Πίσω στο ευρετήριο

 Ο  Άνθρωπος και το Φυσικό Περιβάλλον

                        ( Η Αλληλοεξάρτηση)

    επιμελείται ο Δρ. Θεόδωρος Κανάκης.

Το Σημερινό θέμα για το φυσικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε, της επιθεώρησης Πατρίδες, θα το χαρακτηρίσω σαν ένα είδος ευθύνης και ευαισθησίας από τη δική μας πλευρά και κάτι σαν απότιση φόρου τιμής για τη πρόσφατη Διεθνή Σύσκεψη η οποία συνήλθε στο Μόντρεαλ του Κεμπέκ.

Ήταν μια σύσκεψη στην οποία πήραν μέρος αντιπροσωπείες από τις περισσότερες χώρες της γης, και η οποία αποσκοπούσε να “κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου” από την από κοινού αντιμετώπιση των προβλημάτων και των εξ αυτών συνεπειών  που παρουσιάζονται στο φυσικό περιβάλλον, σε αντίδραση της κακοποίησής του από όλους μας που βρισκόμαστε πάνω σε αυτό το πλανήτη.

Με την σημερινή ευκαιρία θα ήθελα να παρακαλέσω να μου επιτραπεί να κάνω μια αναφορά  πάνω σε ορισμένες εκθέσεις μαθητών του δημοτικού σχολείου του Δήμου Παρασκιών του Ηρακλείου Κρήτης, με θέμα και αναφορά στις ευθύνες του ανθρώπου για την κακοποίηση του φυσικού του περιβάλλοντος, και από τις οποίες γίνονται φανερές οι ανησυχίες και προβληματισμοί ατόμων μιας τόσο τρυφερής ηλικίας, για τη φύση και το μέλλον του ανθρώπινου γένους.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο θεωρώ περιττή κάθε επιπρόσθετο σχόλιο από δικής μου πλευράς για ένα θέμα του οποίου η σημασία και σπουδαιότητα παρουσιάζεται ξεκάθαρα μέσα από τις απλές γραμμές και τον λογισμό των πολιτών της αύριο.

Στο σημείο αυτό, ωστόσο, θα τολμούσα να κάνω έκκληση στην ανοχή σας προκειμένου να μου επιτραπεί να προσθέσω ορισμένα στοιχεία τα οποία πιστεύω ότι είναι αδύνατον να εντοπισθούν από τη λογική των μικρών μου αναλυτών.

Για τον άνθρωπο η γνώση της ιστορίας αποτελεί μια βαλβίδα ασφάλειας για την αποφυγή επανάληψης σφαλμάτων του παρελθόντος και στο μέλλον. Αυτή είναι και η αιτία που οφείλουμε να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας ότι μια μελλοντική κρίση ή και διατάραξη του ισοζυγίου αλληλοεξάρτησης μεταξύ ανθρώπου και φυσικού περιβάλλοντος, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί απλώς σαν κάποια μορφή προσωπικού πλουτισμού για το καθένα μας αλλά μια αναγκαιότητα η οποία πηγάζει και επιβάλλεται από τη λογική της συνέχισης της ζωής πάνω σε τούτο τον μικρό πλανήτη, που έχουμε για σπίτι μας. Στην πραγματικότητα είναι ένα πρόβλημα δύσκολο που ίσως θα μπορούσε να ξεπεραστεί με την κοινή κατανόηση, θέληση και αποδοχή από τη παγκόσμια κοινή γνώμη για την επιβολή του Διεθνούς Δικαίου.

Σε ότι αφορά την ανάγκη σπουδής και ιστορικής σχέσης μεταξύ του ανθρώπου και του φυσικού του περιβάλλοντος, προσωπικά πιστεύω ότι είναι φθάνει μια απλή αναφορά ότι από το αρχικό της ξεκίνημα η Δύση κληρονόμησε μια δυσβάστακτη φιλοσοφική αρχή η οποία ισχυρίζεται ότι ο άνθρωπος “ αποτελεί το μέτρο του παντός”. H ιδέα αυτή ασφαλώς έθρεψε και άνδρωσε την υπεροψία και πίστη του για το ότι ο άνθρωπος είναι τελείως ανεξάρτητος από τη φύση, ότι δεν έχει κανένα λόγο για να την υπολογίσει, και ακόμα ότι μπορεί να της επιβληθεί και να απολαμβάνει τα αγαθά από την απόλυτη εκμετάλλευση της.

Μια παρόμοια λογική όμως έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με τους φυσικούς νόμους οι οποίοι  είναι αλληλένδετοι με τις αρχές του σεβασμού και αμοιβαίας εκτίμησης και αλληλεγγύης.

Στο σημείο αυτό όμως θα ήθελα να δώσω το λόγο στους μαθητές του δημοτικού των οποίων η λογική θα πρέπει να αποτελέσει κάποιο είδος φάρου για τους υπόλοιπους από εμάς, και από την επιμονή των οποίων θα εξαρτηθεί ο βιολογικός καθαρισμός του τοπικού ποταμού “διακονιάρη” και ολόκληρου του κάμπου της περιοχής που ζούνε και μεγαλώνουν.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ επίσης και στο διευθυντή και το προσωπικό του δημοτικού σχολείου των Αγίων Παρασκιών που κάθε χρόνο προωθούν το θέμα της προσωπικής ευθύνης για το φυσικό περιβάλλον και την βράβευση των καλύτερων εκθέσεων.

                                      “Ζω στο 2050, περιγράφω το περιβάλλον”.

                                                              Του Νίκου Σταματάκη

Ζούμε σε μια εποχή που οι άνθρωποι δε σέβονται το περιβάλλον. Σίγουρα η φύση κάποτε θα μας εκδικηθεί και αυτή η μέρα δεν θα αργήσει να έρθει.

Ίσως αυτή η μέρα να είναι το 2050.

Μπορούμε να την φανταστούμε ;

Το 2050 ο κόσμος θα είναι γεμάτος σκουπίδια.

Οι άνθρωποι θα φορούν ψηλά παπούτσια για να περπατούν εξ αιτίας των σκουπιδιών. Η τρύπα του όζοντος θα έχει μεγαλώσει και οι άνθρωποι θα φορούν στολές για να μπορούν να αναπνεύσουν και να προστατευθούν από τον ήλιο.

Δεν θα υπάρχει πολύ νερό και τα ρούχα μόλις θα λερώνονται θα πετιούνται αμέσως.

Και ο αέρας θα είναι μολυσμένος από τα φυτοφάρμακα. Δεν θα τρώμε τίποτα υγιεινό με αποτέλεσμα ο μέσος όρος ζωής του ανθρώπου να μικραίνει και οι αρρώστιες να γίνονται πιο πολλές. Όλα αυτά τα ακούω από τους μεγάλους, πιστεύω πως τίποτε δεν είναι αληθινό. Και όλα αυτά δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν, γιατί εμείς τα παιδιά μπορούμε να φτιάξουμε ένα κόσμο καλύτερο για το αύριο.

                                      Έκθεση δεύτερη, ίδιο θέμα

                                         Της Μαρίζας Δημάκη

                                    Τετάρτη 8 Ιουνίου 2050, 7:30 π.μ.

Ο ήχος από το ξυπνητήρι μ’ έκανε να πεταχτώ όρθια. Το ρομπότ μου έφερε ρούχα για να ντυθώ. Πήγα στην κουζίνα για να φάω το χαπάκι για το πρωινό. Δεν είχε ωραία γεύση, αλλά τουλάχιστον δεν πεινάς. Το ρομπότ μου έφερε το λαπ-τοπ και τη μάσκα οξυγόνου και ξεκίνησα για το σχολείο.

Τώρα κανείς δεν μπορεί να βγει έξω χωρίς να φοράει μάσκα οξυγόνου.

Τόσο πολύ έχει μολυνθεί η ατμόσφαιρα. Στα σπίτια για να μπορούν να ζήσουν οι άνθρωποι έχουν εφεύρει μηχανές ανακύκλωσης οξυγόνου. Και για όλα φταίμε εμείς οι άνθρωποι που δεν προσέχουμε πως χρησιμοποιούμε τα εργοστάσια και τα αυτοκίνητα.

Στο σχολείο, στο διάλειμμα, έφαγα το κίτρινο χαπάκι που είναι τα πατατάκια. Στην εποχή μας μέχρι και τα τρόφιμα έχουν αλλάξει. Τώρα οι βιομηχανίες βγάζουν εκατομμύρια χαπάκια τη μέρα σε ο,τι γεύση μπορείς να φαντασθείς.

Οι δάσκαλοι δεν μας αφήνουν να βγούμε έξω, παρά μόνο όταν έχει συννεφιά, αλλά και τότε μετά από λίγο ή κάνει πολύ κρύο, ή υπερβολική ζέστη που μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα όπως εγκαύματα.

Γι αυτά τα καιρικά φαινόμενα ευθύνεται η τρύπα του όζοντος που όσο πάει μεγαλώνει ανησυχητικά.

Επίσης, το νερό είναι υπερβολικά μολυσμένο από τα απόβλητα των εργοστασίων. Έχει μείνει λίγο πόσιμο νερό που κάθε οικογένεια δικαιούται ένα με δύο μπουκάλια τη μέρα. Τα μολυσμένα νερά περιτριγυρίζονται από διάφορα έντομα που μεταδίδουν διάφορες παμπάλαιες αρρώστιες όπως ελονοσία και χολέρα.

Την ώρα της φυσικής ο κύριος μας έδειξε ζώα από τα παλιά χρόνια. Μας είπε τα ονόματά τους. Μια αλεπού, ένα κρι-κρι κι ένα λύκο. Τώρα αυτά τα ζώα δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο γάτες, σκύλοι και μερικά πουλάκια και ψαράκια.

Επίσης, πολλά ζώα έχουν εξαφανιστεί λόγω της έλλειψης πράσινου στις μέρες μας.

Τα φυτά έχουν εξαφανιστεί επειδή ο άνθρωπος τα κόβει και τα καίει. Το κάνει αυτό επειδή θέλει να χτίσει πολυκατοικίες και καταστήματα.

Αλλά τα φυτά βοηθούν τον άνθρωπο. Όταν βρέχει απορροφούν το νερό κι έτσι εμποδίζουν τις πλημμύρες.

                             Τετάρτη 8 Ιουνίου 2005, 7:30 π.μ.

   Με ξύπνησε το ξυπνητήρι. Ήταν ώρα να πάω σχολείο. Χθες το βράδυ είδα ένα εφιάλτη. Είδα ότι το περιβάλλον είχε καταστραφεί.

Ζώα που υπάρχουν τώρα είχαν εξαφανιστεί, τα νερά είχαν μολυνθεί κ.α.

Αυτός ο εφιάλτης όμως δεν είναι τελείως ψεύτικος, απλά τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα στις μέρες μας.

Εμείς πρέπει να προσέχουμε και να αγαπάμε τα πράγματα που μας δίνει η φύση.

Επίσης, πρέπει να κάνουμε ο,τι καλύτερο μπορούμε για να τα προστατεύσουμε και όχι να τα καταστρέψουμε, γιατί απ’ αυτά εξαρτάται η ζωή.