Μια
ομογένεια που χάνεται...
Του Θωμά Στεφ. Σάρα
Η
έκτακτη Γενική συνέλευση των μελών
της “Ελληνικής Κοινότητας Τορόντο”,
έδωσε την ευκαιρία σχηματισμού νέων
προβληματισμών για τις τύχες και το
μέλλον της παροικιακής κοινότητας.
Αιτία οι διαμορφώσεις που υπήρξαν κατά
την διάρκεια των εργασιών της και οι
οποίες επέτρεψαν να σχηματισθούν
εντυπώσεις ενορχηστρωμένης θεατρικής
παράστασης, με τους ίδιους, γνωστούς
πρωταγωνιστές καθώς επίσης και
κομπάρσους. Σύμφωνα με τις πληροφορίες
της επιθεώρησης την γενική συνέλευση
παρακολούθησαν 197 ομογενείς, οι οποίοι
προφανώς ενδιαφέρθηκαν για το μέλλον
τόσο του οργανισμού, όσο και της
ομογενειακής παροικίας.
Από φωτογραφίες που φιλοξενεί η
ηλεκτρονική έκδοση “Emphasis
Worldwide”,
γίνεται αντιληπτό ότι η συντριπτική
πλειοψηφία των παρευρισκόμενων ανήκαν
στη Τρίτη ηλικία της πρώτης γενιάς
ομογενών μεταναστών στη φιλόξενη γη του
Καναδά. Είναι μια λυπηρή διαπίστωση η
οποία έρχεται να επιβεβαιώσει τους
ισχυρισμούς των κατά περιόδους αναφορών
μου πάνω στις ομογενειακές εξελίξεις. Η
όλη διαδικασία της έκτακτης συνέλευσης
των μελών κράτησε λιγότερο από δύο ώρες
και δεν περιείχε κανένα απολύτως
στοιχείο σεβασμού των κανόνων της
δημοκρατικής πρακτικής και
δεοντολογίας. Αντίθετα μάλιστα, σύμφωνα
με πληροφορίες, υπήρξε μια
προσχεδιασμένη θετική παράσταση τύπου
των πολιτικών παραστάσεων της Αθήνας
του Καραμανλή, όπου μέσα σε έναν ωκεανό
σκανδάλων επί μία ολόκληρη πενταετία, τα
πρωτοπαλίκαρα και οι πρωτεργάτες αυτών,
ουδέποτε πίστεψαν ότι θα υπήρχε
περίπτωση να κληθούν σε απολογία.
Έτσι
λοιπόν, αρχικά εκλέχτηκε προεδρεύων του
σώματος γνωστό στέλεχος του οργανισμού,
η ανάμειξη και ευθύνη του οποίου για το
σημερινό χάλι είναι γνωστή και δεν
επιδέχεται αμφισβήτηση. Η όλη παράσταση
είχε προσχεδιαστεί έτσι ώστε να
ξεγλιστρήσει τόσο ο κάτω από τις πιέσεις
της πραγματικότητας παραιτηθείς
πρόεδρος του οργανισμού, όσο και οι
συνεργάτες του, χωρίς να γίνει καμία
αναφορά στην οικονομική κατάσταση που
διέρχεται ο κοινοτικός οργανισμός.
Ακόμα, όταν μια ομάδα των
παρευρισκόμενων ομογενών ζήτησε να
πληροφορηθεί τους λόγους οι οποίοι
οδήγησαν τα μέλη της προηγούμενης
εφορευτικής επιτροπής σε ομαδική
παραίτηση, ο προεδρεύων απέκλεισε κάθε
παρόμοια συζήτηση ως αντισυνταγματική.
Σύμφωνα με την διακωμώδηση της
δημοκρατίας, ο προεδρεύων δήλωσε, αμέσως
μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ότι
δεν πρόκειται να δεχθεί καμιά απολύτως
συζήτηση πέραν των δύο θεμάτων που είχε
επιλέξει η απερχόμενη διοίκηση του
οργανισμού. Και τελικά έτσι και έγινε.
Όταν μάλιστα κάποια στιγμή ζήτησε
διαδικαστικά το λόγο η κ. Ειρήνη
Κερογλίδου, αντιπρόεδρος της
προηγούμενης εφορευτικής επιτροπής, τα
μέλη της οποίας υπέβαλαν ομαδικά τις
παραιτήσεις τους, ο προεδρεύων ωστόσο
αρνήθηκε να της παραχωρήσει ακόμα και το
δικαίωμα της απολογίας για τους λόγους
που την ανάγκασαν να προβεί σε εκείνη
την ύστατη ενέργειά της, για την διάσωση
των δημοκρατικών θεσμών στον κοινοτικό
οργανισμό. Παρόμοιας μεταχείρισης
υπήρξαν και ο πρόεδρος της προηγούμενης
εφορευτικής επιτροπής, ο οποίος μάλιστα
δεν είχε καν υποβάλει ποτέ παραίτηση και
επομένως ουσιαστικά συνέχιζε να
διατηρεί δικαιώματα λόγου πάνω στις
διαδικασίες εκλογής νέων “αναπληρωματικών”
μελών, στη θέση εκείνων που παραιτήθηκαν
από την
προηγούμενη εφορευτική επιτροπή, η
οποία και είχε την εντολή και ευθύνη για
την διοργάνωση και διενέργεια των
εκλογών. Έτσι λοιπόν και με αποφάσεις
και διεργασίες
καλά προγραμματισμένες εκ των προτέρων,
η έδρα, προχώρησε στην εκλογή μελών
για τη νέα εφορευτική επιτροπή, χωρίς,
ωστόσο, να δοθεί
καμία εξήγηση για τις συνθήκες, τους
λόγους και τις αιτίες, που οδήγησαν τα
μέλη της προηγούμενης επιτροπής σε
ομαδική υποβολή παραιτήσεων και την
αποποίηση της εντολής που έλαβαν από
το εκλογικό σώμα του οργανισμού. Οι
εξελίξεις αυτές, εξ άλλου, δεν αφήνουν
καμία για την ύπαρξη
σοβαρού δημοκρατικού παθητικού στην
νοοτροπία και την πολιτική πρακτική
των ηγετικών βαθμίδων του
ομογενειακού καθιδρύματος, το οποίο
στην πραγματικότητα υποφέρει τις δύο
τελευταίες δεκαετίες στα χέρια των
ίδιων ατόμων, όπως κατ’ επανάληψη
έχουμε καταγγείλει τα τελευταία χρόνια.
Είναι δε λυπηρό το γεγονός ότι ευθύνη
για τη κατάσταση αυτή, έχουμε όλοι, καθώς
επιτρέψαμε και ανεχθήκαμε με την
αδιαφορία μας σε ορισμένους επιτήδειους
να υποκλέψουν την εντολή ομάδας
μελών της κοινότητας και επί μια
ολόκληρη δεκαπενταετία τώρα να
καταργήσουν ακόμα και τις δημοκρατικές
πρακτικές και διαδικασίες. Έννοιες για
τις οποίες αισθανόμαστε περήφανοι όλοι
οι ομογενείς δεδομένου ότι αποτελούν
μέρος των πολιτιστικών και πολιτικών
παραδόσεων και παρακαταθηκών των
προγόνων μας.
Και
δυστυχώς, για ακόμα μία φόρα στην
πρόσφατη γενική συνέλευση του
ομογενειακού οργανισμού ο οποίος θέλει
να μας πείσει ότι εκπροσωπεί την μεγίστη
πλειοψηφία των ομογενών, παραβιάσθηκαν
και κακοποιήθηκαν τόσο άσχημα οι ίδιες
αυτές έννοιες για τις οποίες διδάσκουμε
τους γόνους μας, τις νεότερες γενιές των
Έλληνο Καναδών να είναι και να
αισθάνονται περήφανοι για τις πολιτικές
και πολιτιστικές
τους παραδόσεις.
ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ
ΓΥΡΩ ΑΠΟΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ.
Ο
τρόπος και η νοοτροπία εφαρμογής των
πολιτικών σκοπιμοτήτων του
προεδρεύοντος της έκτακτης γενικής
συνέλευσης του οργανισμού, αποτελούν “κοινό
μυστικό” όλων των ομογενών οι οποίοι
κατά διαστήματα υπήρξαν μέλη ή και
θέλησαν να συμπαρασταθούν στο
ομογενειακό ίδρυμα, το οποίο είδαν σαν
ένα μέσο το οποίο θα μπορούσε να
βοηθήσει, δυναμώσει και να εξυψώσει την
εικόνα της ομογένειας στην πλατύτερο
πολύ πολιτιστικό μωσαϊκό του Καναδά.
Η
αποκαρδιωτικά αρνητική, ωστόσο,
εφαρμογή πολιτικής, γρήγορα τους
ανάγκασε να περιορισθούν στις
οικογενειακές τους ασχολίες, αφήνοντας
έτσι τον οργανισμό έρμαιο της θέλησης
μιας ομάδας ατόμων οι οποίοι πίστεψαν
ότι μέσω αυτού θα μπορούσαν να επιτύχουν
την εκλογή ή και τον διορισμό τους σε
κάποιο πολιτικό ψηφοδέλτιο της Ελλάδας
ή και του Καναδά, ή ακόμα, και το σώμα της
Γερουσίας του Καναδά. Μεγάλες
προσδοκίες, θα μού πείτε, έτσι
τουλάχιστον αποδείχθηκαν σε τελευταία
ανάλυση. Το κόστος τους, όμως, υπήρξε
τεράστιο τόσο για το κοινοτικό ίδρυμα,
όσο και την οργανωμένη ομογένεια η οποία
στερήθηκε, με την εφαρμογή αυτής της
πολιτικής, την δημιουργία και ανάδειξη
φυσικής ηγεσίας. Το περίεργο είναι ότι
ενώ μέσα στα πλαίσια των δημοκρατικών
διαδικασιών υπήρξαν δευτερωμένες
προτάσεις από μέλη για την επέκταση των
συζητήσεων πέραν της κλειστής ημερησίας
διάταξης που παρουσίασε η διοίκηση του
οργανισμού, και οι οποίες αφορούσαν
συζήτηση πάνω στους πραγματικούς λόγους
της υποβολής των παραιτήσεων, καθώς
επίσης και ενημέρωση των μελών για την
οικονομική κατάσταση του ιδρύματος, ο
προεδρεύων σε απόλυτη αντίθεση
πρακτικών και νομοθετημένων θεσμών,
αρνήθηκε να επιτρέψει διαφοροποιήσεις
πάνω στις εργασίες του σώματος,
επιμένοντας με θρησκευτική ευλάβεια,
πάνω σε εκείνα που προφανώς
είχαν συμφωνηθεί προηγουμένως στα
παρασκηνιακά μαγειρεία του ταλαίπωρου
ομογενειακού οργανισμού.
Αξίζει
στο σημείο αυτό να αναφερθώ πάνω στα
λόγια της κυρίας Κερογλίδου, η οποία
τόνισε με έμφαση ότι η παραίτησή της
υποβλήθηκε σαν διαμαρτυρία ενάντια στο
“εκλογικό πραξικόπημα”
το οποίο είχαν μεθοδεύσει και
εφαρμόσει στελέχη της διοίκησης του
πρώην προέδρου, ο οποίος υποχρεώθηκε να
παραιτηθεί κάτω από τις οικονομικές
πιεστικές υποχρεώσεις που δημιούργησε η
εφαρμογή μιας σειράς αποτυχημένων
πολιτικών πειραματισμών. “Η ανακοίνωση
της παραίτησης”, σύμφωνα με την
ομιλήτρια, “έγινε, μέρες μόνον πριν τη
λήξη της προθεσμίας υποβολής
υποψηφιοτήτων, έτσι ώστε μόνον άτομα της
δικής τους προτίμησης και εμπιστοσύνης
να αναλάβουν τη νέα διοίκηση, ίσως
επειδή κάποιος πίστευε, ή ήθελε να
προστατεύσει ορισμένα βασικά στοιχεία
γύρω από τις πραγματικότητες που
ταλαιπωρούν, την ώρα αυτή,το ίδρυμα, ώστε
να μην μπορέσει το υπεύθυνο σώμα των
μελών του οργανισμού να πληροφορηθεί τα
σοβαρά προβλήματα που απειλούν τον
οργανισμό”. Κάπως έτσι δεν είχε συμβεί
προ μηνών στα πολιτικά πράγματα της Αθήνας
όπου αμέσως μετά τις εκλογές η Ελλάδα
βρέθηκε αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο
οικονομικής πτώχευσης. Σαν παλαιό μέλος
της Κοινότητας και μάλιστα στέλεχος που
πρόσφερε πολλά, η ομιλήτρια θεώρησε ότι
είχε υποχρέωση να βοηθήσει τη
προσπάθεια επαναφοράς των δημοκρατικών
αξιών στον ομογενειακό οργανισμό. Και
αυτό ακριβώς έκανε.
Που
είδε λοιπόν ο προεδρεύων κάποιο
στοιχείο αντισυνταγματικό στην
προσπάθεια των υπευθύνων να διαφωτίσουν
το σώμα της έκτακτης γενικής συνέλευσης;
Εκτός και εάν πραγματικά θεώρησε
καθήκον και υποχρέωσή του να
προστατεύσει τους φυσικούς αυτουργούς
του αδικήματος σε βάρος της κοινότητας,
τους οποίου και πάλι ο ίδιος διατήρησε
στην ηγεσία για μιάμιση σχεδόν δεκαετία.
Πέραν τούτου ακούστηκαν φωνές για
την ενημέρωση των παρόντων γύρω από την
οικονομική κατάσταση του οργανισμού.
Και σε αυτό το αίτημα, όμως, η έδρα είχε
την δική της απάντηση: οι λόγοι της
παραίτησης των μελών της αρχικής
εφορευτικής επιτροπής, το κοινοτικό
χρέος, η πρόοδος τ ων εργασιών του νέου
κοινοτικού κέντρου και φυσικά και η
ενημέρωση των μελών γύρω από την
οικονομική κατάσταση του οργανισμού θα
γίνουν γνωστά αμέσως μετά τις εκλογές
της 18ης του Απρίλη, 2010. Κάπως έτσι
δεν έγινε, εξ άλλου, και με τις εκλογές
του εθνικού κέντρου, όπου η νέα
κυβέρνηση βρέθηκε μέσα σε μια νύχτα να
παλαίει με τα μανιασμένα κύματα του
καταποντισμού, εξ αιτίας της
κακοδιοίκησης, των σκανδάλων και του
καταστρεπτικού χρέους που άφησε πίσω
του ο κληρονομικός ηγέτης της
οικογένειας Καραμανλή, ο οποίος από την
δική του σκοπιά είχε κλείσει το
κοινοβούλιο προκειμένου να αποφευχθεί
κάθε πιθανότητα να υποχρεωθεί σε
λογοδοσία στο εθνικό σώμα των
αντιπροσώπων, το οποίο εκπροσωπεί τους
ψηφοφόρους της συντεταγμένης πολιτείας
των Ελλήνων.
“Το
ψάρι, βλέπεις, βρομά από το κεφάλι”, λέει
ο θυμόσοφος Έλληνας, και ήταν αυτό το
κεφάλι που προφανώς υποσχέθηκε τιμές
και πανηγύρια στους ημέτερους ηγέτες.
Κάποια θέση στο Ευρωκοινοβούλιο ή ακόμα
και μία βουλευτική έδρα επικρατείας.
Ποιος, αλήθεια, μπορεί να γνωρίζει τα
μυστήρια των πολιτικών παρασκηνίων της
“αυλής των θαυμάτων της σύγχρονης
Αθηναϊκής δημοκρατίας”, όπου ο μεν
Έλληνας πολίτης πασχίζει απεγνωσμένα να
επιβιώσει καθώς δέρνετε ανελέητα μέσα
σε έναν ωκεανό σκανδάλων και αισθάνεται
να πνίγεται από το καρκίνωμα της
πολιτικής διαφθοράς που έχει αγκαλιάσει
ολόκληρο το πολιτικό φάσμα της χώρας,
καταστρέφοντας έτσι και τις ελπίδες και
απογοητεύσεις των ημετέρων αρχόντων, οι
οποίοι, έστω και την έσχατη ώρα της
αποτυχίας τους, θέλησαν να τιμήσουν
το καλό παράδειγμα των πολιτικών
τους διδασκάλων. Πρώτα διενεργούνται οι
εκλογές και μετά γίνεται ο οικονομικός
απολογισμός και η ενημέρωση των μελών
για την πορεία του ιδρύματος. “Γιασασίν
Χουριέτ” (μπράβο δημοκρατία), που θα
έλεγαν ακόμα και οι προστατευόμενοι της
Αθήνας Τούρκοι. Για όσους ανήκουν στα
παλαιά στελέχη του υπέροχου αυτού
οργανισμού, τα γεγονότα δημιουργούν
δίκαια ερωτήματα και τρομερή θλίψη για
το πως επιτρέψαμε το καύχημα των
πρωτοπόρων αργοναυτών μας, να το
αγκαλιάσει ένα τόσο μεγάλο παθητικό
δημοκρατικής πρακτικής και πολιτικής
διαφθοράς. Ακόμα, αποτελεί κοινό κανόνα
για κάθε επίδοξο ηγέτη ο οποίος διατηρεί
φιλοδοξίες και σχεδιασμούς επιβολής
κάποιου πολιτικού πραξικοπήματος, το
ερωτηματικό του τρόπου με τον οποίο θα
κάλυψη εκείνη τη προσπάθεια του κάτω από
κάποιο είδος δημοκρατικού μανδύα.
Για τον σκοπό αυτόν λοιπόν δεν φαίνεται
να είναι ακατόρθωτο να επιστρατευθεί
ένας αριθμός τουλάχιστον εκατόν τόσων
φίλων εθελοντών, οι οποίοι και έτρεξαν
με την παρουσία τους και φυσικά και τους
αριθμούς των κίτρινων ψήφων τους, να
βάλουν μια νέα ταφόπετρα πάνω στις
δημοκρατικές διαδικασίες του άλλοτε
μεγάλου και δυνατού ομογενειακού μας
οργανισμού. Σκεφθείτε λοιπόν μια
κοινότητα να στενάζει κάτω από τα βάρη
που της φόρτωσαν οι αυτόκλητοι “εθνοπατέρες
και σωτήρες της”, οι οποίοι για μια
ολόκληρη σειράν ετών σκόρπισαν τους
ελάχιστους πόρους της χρηματοδοτώντας
φιλικά προσκείμενα σε αυτούς,
παροικιακά μέσα ενημέρωσης, προκειμένου
να κολακέψουν το “ηγετικό τους εγώ και
να επιδείξουν ικανότητες” στα μέλη της
ομογένειας. Και μη χειρότερα που θα
έλεγα, και μη χειρότερα.
