Πίσω στο ευρετήριο

Πριν είναι αργά...

Η επαρχία του Οντάριο είναι η πλουσιότερη επαρχία της Καναδικής Ομοσπονδίας και μια από τις πιο αναπτυγμένες οικονομίες της γης.

Αυτός είναι και ο λόγος που αυτή η επαρχία μαγνητίζει στη κυριολεξία τις χιλιάδες των νέο μεταναστών οι οποίοι καταφθάνουν στα αεροδρόμια και λιμάνια της χώρας, ψάχνοντας για καλύτερες συνθήκες ζωής. Πολλοί από αυτούς φτασμένοι επαγγελματικά, για λόγους δικούς τους αποφασίζουν να ξαναρχίσουν τη ζωή τους κάτω από διαφορετικές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, και  παίρνουν το δρόμο του μισεμού, επειδή πιστεύουν ότι η ζωή θα είναι πιο εύκολη στη χώρα της νέας εγκατάστασης τους. Το κακό είναι ότι κανένας απολύτως δεν φαίνεται να φροντίζει για να ενημερώσει τους υποψήφιους αυτούς μετανάστες για την σκληρή πραγματικότητα που τους περιμένει στη νέα γη. Πολλοί από αυτούς αναγκάζονται να γίνουν οδηγοί ταξί, άλλοι καθαριστές γραφείων, ή σερβιτόροι, ή να κάνουν οποιαδήποτε χειρωνακτική εργασία βρουν, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις άμεσες ανάγκες της οικογένειας τους. Τις περισσότερες φορές, ωστόσο, η προσπάθεια αυτή δεν φαίνεται να αποδίδει με αποτέλεσμα τόσο οι ίδιοι όσο και τα μέλη της οικογένειας τους να ζουν κάτω από συνθήκες οικονομικής καταπίεσης, ελλείψεων και απελπισίας. Στη προκειμένη περίπτωση η κυβερνητική βοήθεια είναι ελάχιστη εάν όχι ανύπαρκτη, καθώς οι διάφοροι φορείς της πολιτικής εξουσίας του Καναδά προσπαθούν να επιρρίψουν ευθύνη ο ένας στον άλλο.

Τα μεγάλα θύματα αυτής της πολιτικής, ωστόσο, παραμένουν τα αθώα παιδάκια αυτών των οικογενειών, τα οποία υποχρεώνονται να γνωρίζουν σκληρές στιγμές στερήσεων και άγχους, σε μια κοινωνία την οποία διακρίνουν ο πλούτος και η ευδαιμονία. Το αποτέλεσμα είναι και πάλι η δημιουργία αισθημάτων πόνου και ψυχικής αγανάκτησης η οποία πολλές φορές οδηγεί στην άρνηση και την αντικοινωνική έκφραση αυτών των αισθημάτων.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση των Φιλελευθέρων του Dalton McGuinty, έκανε ορισμένα βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, τα οποία όμως δεν είναι αρκετά.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την ευθύνη για αυτή τη πραγματικότητα μοιράζονται τόσο η ομοσπονδιακή, όσο και η επαρχιακή κυβέρνηση του Καναδά και του Οντάριο, οι οποίες και έχουν υποχρέωση να συνεργασθούν προκειμένου να λυθεί αυτό το σοβαρό πρόβλημα. Όσο περνάει ο καιρός, τόσο και μεγαλώνουν τα παιδιά αυτών των οικογενειών,  τα οποία αισθάνονται αποκομμένα από το κοινωνικό τους περιβάλλον και περιθωριοποιημένα σε μια άγνωστη κοινωνική πραγματικότητα.

Όσο δε  μεγαλώνει ο αριθμός τους, τόσο πιο δύσκολη γίνεται η εξεύρεση λύσης για ένα πρόβλημα το οποίο τελικά οδηγεί στη δημιουργία κοινωνικών “γκέτο” με το φούντωμα αισθημάτων αγανάκτησης και μίσους εναντίον κάθε άλλου Καναδού.

Ευκαιρία λοιπόν για τη νέα κυβέρνηση της 24^ης του Γενάρη του 2006, να δει και μελετήσει αυτό το όλο πρόβλημα με προσοχή και διάθεση αποδοχής ευθυνών, ώστε να οδηγηθούμε σε εξεύρεση κάποιας λύσης.

Το ευχόμαστε και ευελπιστούμε.

“Πατρίδες”