Καναδάς
: Ανάγκη για Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο.
Η πρόοδος σε μια δημοκρατία εκφράζεται με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Το μέτρο υπολογισμού του πλούτου δεν εξαρτάται αποκλειστικά και μόνον από τους οικονομικούς δείκτες των τιμών και ημερομισθίων, αλλά και από την ποιότητα της ζωής που απολαμβάνουν ΌΛΟΙ οι κάτοικοι της χώρας.
Στο
Καναδά ο πλούτος και η οικονομική
πρόοδος της χώρας, είναι εμφανή σε κάθε
επισκέπτη, από την πλειονότητα των
πανάκριβων αυτοκινήτων πολυτελείας τα
οποία συναντά
με τις πρώτες εμπειρίες του στους
δρόμους των μεγάλων
και μικρών πόλεων της χώρας. Η
ανοικοδόμηση νέων σπιτιών συνεχίζει να
παραμένει ανθηρή, τραβώντας σαν μια
πανίσχυρη οικονομική μηχανή την
οικονομία σε νέα ύψη.
Η
χώρα συνεχίζει να παραμένει δεμένη με
τις ανθρωπιστικές της παραδόσεις
προσφοράς βοηθείας, σε κάθε περίπτωση
που κάποια γωνιά του πλανήτη
δοκιμάζεται από κάποια θεομηνία. Ο
Καναδάς παραμένει η γη της “επαγγελίας”
για όλους εκείνους οι οποίοι
προσβλέπουν σε αυτόν κάποιο καταφύγιο
διαφυγής από πολιτική και οικονομική
καταπίεση που αντιμετωπίζουν
από τις διοικήσεις που ανήκουν.
Δεν
υπάρχει αμφιβολία ότι η χώρα παραμένει
στην κορυφή της κατάστασης των
πολιτικών διοικήσεων της σημερινής
κοινότητας του ανθρώπου και έχει κάθε
λόγο και αιτία να αισθάνεται
ικανοποιημένη από αυτά
της τα επιτεύγματα. Το περίεργο, ωστόσο,
είναι ότι με όλες αυτές τις επιτυχίες
και τον ατέλειωτο δυναμισμό της, σύμφωνα
με τα στατιστικά στοιχεία, συνεχίζει να
υπάρχει ένας αριθμός παιδιών (κυρίως
μαθητών των δημοτικών σχολείων), ο
οποίος ξεπερνά το ένα εκατομμύριο, τα
οποία καθημερινά αισθάνονται την πικρία
της απογοήτευσης που δημιουργούν οι
στερήσεις, λόγω αδυναμίας της
οικογένειας τους να τους προσφέρει
εκείνα που οι περισσότεροι των
συμμαθητών τους τα θεωρούν σαν φυσική
απολαβή της
καθημερινότητας.
Το
κακό είναι ότι σε μια κοινότητα της
οποία η δομή και τα πλέγματα καθώς και η
οικονομική της πρόοδος στηρίζονται πάνω
κυρίως σε μετανάστες, κανείς δεν
φαίνεται να προβληματίζεται από το
γεγονός ότι τα παιδιά αυτά στην μεγάλη
τους πλειοψηφία ανήκουν
σε οικογένειες οι οποίες πρόσφατα έχουν
μεταναστεύσει στον Καναδά και είναι
επόμενο να διέρχονται μια περίοδο
δύσκολη αναπροσαρμογής και όπως είναι
επόμενο και στερήσεων.
Είναι
ένα στοιχείο το οποίο γνωρίζουμε όλοι,
μια πραγματικότητα την οποία την έχουμε
ζήσει, μία κατάσταση την οποία θυμόμαστε
χωρίς κανένα ενθουσιασμό. Η ζωή για
κάθε νέο μετανάστη, σε τούτη τη χώρα
είναι σκληρή και όχι λίγες φορές άδικη,
που οδηγεί μέχρι τους χώρους της
απελπισίας. Αυτός ήταν και ο λόγος που
παλαιότερα οι ομοσπονδιακές
κυβερνήσεις είχαν εφαρμόσει διάφορα
προγράμματα προκειμένου να βοηθήσουν τα
παιδιά αυτών των οικογενειών.
Ένα
από αυτά ήταν η εφαρμογή προγράμματος
παροχής πρωινού στα σχολεία, καθώς και
γεύματος το μεσημέρι. Με το κοινωνικό
αυτό πρόγραμμα η πολιτεία είχε την
ευκαιρία να καυχηθεί για την δημιουργία
χαρούμενων πολιτών, οι οποίοι είχαν κάθε
λόγο να εκτιμούν και να αγαπούν την νέα
τους πατρίδα. Όταν αργότερα, εξ αιτίας
της οικονομικής ύφεσης η κυβέρνηση
εφάρμοσε την μέθοδο της περικοπής των
δαπανών του δημοσίου, οι πρώτοι που
αισθάνθηκαν το αποτέλεσμα ήταν τα
σχολικά προγράμματα και κυρίως τα
παιδιά των νέο μεταναστών, τα οποία σε
πολλές περιπτώσεις σε
αυτά προσβλέπαν για την
καθημερινή τους σίτιση.
Έκτοτε
τα προγράμματα αυτά φαίνεται να
ξεχάστηκαν καθώς οι διοικούντες
προσπάθησαν να καλύψουν περιοχές “
πολιτικά ορθές”επενδύοντας πάνω στην
υπόθεση των επόμενων εκλογών.
Με
το να εγκαταλείψεις όμως τους αυριανούς
πολίτες με αισθήματα αγωνίας και
απογοήτευσης δεν φαίνεται να βοηθά μήτε
την κυβέρνηση, μήτε την κοινότητα με την
πλατιά της έννοια, και ακόμα περισσότερο
την επαρχία και την χώρα που έχουν την
δυνατότητα να επενδύσουν πάνω σε ένα
τόσο σπουδαίο πρόγραμμα και το
παραμελούν.
“Πατρίδες”
