“Η
μεταμόρφωση ενός προέδρου.”
Όταν
εδώ και τέσσερα χρόνια ο Πρόεδρος George W. Bush,
έδινε την πρώτη την πρώτη ομιλία του με
την ευκαιρία της επίσημης αναγόρευσης
του στην προεδρία των Η.Π.Α. ελάχιστο
ήταν το ενδιαφέρον τόσο του
Αμερικανικού κοινού, όσο και εκείνο της
διεθνούς κοινής γνώμης.
Οι
πολίτες της Αμερικής, εκείνη την περίοδο,
απολάμβαναν ένα μεγάλο χρονικό διάστημα
οικονομικής ανάπτυξης καθώς επίσης και
σχετικής ειρήνης, ελάχιστοι δε ήταν
εκείνοι που πραγματικά ενδιαφέρθηκαν να
αναλύσουν την πρώτη ομιλία του
Προέδρου, ο οποίος στην
πραγματικότητα είχε κερδίσει πολύ
λιγότερους ψήφους από εκείνους του
αντιπάλου του, και επομένως δεν φάνηκε
ότι επρόκειτο να αναλάβει πρωτοβουλίες
οι οποίες θα έφερναν επαναστατικές
αλλαγές στην χώρα.
Η
δεύτερη προεδρική ομιλία, ως τόσο, του
Προέδρου την εβδομάδα αυτή υπήρξε
τελείως διαφορετική. Η ομιλία είχε σαν
κύριο θέμα της την προώθηση της υπόθεσης
της ελευθερίας σε ολόκληρη την γη και
φυσικά και την ίδια την Αμερική, χωρίς
ωστόσο να κατορθώσει να αλλάξει την
γνώμη εκείνων οι οποίοι δεν ψήφισαν για
τον Πρόεδρο, ή και να προδιαγράψει
κάποια πολιτική φιλοσοφία για την
δημιουργία προϋποθέσεων συνένωσης των
τόσο πλατιά διασπασμένων πολιτικά
ψηφοφόρων της δημοκρατίας.
Σε τελευταία ανάλυση ο Πρόεδρος
προσπάθησε να δώσει κάποια απάντηση
στις αγωνίες των αμερικανών για την
ύπαρξη στρατηγικής σχετικά με την
συνένωση της διασπασμένης ιδεολογικά
χώρας.
“
Σε όλες οι γενιές”, δήλωσε ο Πρόεδρος, “έχουμε
διακηρύξει την υπεροχή της
αυτοδιοίκησης, επειδή κανένας δεν έχει
την ιδιαιτερότητα να διαφεντεύει τους
άλλους, όπως και κανένας απολύτως δεν θα
πρέπει να είναι σκλάβος”.
Αναφερόμενος
δε στις νεότερες γενιές των Αμερικανών,
ο Πρόεδρος, ζήτησε : “να αποφασίσουν να
υπηρετήσουν κάποιους σκοπούς
μεγαλύτερους από εκείνους που οι ίδιοι
επιθυμούν, μεγαλύτερους και από τους
εαυτούς τους.”
Ο
Πρόεδρος έκανε ξεκάθαρες τις προθέσεις
του να υπηρετήσει και προωθήσει την
έννοια της πολιτικής ελευθερίας σε
ολόκληρο τον κόσμο, και κατά συνέπεια
και την Μέση Ανατολή. Άφησε δε να
διαφανεί η πρόθεσή του να προωθήσει αυτά
τα σχέδια εφαρμόζοντας αλλαγές όχι
μόνον στην κεντρική φιλοσοφία της
άσκησης της εξωτερικής πολιτικής μα
ακόμα περισσότερο και μέσα στο
διοικητικό σύστημα της χώρας, έτσι ώστε
οι αμερικανοί πολίτες να αισθάνονται
μεγαλύτερη ασφάλεια.
Μολονότι
η αναφορά ήταν γενική χωρίς να δίνεται
καμία λεπτομέρεια, το μήνυμα χωρίς
αμφιβολία ήταν ξεκάθαρο ότι οι
εξελίξεις στο Ιράκ θα συνεχίσουν να
αποτελούν το επίκεντρο της πολιτικής
του για τα επόμενα χρόνια της θητείας
του.
Παράλληλα
όμως η διακήρυξη των προθέσεων του να
σαρώσει και τσακίσει κάθε τυραννία
αποτέλεσε μια προειδοποίηση προς όλα τα
ολοκληρωτικά καθεστώτα της Μέσης
Ανατολής, ότι ή αλλάζουν φιλοσοφία, ή
σύντομα αντιμετωπίζουν την τύχη του
Σαντάμ Χουσεϊν. Σύμφωνα με τους
πολιτικούς παρατηρητές το μήνυμα του
Προέδρου απευθύνεται στην διοίκηση του
Ιράν, της Σαουδικής Αραβίας, της Βόρειας
Κορέας, του Πακιστάν και μέχρις ενός
σημείου της Κίνας και Ρωσίας.
Η
αναφορά αυτή της προεδρικής ομιλίας
τοποθετημένη στρατηγικά στο κείμενο,
ήλθε να επιβεβαιώσει ότι τόσο οι
Ρεπουμπλικάνοι του ιδίου, όσο και οι
αντίπαλοι Δημοκρατικοί, συμφωνούσαν στο
σημείο αυτό της αναφοράς, το γεγονός
ερμηνεύεται σαν μία προσπάθεια του
προέδρου να απλώσει χέρι προς το
αντίπαλο πολιτικό στρατόπεδο,
αρχίζοντας την διαδικασία επούλωσης των
διφωνιών εξ αιτίας της εκλογικής
αναμέτρησης. Για τους πολιτικού
παρατηρητές δεν υπάρχει σχεδόν καμία
αμφιβολία ότι η δεύτερη τετραετία του
προέδρου θα είναι τελείως διαφορετική
από την πρώτη.
Το
γεγονός αυτό, εξ άλλου, έρχεται να
επιβεβαιώσει και η κατάθεση της νέας
Υπουργού Εξωτερικών Condolezza
Rice, στην
επιτροπή εξωτερικών υποθέσεων της
Γερουσίας όπου δήλωσε την σπουδαιότητα
του διάλογου από εκείνην του μονόλογου
με τον υπόλοιπο κόσμο, τόνισε δε ότι το
ισόβαρο μεταξύ της διπλωματίας και του
στρατού, σε ότι αφορά την χάραξη της
πολιτικής πρόκειται
να αλλάξει.
Παρ’
όλα όμως αυτά το βέβαιο είναι ότι και για
την νέα τετραετία ο Πρόεδρος θα
συνεχίσει να αντιμετωπίζει τις
επιπτώσεις από την στρατιωτική του
επέμβαση στο Ιράκ, και για όσο διάστημα
τουλάχιστον θα συνεχίζουν να
μεταφέρονται στην Αμερική φέρετρα
νεαρών στρατιωτών οι οποίοι υπηρετούν
στο Ιράκ, τόσο ο Πρόεδρος όσο και οι
συνεργάτες του θα πασχίζουν να
ξεπεράσουν τις αδυναμίες της
προηγούμενης θητείας, πολύ φοβάμαι
χωρίς επιτυχία.
Δεν
είναι δυστυχώς, την ώρα αυτή ο Πρόεδρος
εκείνος που έχει την πολυτέλεια των
αποφάσεων χάραξης πολιτικής, αλλά
μάλλον οι φανατικοί ισλαμιστές, οι
οποίοι επιμένουν στον “ιερό πόλεμο τους”,
έστω και εάν αυτός γίνει αιτία τελείας
καταστροφής της περιοχής.
Και
απόδειξη αυτού του σκεπτικού θα
αποτελέσουν οι επερχόμενες εξελίξεις με
το Ιράν.
