζαν πατριώτες από τη σωρό των
συγκεντρωμένων και τους εκτελούσαν “εν
ψυχρώ”.
Μήπως
θα μπορούσε να μου πει κάποιος ποιο
άραγες ήταν το έγκλημα
των 200 πατριωτών της Καισαριανής; Ή για
τις χιλιάδες των αγωνιστών μας που
γνώρισαν τη κόλαση στα μπουντρούμια των
κρατουμένων των αδίστακτων δολοφόνων
των δυνάμεων της κατοχής. Από σεβασμό
στο χώρο της εφημερίδας θα μου
επιτρέψετε να αναφέρω τα θύματα του
Διστόμου, της Κορίνθου που κρεμάστηκαν
ομαδικά με την ένδειξη “κουμουνιστές”,
οι τους 118 πατριώτες που εκτελέστηκαν
στο Μονοδένδρι, τους Καλαβρυτινούς, όπου
γυναίκες, παιδιά και άμαχοι πλήρωσαν την
μανία για την πανωλεθρία των δυνάμεων
κατοχής. Έτσι εκτελέστηκαν, εξ άλλου, και
χιλιάδες άλλοι Έλληνες από κάθε γωνιά
της χώρας, Μακεδονία, Ήπειρο, Θεσσαλία
και Πελοπόννησο.
Γράφω
το γράμμα αυτό σε απάντηση των
ισχυρισμών αρθρογραφίας του
δημοσιογράφου Ηλία Ηλιόπουλου με τίτλο
Καλάβρυτα 13, Δεκεμβρίου 1943, που
φιλοξενήσατε στην επιθεώρηση σας. Με την
ευκαιρία αυτή θέλω να εκφράσω την
αγανάκτησή μου για τις θέσεις και την
φιλοσοφία του γράφοντος, έτσι θα
διδάξουμε την ιστορία μας στα παιδιά και
τα εγγόνια μας... Ο Ελληνικός λαός δεν
έχει να καυχηθεί και πολλά για αυτούς, θα
ήθελα δε να τονίσω ότι είμαστε περήφανοι
για τους αγωνιστές της εποχής εκείνης,
για τους πατεράδες, τους παππούδες και
τα αδέλφια μας που πάλεψαν για τα δίκαια
και την λευτεριά του τόπου. Εάν υπάρχει
κάποιος που πρέπει να ντρέπεται αυτός
είναι ο κατακτητής και οι επίγονοί του,
σε καμία δε περίπτωση εκείνοι που
αγωνίστηκαν με κάθε τρόπο για την
λευτεριά του τόπου και του λαού μας.
Είναι οι νεότεροι γνωστοί και άγνωστοι
ήρωες της εθνικής μας ανεξαρτησίας.
Αργύρης
Ταμπούρλο
Οργάνωση
Εθνικής Αντίστασης Λόντον. Ον.
