Μπροστά στις ευθύνες
μας.
Του Θωμά Στεφ.
Σάρα
Το
θέμα με τον αιδ. Φώτιο Τσίτση, έχει
τελειώσει.
Απηυδισμένος
από την συμπαιγνία και κουρασμένος από
τις συνθήκες ψυχικής και ηθικής
κακοποίησης του, ο νεαρός ιερέας
αλβανικής καταγωγής, έφθασε στο σημείο
να υποβάλλει την παραίτησή του,- κατά την
διάρκεια της θείας λειτουργίας που
επιτελούσε-, και να αποχωρήσει, από το “κάποτε
ιερό ναό” και άλλοτε “αίθουσα
διασκεδάσεων”, του Σούρρει.
Και
εάν θελήσει κανείς να διαβάσει την
σχετική αρθρογραφία της Σίγκριτ-Κατερίνας
Αγγελάτου, θα αντιληφθεί το μέγεθος της
κακοποίησης και τις ταλαιπωρίες που
υποχρεώθηκε να υποστεί ο Ορθόδοξος
ιερέας, από τους μερικούς, μετρημένους
στα δάκτυλα των χεριών, που προσπάθησαν
με κάθε θυσία να τον σταυρώσουν, απλά
επειδή ήταν Αλβανικής καταγωγής. Το κακό
όμως δεν περιορίζεται στην μικρή ομάδα
των παθιασμένων εξτρεμιστών με τις “εθνικοσοσιαλιστικές
ιδέες”, οι οποίοι, κατά τα πρότυπα των
μελανοχίτων μιας περασμένης εποχής,
κάναν τα αδύνατα δυνατά για να
αναγκάσουν τον δύσμοιρο ιερέα να τραπεί
σε φυγή, αλλά απλώνεται ακόμα
περισσότερο και αγκαλιάζει και ιερέα
της εμπιστοσύνης του μητροπολίτη της
Έλληνο-Ορθόδοξης εκκλησίας του Καναδά.
Σύμφωνα
με τις πληροφορίες μας, την Κυριακή που
ακολούθησε την παραίτηση του αιδ. Τσίτση,
η Κατερίνα με τον Δημήτρη
εκκλησιάστηκαν στον καθεδρικό Ναό του
Αγίου Γεωργίου Βανκούβερ, έχοντας μαζί
τους και δύο ορφανά τα οποία έχουν
υιοθετήσει. Όταν δε κάποια στιγμή ο “ιερέας”
άρχισε το μυστήριο της Θείας
Κοινωνίας, πλησίασαν για να δεχθούν και
αυτοί την χάρη του μυστηρίου. Το
ανατριχιαστικό σε αυτήν την περίπτωση
είναι ότι ο ιερέας ρώτησε τους δύο εάν “πηγαίνουν
και σε άλλες εκκλησίες”, η απάντηση και
των δύο ήταν ότι ναι κατά διαστήματα
πηγαίνουν και σε άλλες “ορθόδοξες
εκκλησίες”. Ο τελευταίος τους κοίταξε
και δήλωσε ότι “δεν μπορεί να τους
κοινωνήσει”, αφήνοντας άναυδο και άφωνο
το ζεύγος Αγγελάτου. Και όλα αυτά βέβαια
μέσα στον ιερό χώρο ναού αφιερωμένου
στην λατρεία του Θεού της αγάπης.
Μολονότι η πράξη αυτή του ιερέα θα
μπορούσε να στοιχίσει στην μητρόπολη
Καναδά μια νέα προσβολή όπως εκείνη της
γνωστής περίπτωσης του οδηγού της
τυφλής σκύλου, τόσο η Κατερίνα όσο και ο
Δημήτρης δέχθηκαν να σιωπήσουν
προκειμένου να αποφευχθεί να δοθεί
ευρεία δημοσιότητα με τον αγγλόφωνο
τύπο της περιοχής και “μπει έτσι σε
πειρασμό η θρησκευτική συνείδηση” των
ομογενών. Το ερώτημα ωστόσο που
δημιουργείται εδώ είναι: πως αλήθεια ο
σεβάσμιος αυτός λευίτης του Θεού
επιτρέπει στον μητροπολίτη να μπει στο
ναό του και να λειτουργήσει, όταν
γνωρίζει ότι συλλειτούργησε με τον
Ποντίφικα του Βατικανό καθώς επίσης και
έναν αριθμό ηγετών άλλων εκκλησιών και
αποδοκιμάσθηκε μάλιστα για αυτό από
έναν μεγάλο αριθμό ομογενών οι οποίοι
πιστεύουν στους ιερούς κανόνες όπως και
εκείνος.
Αλλά
όμως οι Αγγελάτοι δεν εκκλησιάζονται σε
ναούς άλλων δογμάτων, κάθε άλλο, και οι
δύο τους είναι ταγμένοι
και πιστοί στην ορθοδοξία. Θα μπορούσε
όμως να μας πει ο αιδ. Παρτσάφας, (δεξί
χέρι του μητροπολίτη στην περιοχή) εάν
πιστεύει ότι οι Καναδοί θα πρέπει να
υψώσουμε διαχωριστικούς τοίχους μεταξύ
μας και στην πραγματικότητα
δημιουργήσουμε Γκέτο, τα οποία θα
χωρίζουν την Καναδική κοινωνία ανάλογα
με τις θρησκευτικές, πολιτιστικές,
εθνικές και φυλετικές τους διακρίσεις.
Εάν πράγματι αυτή είναι η πολιτική του
ιδίου ή και του προϊσταμένου του, θα
πρέπει να το γνωρίζουν και οι πολιτικές
αρχές της επαρχίας στην οποία ζει σαν αυτοκράτορας και εργάζεται με
τόσο πλούσιες παροχές που για τους
περισσότερους από εμάς αποτελούν
άπιαστο όνειρο.
Όσο
για τον “Αλβανό” ιερέα ο οποίος όχι
μόνον ασπάσθηκε την ορθοδοξία μα ακόμα
περισσότερο έμαθε την Ελληνική γλώσσα,
την οποία χειρίζεται άπταιστα και
πολύ καλύτερα από ορισμένους
γεννημένους και μεγαλωμένους στην
Ελλάδα Έλληνες. Ένα στοιχείο το οποίο
αποδεικνύει την αγάπη και τον σεβασμό
του άνδρα στις πολιτιστικές και
θρησκευτικές παραδόσεις των Ελλήνων.
Την αγάπη του αυτή όμως την πλήρωσε
ακριβά με διωγμούς, ανδραποδισμούς,
προσβολές για την καταγωγή και τις
πολιτιστικές του ρίζες και γνώρισε την
βία στην ποιό χειρότερη της μορφή, από
εκείνους των οποίων το ιερό θέλησε να
υπηρετήσει.
Έχω
στην κατοχή μου έναν αριθμό επιστολών
που έχουν σταλεί κατά διαστήματα στον
προϊστάμενο του επίσκοπο. Μέσα από τις
θαυμάσια συνταγμένες γραμμές τους
ξεπετιέται όλη η αγωνία και ο πόνος ενός
νεαρού άνδρα αφιερωμένου στην λατρεία
των Θείων, και η αγάπη και ο θαυμασμός
του για τους Έλληνες και τις παραδόσεις
τους. Σε απάντηση ο μητροπολίτης του
γράφει ότι “πόνεσε πολύ” από τις
επιστολές του και του ζητά να επιστρέψει
πίσω στον επίσκοπό του από τον οποίο τον
δανείστηκε. Αρνείται δε να του προσφέρει
οποιαδήποτε μορφή βοηθείας. Υποθέτω ότι
αυτό υπονοεί ότι τον τιμωρεί, και καλά
κάνει εφ’ όσον τον “πόνεσε τόσο πολύ”,
εκείνο, που δεν μπορούμε όμως να
αντιληφθούμε, γιατί δεν ακολούθησε την
ίδια ακριβώς πολιτική και στην
περίπτωση κάποιου άλλου υφιστάμενου του
ο οποίος “ντρόπιασε τόσο πολύ ολόκληρη
την ομογένεια και την ορθόδοξη εκκλησία”.
Γιατί αλήθεια τα δύο διαφορετικά μέτρα
και σταθμά σεβασμιότατε;
Τέλος
είναι καλό να θυμόμαστε ότι στην
γενέτειρα του πατρός Φώτη, υπάρχει και
ζει μια μεγάλη ομογενειακή κοινότητα
και μία Εκκλησία η οποία προσπαθεί να
βοηθήσει τα αδέλφια μας που επί χρόνια
καταπιεζόταν από ένα άδικο και
τυραννικό καθεστώς. Ο φωτισμένος
ιεράρχης αυτής της Εκκλησίας κάνει τα
αδύνατα δυνατά για να αλλάξει το
δηλητηριασμένο αυτό κλίμα έλλειψης
εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο
πολιτισμικών ομάδων.
Με ενέργειες όμως όπως αυτές στο
Σούρρεη είναι βέβαιο ότι, κάθε άλλο παρά
βοηθάμε το έργο του Αρχιεπισκόπου
Αλβανίας Αναστάσιου, ή και τα συμφέροντα
της ομογένειας που ζει εκεί.
Και
αυτό είναι το μεγάλο σφάλμα του
σεβασμιότατου μητροπολίτη Καναδά, ο
οποίος προκειμένου να εφαρμόσει την
προσωπική του πολιτική, σχεδόν
κατάστρεψε κάθε τι το οποίο θα μπορούσε
να φέρει τους δύο λαούς κοντά. Δεδομένου
μάλιστα ότι και ο ίδιος κατάγεται από
αυτήν την ίδια περιοχή, (λίγο ποιό νότια),
όφειλε να δείξει μεγαλύτερη ανοχή και
κατανόηση για να βοηθήσει τον νεαρό
ιερέα που “δανείστηκε” από άλλον
επίσκοπο. Πολύ περισσότερη από εκείνη
που επέδειξε για άτομα του προσωπικού
του περιβάλλοντος, έτσι τουλάχιστον θα
είχε την ευκαιρία να επιδείξει, ανοχή,
κατανόηση και χριστιανική μεγαλοψυχία,
συνδυασμένα με ένα σπάνιο αισθητήριο
δικαιοσύνης.
Είναι
άλλη μια ευκαιρία που χάθηκε τόσο για
εκείνον, όσο και για τους υπόλοιπου από
εμάς. Και είναι ένα γεγονός για το οποίο
δεν αισθάνεται περήφανος κανένας από
εμάς το ποίμνιο του, ας είναι βέβαιος για
αυτό.
Θα
ήθελα δε με την ευκαιρία να υπενθυμίσω
στον σεβασμιότατο ότι οι αρχαίοι μας
πρόγονοι κτίζαν καλλιμάρμαρους ναούς
για να τοποθετήσουν και να λατρεύσουν
τους θεούς τους, σε καμία δε περίπτωση
δεν θα καταδεχόταν να ασελγήσουν στην
μνήμη τους κάνοντας χώρο λατρείας
παλιές ταβέρνες και πτωχευμένα γκαράζ
αυτοκινήτων, έστω και
εάν σε αυτά
είχε βρεθεί “κάποια φλέβα χρυσού”.
Ο
Θωμάς Στεφ. Σάρας, είναι πρόεδρος της
Εθνικού Συμβουλίου Συντακτών του Τύπου
των Εθνικών μειονοτήτων του Καναδά.
