ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΤΟΡΟΝΤΟ
Πανηγυρίζοντας
την παράδοση.
Του Γιάννη
Στεφ. Σαραϊδάρη
Η
επιτυχία των εκδηλώσεων τους έχει πλέον
καθιερωθεί σαν μέρος της παράδοσης του
ωραίου και οικογενειακού αυτού συλλόγου.
Σε μια περίοδο που αρκετοί από τους
παροικιακούς συλλόγους έχουν
πάψει να διοργανώνουν χορευτικές
εκδηλώσεις, λόγω κυρίως της έλλειψης
μελών για να τις υποστηρίξουν με την
παρουσία τους, ο σύλλογος του Αγίου
Παντελεήμονα Τορόντο απέδειξε ότι
διαθέτει την διοργανωτική ικανότητα και
την δυνατότητα να προσελκύσει
τετρακόσια πενήντα άτομα στην ετήσια
χορευτική εκδήλωση.
Ακολουθώντας
την παράδοση τα μέλη του διοικητικού
συμβουλίου, διοργανώνουν την εκδήλωση
το πρώτο Σαββατόβραδο μετά την
πρωτοχρονιά για να πανηγυρίσουν όλοι
μαζί την νίκη των φώτων πάνω στους
καλικάντζαρους και τα άλλα ξωτικά τα
οποία δοκιμάζουν την γή και τους
ανθρώπους κατά την διάρκεια του χειμώνα.
Είναι
μια πανάρχαια παράδοση την οποία
ελάχιστοι από τους συλλόγους της
παροικίας θυμούνται ή τιμούν. Προς τιμή
τους, τα μέλη του συλλόγου του Άγιου
Παντελεήμονα, όχι μόνον τιμούν αυτό το
αρχαίο έθιμο μα ακόμα περισσότερο
δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς όλοι
σχεδόν οι συγχωριανοί μαζεύονται για να
χαιρετίσουν την νέα χρονιά.
Το
χαρακτηριστικό αυτής της εκδήλωσης
είναι η μαζική παρουσία και συμμετοχή
νεαρών παιδιών και γενικά ατόμων της
δεύτερης και τρίτης γενεάς
ΕλληνοΚαναδών. Ένα στοιχείο το οποίο
διαβεβαιώνει την συνέχιση αυτής της
αρχαίας παράδοσης, έστω και από τα μέλη
ενός μικρού μα ζωντανού συλλόγου.
Τον
σύλλογο αυτό προσπάθησαν στο παρελθόν
να τον διαλύσουν ορισμένα “στελέχη”
της παροικίας καθώς και έμπιστοι
συνεργάτες του τότε προέδρου της
κοινότητας Τορόντο. Ορισμένοι μάλιστα “υπερπατριώτες”
της κατηγορίας του τότε προέδρου,
έφτασαν μέχρι
του σημείου να τους επιτεθούν δημόσια
και να τους απαγορέψουν να λάβουν μέρος
στην καθιερωμένη
παρέλαση των συλλόγων της παροικίας της
25ης του Μάρτη, με την ευκαιρία των
γιορτασμών της εθνικής μας επετείου.
Παρ’
όλα αυτά τα “σημεία και τέρατα” των “παθιασμένων”
εκείνων, τα μέλη του συλλόγου επέμειναν
στις αρχές τους και τιμώντας τις
πατρικές τους παρακαταθήκες προτίμησαν
να αγωνιστούν για ότι τους υπαγόρευε η
εθνική τους συνείδηση.
Και
αντίθετα με τους κατήγορους τους και
όλους εκείνους με την ανύπαρκτη
πνευματικότητα και ξένους στην αρετή
της ανοχής, οι οποίοι ουσιαστικά “χάθηκαν
σαν σαπουνόφουσκες σε καλοκαιρινή νύχτα”,
τα μέλη του συλλόγου συνεχίζουν να
παραμένουν ζωντανά τιμώντας με τις
εκδηλώσεις τους την ομογενειακή
παροικία.
Ήταν
άλλη μία σπουδαία εκδήλωση και θα πρέπει
να εκφράσουμε τα συγχαρητήρια στους
διοργανωτές.
