Στον
απόηχο της καταστροφής -Τσουνάμι.
Γράφει
ο Πολίτης Βάιος Φασούλας
Μετά το Δεκεμβριανό (26.12.2004) και
καταστρεπτικό σεισμό των 9 Ρίχτερ και
την δολοφονική επιδρομή του τσουνάμι
που ακολούθησε και σάρωσε και γέμισε με
κουφάρια, με πόνο, ορφάνια και δυστυχία
την νοτιοανατολική Ασία, ολόκληρη η
ανθρωπότητα, αλλού λιγότερο και αλλού
περισσότερο, πενθεί και συνδράμει με
κάθε δυνατό τρόπο στην ελάχιστη
εξάλειψη αυτής της δυστυχίας. Μιας
δυστυχίας, που αύριο μπορεί να χτυπήσει
και άλλων πόρτες και που δεν είναι
απαραίτητο να έχει τα χαρακτηριστικά
ενός τσουνάμι.
Παράλληλα, ο κόσμος, που δέχτηκε αυτό
το απαράδεκτο και απάνθρωπο και
εγκληματικό άχαρο γεγονός, αυτός ο
κόσμος εξελίσσεται σε ακράτητη οργή,
οργή που πλαισιώνεται από ένα μεγάλο
ΓΙΑΤΙ, το οποίο δεν απευθύνεται σε
επουράνιους θεούς ή στη Φύση, αλλά
εξελίσσεται σε ένα ανθρώπινο «τσουνάμι»
πιο δυνατό, πιο ισχυρό να καταστρέψει
ότι ανθρώπινη σαβούρα και βρωμιά
κυριαρχεί στον Πλανήτη.
Η βοή του έχει διάρκεια, το βεληνεκές
του μπορεί να κατεδαφίσει σάπια
κατεστημένα και «απόρθητα» κάστρα,
καλύπτει δε ολόκληρη τη γη, κάθε Ήπειρο,
κάθε Χώρα, Πολιτεία και χωριό και ουαί
και αλίμονο σε όποιον δε το
αφουγκράζεται. Σύμβολό του το άχαρο
μαύρο των αθώων θυμάτων και οι κραυγές
του τρόμου, που δεν είμαστε σε θέση να
γνωρίζουμε πώς κραύγαζαν εκείνα τα
παιδάκια όταν το υγρό στοιχειό τα
παρέσυρε στο μαύρα του βασίλειο.
Αυτή η βοή μένει σαν τίμημα, το οποίο
θα μπορούσε να αποφευχθεί αν δεν
επικρατούσε η απάνθρωπη αδιαφορία του «πολιτισμένου»
κόσμου της δύσης, των σαχλών ή υπόδουλων
κυβερνήσεων, που δε έσπευσαν να κάνουν
κάτι το απλό, κάτι που δεν κόστιζε τίποτα:
να σημάνουν alarm!
Αυτοί λοιπόν οι απολίτιστοι και
βάρβαροι που κυβερνούν τον κόσμο μας
έχουν την ευθύνη, τουλάχιστον για τα
μισά θύματα.
Δέκα μέρες τώρα και ο τρόμος, ο πόνος
και η λύπηση έχει περάσει μέσα μας, ζούμε
μ’ αυτά, χάνουν την έννοια οι λέξεις
παρηγοριάς, πολλές φορές σκεφτόμαστε
μήπως βλέπουμε κάποια κινηματογραφική
ταινία...αλλά η βοή που αφήνει το
ανθρώπινο τσουνάμι μας προσγειώνει στην
πραγματικότητα.
Ποιος είναι αυτός που μπορεί να
προστατεύσει τον πολίτη; Η φύση, ο Θεός, ο
άνθρωπος; Ούτε το πρώτο, ούτε το δεύτερο.
Μένει το τρίτο: Ο άνθρωπος και τα μέσα
που διαθέτει, που άλλοτε τα χρησιμοποιεί
για να δημιουργεί όλεθρο και
καταστροφές, φτώχεια, αρρώστιες και
δυστυχία και άλλοτε, όταν δε τα
χρησιμοποιεί, όπως τώρα με αυτό που
συνέβη στον Ινδικό Ωκεανό, το αποτέλεσμα
είναι να κλαίμε χιλιάδες συνανθρώπους
μας.
Στο εφιαλτικό δεκαήμερο που μέχρι
τώρα ζει η ανθρωπότητα και δε γνωρίζουμε
τη διάρκεια αυτού του εφιάλτη, λαοί,
κυβερνήσεις και οργανισμοί έσπευσαν να
βοηθήσουν τους πληγέντες με κάθε τρόπο
και βεβαίως καλώς. Τώρα πού και πώς θα
διατεθούν αυτά τα γιγαντιαία ποσά δεν
είναι κατάλληλη στιγμή να το αναλύσουμε
τώρα. Θα πούμε μόνο πως η συνδρομή των
φτωχών και άπορων Ανθρώπων δείχνει ότι
δε χάθηκαν όλα. Και θα προσθέσουμε πως
στα θέατρα του παραλόγου η εξιλέωση (η
άλαλη «συγνώμη» και το «ουμανιστικό
ενδιαφέρον») κυβερνητών και κρατών δεν
μπορεί ούτε να μετριάσει την ανθρώπινη
δυστυχία ούτε να την ξεχρεώσει. Απλά θα
περιφέρεται σαν ανεξιλέωτη κατάρα.
Το μόνο που μένει για τους λαούς
είναι ότι πρέπει να ανακαλύψουν τη
δύναμή τους, τους σκοπούς τους και τα
δικαιώματά τους. Αυτή είναι και η βοή που
περιγράψαμε παραπάνω. Ας μην πάψει να
υπάρχει. Αυτή η βοή μπορεί και να
τιμωρήσει και να προστατέψει.
