Βιβλιοκριτική.
Ελεύθεροι Στοχασμοί
(ποιήματα)
Του
Χρήστου Παντελόπουλου
Γράφει ο Θωμάς Στεφ. Σάρας
Μια
μεγάλη ιέρεια της τέχνης του ελληνικού
κινηματογράφου, η αείμνηστη Μελίνα
Μερκούρη χαρακτήρισε τους Έλληνες ως “εραστές
και ποιητές”. Πραγματικά είναι ένας
ιδιότυπος χαρακτηρισμός ο οποίος όμως,
θα τολμούσα να πω ότι, δεν απέχει και
πολύ από την πραγματικότητα, δεδομένου
ότι αποτελεί κοινό μυστικό το ότι η
μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων όχι μόνον
ανταποκρίνεται σε αυτό τον ιδιόμορφο
χαρακτηρισμό, μα ακόμα περισσότερο,
παρουσιάζει ολοφάνερα τις ενδείξεις του
αληθούς του ισχυρισμού, καθώς
αποδεικνύει στην
πράξη αυτήν την έμφυτη ,θα τολμούσα να πω,
αρετή της φυλής. Ας μη ξεχνάμε ότι ο
πρώτος εκφραστής του έμμετρου λόγου
υπήρξε ο Όμηρος, την δε τεχνοτροπία του
ακολούθησε αργότερα η περίφημη Σαπφώ
της Λέσβο καθώς και πολλοί
άλλοι μεταγενέστεροι. Αυτοί είναι
εκείνοι οι οποίοι δημιούργησαν την
παράδοση και διέπλασαν το πνεύμα και την
διάθεση των μεταγενέστερων γενεών των
Ελλήνων να αναζητήσουν στο ποιητικό
λόγο μια διέξοδο των σοβαρών
πνευματικών τους προβληματισμών, μα και
κάποια διαφυγή από την καταπίεση των
προβλημάτων της καθημερινότητας. Κάπως
έτσι θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε
τον γνωστό “λαϊκό ποιητή”. Με μια
παρόμοια έκφραση αυτού του
χαρακτηρισμού θα μπορούσε να καλυφθεί
απόλυτα και το ποιητικό ταλέντο του συν
πάροικου ομογενούς Χρήστου
Παντελόπουλου, ενός διάκονου του
έμμετρου λόγου και εκφραστή των λαϊκών
προβληματισμών και οραματισμών.
Ένας
ιερέας των μουσών θα πρέπει να θεωρείται
και. Ο ομογενής Χρήστος Παντελόπουλος,
αναμφισβήτητα εκπροσωπεί τον Έλληνα ο
οποίος πίστεψε και έχει αφοσιωθεί στην
λατρεία των μουσών, καθώς δίκαια
περηφανεύεται για τις έξι ποιητικές του
ανθολογίες τις οποίες κατά την διάρκεια
των ετών συνέταξε και τύπωσε,
πλουτίζοντας έτσι τους πνευματικούς
ορίζοντες της παροικίας.
Η
τελευταία ανθολογία του Χρήστου, πρέπει
να ομολογήσουμε ότι αποτελεί ένα
ιδιαίτερο και ξεχωριστό πνευματικό
πόνημα, καθώς ξεπερνά τις παραδοσιακές
έννοιες του έμμετρου λόγου, παρουσιάζει
δε μια έντονη ιδιαιτερότητα με την απαλή
αρμονία του στοίχου του, και μια
πραγματικά αξιόλογη εκφραστική
δυνατότητα, η οποία τον αναβιβάζει σε
γνήσιο λαϊκό τροβαδούρο της απόδημης
ρωμιοσύνης. Στις 312 σελίδες της
τελευταίας ανθολογίας του με τον τίτλο
“Ελεύθεροι Στοχασμοί”, ο ποιητής
καταπιάνεται με κάθε έννοια της ζωής και
της κοινωνίας. Αφήνει την μούσα του να
συντροφέψει την φαντασία και από κοινού
τις επιτρέψει να περιπλανηθούν στους
δύσβατους δρόμους του πόνου της
πραγματικότητας, του έρωτα και του
συναισθηματισμού. Οι πονεμένοι τόνοι
των τραγουδιών του, γίνονται κοφτερό
νυστέρι, καθώς επιχειρούν βαθιές τομές
μέσα στην ανθρώπινη ψυχή παρουσιάζοντας
εμφατικά τα βάσανα και τους
καθημερινούς καημούς και πόνους των
ανθρώπων του μόχθου. Μέσα από τα 186
ποιήματα της ποιητικής του συλλογής, ο
ποιητής εκφράζει προβληματισμούς,
αγωνίες μα και τους οραματισμούς ενός
κόσμου ο οποίος καθημερινά μικραίνει
και περισσότερο και ίσως γίνεται πιο
δύσκολος για τους ανθρώπους του μόχθου.
Τ όλο έργο, δεν πρέπει να υπάρχει
αμφιβολία, ότι αποτελεί
ένα υπέροχο πνευματικό πόνημα το οποίο
τιμά τον ποιητή και την ομογενειακή
παροικία. Είναι ένα έργο το οποίο θα
πρέπει και οφείλει να διαβαστεί από
όλους μας.
