It is my pleasure to extend greetings from the City of Port Coquitlam to all Greek-Canadians on the occasion of the millennium milestone. This is a time to honour the achievements of the past century and to look forward to the new one with excitement and celebration.
Canadians of Greek ancestry have contributed greatly to the cultural richness of our community. Your openness and willingness to share your culture with people of different backgrounds is greatly appreciated and we welcome your help in making our City's multicultural community a place to share our sense of kinship.
I would like to take this opportunity to wish all of you good health, happiness and success in the millennium.
Με ευχαρίστησή μου απευθύνω χαιρετισμούς από την Πόλη του Port Coquitlam σε όλους του Ελληνοκαναδούς επί τη ευκαιρία του ορόσημου της χιλιετίας. Τώρα είναι καιρός να τιμήσουμε τα επιτεύγματα του προηγούμενου αιώνα και να αναμένουμε το νέο με ενθουσιασμό και γιορτασμούς.
Οι Καναδοί ελληνικής καταγωγής έχουν συνεισφέρει τα μέγιστα στον πολιτιστικό πλούτο της κοινότητάς μας. Η ειλικρίνεια και η προθυμότητά σας να μοιραστείτε την κουλτούρα σας μα ανθρώπους διαφορετικής καταγωγής εκτιμάται εξαιρετικά και καλωσορίζουμε τη βοήθειά σας στο να κάνουμε την πολυπολιτιστική κοινότητα της πόλης μας τον τόπο να μοιραζόμαστε την έννοιά μας της συγγένειας.
Θα ήθελα με την ευκαιρία αυτή να ευχηθώ σε όλους σας υγεία, ευτυχία και επιτυχία στη χιλιετηρίδα.
L.M. TRABOULAY
| WESTERN CANADA Around and about British Columbia By Dimitrios & Katerina Angelatos Epiphany The "blessing of the waters" is a big event in the church calendar and is celebrated by all the local Greek churches. Services were held this year at St. George Cathedral and St. Nicholas & Dimitrios church in Vancouver and at Sts. Constantine & Helen in Surrey. These celebrations are not done on the grand scale they once were. Years ago, this blessing of the waters was actually held at the seashore with St. George and St. Nicholas churches of Vancouver and St. Sophia of Bellingham participating. On many of those occasions, the bishop came to take part also. If Epiphany fell on a weekday, the celebrations were held on the following Sunday, thereby enabling a larger number of people to attend. While the people watched from the shore, the cross was thrown into the water and a number of swimmers would brave the cold waters to retrieve the cross. One year, they had difficulty finding the cross as the water turned murky, so in the following years they took extra precautions in marking the cross with a long ribbon. One wonders why this custom of seaside service was stopped. Perhaps it could be revived again in the future, with not only the Greeks but also other Orthodox churches joining in. Vasilopita  Along with the beginning of the new calendar year comes the annual "cutting of the vasilopita". Traditionally this sweet bread is cut on January 1, St. Basil's Day from which the bread derives its name. However, in North America some of the churches and Greek societies hold special parties for this that often take place even in late January. At the Hellenic Community of Vancouver, the "cutting of the vasilopita" took place on January 9. Usually, churches use this event to raise funds for St. Basil's Academy. While there were many people at church that Sunday morning, only a small number of those bought tickets for the spaghetti lunch at which three large vasilopitas were cut. Of those present, only a few were children. People do not seem to support these fundraisers as they did in the past. Perhaps taking a special collection during the church service and then inviting everyone in for free coffee and pita could have raised more funds. A small raffle could then also be held to generate extra funds. Project 2000 Icons at St. George 
Last year many groups and organizations picked projects to mark the year 2000. The Hellenic Community of Vancouver decided to beautify St. George Cathedral by adding more icons. Icons were ordered from Greece to cover the ceiling. It took over a month to install them under the direction of iconographer Costas Zouvelos and his assistant Themistoklis Petrou. Costas Zouvelos has been painting icons in churches since 1951. He has worked on putting icons into more than 150 churches and has done countless restoration work to icons as well. He was also the iconographer who did the original icons in the dome of St. George in 1975. As well as doing the icons at St. George, he also did the icons on the dome of Sts. Nicholas & Dimitrios church. There are those who have been complaining about the cost of the icons but judging from the quality of work, it was worth it. St. George is one of the more affluent churches, which no longer has a mortgage, so it could afford this project. CAPTIONS: Palm Sunday: an expression of traditional Byzantine art of iconography by Costas Zouvelos at the Greek Orthodox Cathedral of St. George in Vancouver, BC. Pentecost. A perfect mix of colours and traditional art.  The vision of St. John, the Theologian. A masterpiece. Greek media helps keep culture alive for 50 years There has been a group of people who have contributed to trying to keep the Greek culture alive in British Columbia. These people have all been involved in the media during the past fifty years or so and their efforts have not been truly recognized. It is time that some recognition is given to them. Nick Zapantis is one of those people who warrant special recognition. His newspaper Greek Canadian Hellenic View was established in Vancouver in 1957. It was published every two weeks. He also operated a Greek cinema, showing Greek movies he imported from Greece. An evening at the movies was a special night out, especially for those who did not speak English very well. In those days, television was not yet in every household. Many Greeks had arrived in Canada from Greece in the 50's and the newspaper and movies kept them in touch with their homeland. For many years, Nick Zapantis was also the chairman of the Greek Day committee. He died at an early age, so his contributions to the Greek community at large were cut short. The Greek Day, a very popular annual attraction in BC did not survive for long after his death. He had devoted his time to preserving the Greek culture and died a poor man; but we are all richer for his efforts. George P. Sakellaridis also deserves recognition. He established the Acropolis Greek newspaper in Pretoria, South Africa in 1956, where he spent the next twenty years trying to keep the Greek culture alive. He moved to Vancouver in 1977 and re-established the Acropolis as a monthly newspaper here, and kept it going for twenty years. He spent forty years of his life to keep the Greeks in touch with their language and culture. Due to his age, he is unable to carry on this work any longer, so it would be fitting to give him some recognition while he is still with us. Paul Tzathas also spent many years in Vancouver reporting the news and writing his sometimes controversial editorials. He was highly educated in Greece and could have gone on to financially more rewarding work but the newspaper and the Greek culture was in his blood. He worked on several different newspapers and other publications and established the Nea Patrida in 1978, which he kept alive until his retirement. For about thirty years, he helped a lot of Greek people and societies that needed help with document translations. He now lives modestly on Vancouver Island, close to his daughter and two grandchildren. Roula Brown was the only woman in Vancouver to publish a newspaper. She published the Hellenic News for a number of years during the mid-80's. She had a very professional looking newspaper. She contributed to preserving the culture but gained little in return. She tried very hard to make the newspaper work but it drained her financially, so she gave it up to move back to Greece. In 1988, another newspaper came on the Vancouver scene. Kostas Karatsikis edits the Opinion (Gnome). It was one of the first to put coloured ink on the paper. For the past twelve years, he has also worked very hard to publish the paper twice a month and to distribute it free. The first years he had a lot of outside help but with the changing times, this newspaper is also struggling to keep alive. With support from the Greek community at large, it is hoped that the newspaper will continue well into the new millennium. Elias Stavridis established the Greek Canadian Voice (Phoni) in Vancouver in about 1990. He had established that newspaper originally in Ontario. For almost ten years, he struggled to keep the paper alive in BC. He was a controversial figure (as are most involved in the media) who made friends and enemies along the way but in his own way contributed to keeping the culture alive. The Hellenic Express was established in 1999. George Papazian and Christos Papadimas and a few more young university students burst on the scene. With new ideas and new technology, they hoped to make a success of their newspaper. They put out about a dozen publications with thousands of copies each, which were distributed free. They spent a lot of their own money and time to try to be established but the paper did not survive. They should at least be recognized for their effort. The Patrides, a Greek Canadian Review, which was established almost thirty years ago in Toronto by Thomas and Katherina Saras has expanded all across Canada, the USA and other parts around the world. A bureau was established in the greater Vancouver area in late 1994, operated by Dimitrios and Katerina Angelatos. Paul Milionis shortly after established the Winnipeg office. Since then, it has opened many other offices in other locations. The reason this newspaper has been able to expand and continue publication has been due to all the people who work for the newspaper who, not only work on a volunteer basis, but also contribute to the cost of its printing and distribution of hundreds of thousands of copies around the world. The people who do this are not doing it for monetary gain but rather to try to keep the Greek language and culture to pass on to future generations. Another branch of the media that contributed in the preservation of the Greek language and culture is that of the radio and television. About thirty years ago, Peter Savvas operated a weekly evening radio program called Sons of Greece. He later expanded into cable radio which broadcast 24 hours a day but which needed special equipment that was available through subscription. He also established a local television program that was on the air for many years. On television, he tried to bring local news as well as show movies from Greece. The expense of importing the movies and the cost of equipment for local programming proved to be too much. He was unable to keep the television program going. He had recently appealed for help from the Greek community at large to keep the radio program operating as he could not make enough from subscription fees to cover his costs. He had no choice but to close the program when no help was forthcoming. Andros and Andri Sofocleous also had a radio program (Greek Echo) every Sunday. Part of their music and news program included a special segment that was devoted to children. They started their program in 1966 and kept it alive for twenty years. They worked very hard to keep up to date on the music and news and especially to find the educational material for the children. When their program closed in 1986, the biggest losers were the children. The only Greek radio program still alive after thirty years is the Greek Canadian Memories by Mike Georgopoulos. This program is on for about three hours every Sunday. As well as the usual news and music, church services are also broadcast for those who are housebound. If Greeks wish to continue for Greek music and news to continue to come to their homes, businesses and cars, it is up to them to show their support so that this last radio program in Vancouver also does not disappear from the scene.Another thing that unites the Greeks is the Greek telephone directory. In 1979, Dimitrios and Katerina Angelatos established the Blue Directory of Hellenic People in BC. This first publication was of the Greeks of the greater Vancouver area. The second Greek telephone book, published in 1983, included messages from the Prime Minister of Canada Pierre Trudeau, the Premier of BC Bill Bennett, the federal Minister of Multiculturalism Jim Fleming and other politicians. These books were produced with methods that today are considered primitive. A lot of physical labour went into the production. Thousands of copies were printed and distributed free not only to the Greek families and businesses but also to the public libraries and other Canadian establishments. The advertisements did not cover the full cost of the production and support from the community and societies was almost non-existent. Before another one could be produced, Marinos Pilarinos came out with a Vancouver Greek telephone directory in 1989. He only produced one edition as he also had a hard time and gave up. The Hellenic Canadian Congress of BC then decided to take up the challenge. The fourth directory in BC and the first one by the Congress was the Hellenic Directory of BC which was produced in 1992. They again produced one in 1994 and 1996. Even with the support of all their member societies and the advance in technology, they were only able to produce one every second year. With all the support, they were able to raise some money for the Chair in Hellenic Studies at SFU. It is now four years since their last production and they are apparently working hard on one to come out later this year. All of the people mentioned above who spent many years of their lives working to further the Greek language and culture did so because they believed in the cause. Most of them did not derive any monetary gain from this. Instead, the money earned at their regular jobs went to help support their labours of love. They do not wish to lose the culture of their old homeland but wish to incorporate it into their new lives in this beautiful country of ours, Canada. |
Γύρω από τη Βρετανική Κολομβία
Γραφουν ο Δημητρης και η Κατερινα Αγγελατου
Θεοφάνεια
Ο αγιασμός των υδάτων είναι μεγάλο γεγονός στα εκκλησιαστικά ημερολόγια και γιορτάζεται από όλες τις τοπικές ελληνικές εκκλησίες. Λειτουργίες έγιναν φέτος στον καθεδρικό ναό Αγίου Γεωργίου, στην εκκλησία των Αγίων Νικολάου και Δημητρίου στο Βανκούβερ και στο ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Surrey.
Οι γιορτασμοί αυτοί δεν γίνονται με τη μεγαλοπρέπεια που γίνονταν κάποτε. Πριν από χρόνια ο αγιασμός των υδάτων γινόταν πραγματικά στην παραλία με τη συνεργασία των εκκλησιών Αγίου Γεωργίου, Αγίου Νικολάου και Αγίας Σοφίας του Μπέλιγχαμ. Με την ευκαιρία εκείνη πολλές φορές ερχόταν ο επίσκοπος για να συμμετάσχει. Εάν τα Θεοφάνεια έπεφταν καθημερινή, οι γιορτασμοί γίνονταν την επόμενη Κυριακή, έτσι ώστε να μπορέσει να παραβρεθεί περισσότερος κόσμος. Καθώς παρακολουθούσε ο κόσμος από την ξηρά, ο σταυρός πετιόταν στο νερό και αρκετοί κολυμβητές αψηφούσαν το κρύο νερό, προκειμένου να πιάσουν το σταυρό.
Μια χρονιά είχαν δυσκολία στο να βρουν το σταυρό καθώς το νερό ήταν θολό. Έτσι, τα επόμενα χρόνια έπαιρναν τις επιπλέον προφυλάξεις και έδεναν το σταυρό με μια μακριά κορδέλα. Απορεί κανείς γιατί αυτό το έθιμο της λειτουργίας στην παραλία έχει σταματήσει. Ίσως θα μπορούσε να ξαναζωντανέψει στο μέλλον, όχι μόνο με τους Έλληνες αλλά και με τη συμμετοχή άλλων ορθόδοξων εκκλησιών.
ΛΕΖΑΝΤΕΣ:
Ο ομογενής που έπιασε το σταυρό δέχεται τα συγχαρητήρια του κοινού.
Ομογενείς ελληνορθόδοξοι παρακολουθούν τον αγιασμό των υδάτων στην προκυμαία του λιμανιού του Βανκούβερ. Η φετινή κακοκαιρία εμπόδισε τις εκδηλώσεις.
During the Orthodox Epiphany in Vancouver, BC.
Ο π. Δημήτριος Παρτσαφάς μεταφέρει το «αγιασμένο νερό» στο εκκλησίασμα.
Βασιλόπιτα
Μαζί με τον ερχομό του νέου έτους έρχεται και το ετήσιο «κόψιμο της βασιλόπιτας». Παραδοσιακά η πίτα κόβεται την Πρωτοχρονιά, την ημέρα του Αγίου Βασιλείου, απ' όπου παίρνει και το όνομά της. Ωστόσο, στη Βόρεια Αμερική μερικές εκκλησίες και ελληνικές οργανώσεις διοργανώνουν ειδικές εκδηλώσεις για το γεγονός αυτό μέχρι και το τέλος Ιανουαρίου. Στην Ελληνική Κοινότητα Βανκούβερ το κόψιμο της βασιλόπιτας έλαβε χώρα στις 9 Ιανουαρίου.
Συνήθως οι εκκλησίες χρησιμοποιούν το έθιμο αυτό για να κάνουν έρανο για την Ακαδημία Αγίου Βασιλείου. Ενώ υπήρχε πολύς κόσμος στην εκκλησία εκείνη την Κυριακή το πρωί, μόνο ένας μικρός αριθμός του εκκλησιάσματος αγόρασε εισιτήρια για την «μακαρονάδα» και το κόψιμο της βασιλόπιτας. Κι από τους παρευρεθέντες μόνο λίγοι ήταν παιδιά. Ο κόσμος δεν φαίνεται να υποστηρίζει αυτές τις ερανικές εκδηλώσεις, όπως έκαναν στο παρελθόν. Περισσότερα χρήματα ίσως να συγκεντρώνονταν με έναν ειδικό δίσκο κατά την εκκλησιαστική λειτουργία και να ακολουθούσε δωρεάν καφές και βασιλόπιτα για όλους. Επίσης, θα μπορούσε να γίνει και μια μικρή λαχειοφόρος αγορά για την επιπλέον ενίσχυση του εράνου.
ΛΕΖΑΝΤΑ:
Το παραδοσιακό κόψιμο της βασιλόπιτας στην αίθουσα τελετών της Ελληνικής Κοινότητας Βανκούβερ. Διακρίνονται ο πρόεδρος της Κοινότητας, Άγγελος Παππάς, ο πρόεδρος του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, Νίκος Πάνος, και οι κυρίες της Φιλοπτώχου.
Νέες εικόνες στον Άγιο Γεώργιο
Πέρσι πολλές ομάδες και οργανισμοί διάλεξαν εκδηλώσεις που θα σημείωναν το έτος 2000. Η Ελληνική Κοινότητα Βανκούβερ αποφάσισε να καλλωπίσει τον καθεδρικό ναό Αγίου Γεωργίου προσθέτοντας περισσότερες εικόνες. ΟΙ εικόνες παραγγέλθηκαν στην Ελλάδα και θα κάλυπταν το ταβάνι. Χρειάσθηκε περισσότερο από ένας μήνας για να εγκατασταθούν υπό τη διεύθυνση του εικονογράφου Κώστα Ζούβελου και του βοηθού του, Θεμιστοκλή Πέτρου.
Ο Κώστας Ζούβελος ζωγραφίζει εικόνες σε εκκλησίες από το 1951. Έχει εργασθεί στην εικονογράφηση περισσοτέρων από 150 εκκλησιών και έχει κάνει πάρα πολλή αναπαλαιωτική εργασία σε εικόνες. Ήταν, ακόμη, ο εικονογράφος που έκανε τις αρχικές εικόνες στο θόλο του Αγίου Γεωργίου το 1975. Εκτός από τις εικόνες στον Άγιο Γεώργιο, έκανε επίσης τις εικονογραφήσεις στο θόλο του ναού των Αγίων Νικολάου και Δημητρίου.
Υπάρχουν μερικοί που διαμαρτύρονται για το κόστος των εικόνων, αλλά κρίνοντας από την ποιότητα της εργασίας, άξιζε τον κόπο. Ο Άγιος Γεώργιος είναι μια από τις εύπορες εκκλησίες, που δεν έχει πια υποθήκη κι επομένως μπορούσε να ξοδέψει τα χρήματα.
ΛΕΖΑΝΤΕΣ:
Από αριστερά: Ο πρόεδρος του καθεδρικού ναού Αγίου Γεωργίου του Βανκούβερ, Άγγελος Παππάς (δεύτερος), με τον ιερέα Δημήτριο Παρτσαφά, τον εικονογράφο Κώστα Ζούβελο και το βοηθό του, Θεμιστοκλή Πέτρου, μετά την ολοκλήρωση των αγιογραφιών.
Η θαυμάσια αναπαράσταση της Γέννησης.
Η Βάπτιση του Χριστού.
Η Μεταμόρφωση. Μια θαυμάσια αναπαράσταση με ένα μοναδικό συνδυασμό χρώματος, κίνησης και θείας ατμόσφαιρας.
Τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης βοηθούν στη διατήρηση της ελληνικής κουλτούρας
Υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που έχουν συνεισφέρει στην προσπάθεια διατήρησης της ελληνικής κουλτούρας στη Βρετανική Κολομβία. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν όλοι αναμιχθεί με τα μαζικά μέσα ενημέρωσης κατά τα τελευταία πενήντα χρόνια περίπου και οι προσπάθειές τους δεν έχουν αναγνωριστεί. Είναι καιρός πια να τους δοθεί κάποια αναγνώριση.
Ο Νίκος Ζαπάντης είναι από εκείνους που αξίζει ιδιαίτερη αναγνώριση. Η εφημερίδα του «Ελληνοκαναδική Άποψη» ιδρύθηκε στο Βανκούβερ το 1957. Κυκλοφορούσε κάθε δύο εβδομάδες. Επίσης ο ίδιος λειτουργούσε ελληνικό κινηματογράφο, όπου πρόβαλλε ελληνικές ταινίες που εισήγαγε από την Ελλάδα. Μια βραδιά στον κινηματογράφο ήταν εξαιρετικό γεγονός, ιδιαίτερα για εκείνους που δεν μιλούσαν πολύ καλά αγγλικά. Εκείνη την εποχή η τηλεόραση δεν είχε ακόμη μπει σε κάθε σπίτι. Πολλοί Έλληνες είχαν έρθει από την Ελλάδα κατά τη δεκαετία του '50 και η εφημερίδα κι ο κινηματογράφος τους κρατούσαν σε επαφή με τη γενέτειρά τους. Για πολλά χρόνια ο Νίκος Ζαπάντης ήταν επίσης ο προεδρεύων της επιτροπής της Ελληνικής Ημέρας. Πέθανε πρόωρα κι έτσι οι συνεισφορές του στην ελληνική κοινότητα γενικά διακόπηκαν. Η Ελληνική Ημέρα, μια πολύ δημοφιλής ετήσια εκδήλωση στη Βρετανική Κολομβία δεν επέζησε για πολύ καιρό μετά το θάνατό του. Είχε αφιερώσει τον χρόνο του στη διατήρηση της ελληνικής κουλτούρας και πέθανε φτωχός. Εμείς όλοι, όμως, έχουμε ωφεληθεί από τις προσπάθειές του.
Αναγνώριση επίσης αξίζει στο Γιώργο Π. Σακελλαρίδη. Ίδρυσε την ελληνική εφημερίδα «Ακρόπολις» στην Πρετόρια της Νοτίου Αφρικής το 1956, όπου πέρασε τα επόμενα είκοσι χρόνια του προσπαθώντας να κρατήσει ζωντανή την ελληνική κουλτούρα. Μετακόμισε στο Βανκούβερ το 1977 και επανίδρυσε την «Ακρόπολη» σαν μηνιαία εφημερίδα εδώ και την κράτησε για είκοσι χρόνια. Πέρασε σαράντα χρόνια της ζωής του στο να κρατήσει τους Έλληνες σε επαφή με τη γλώσσα και την κουλτούρα τους. Λόγω της ηλικίας του δεν μπορεί πια να ανταπεξέλθει στο είδος αυτό της εργασίας. Θα άρμοζε να του δώσουμε κάποια αναγνώριση όσον καιρό βρίσκεται ακόμη μαζί μας.
Ο Παύλος Τζάθας επίσης ξόδεψε πολλά χρόνια στο Βανκούβερ δημοσιεύοντας ειδήσεις και γράφοντας τα μερικές φορές επίμαχα άρθρα του. Είχε ανώτερη μόρφωση από την Ελλάδα και θα μπορούσε να είχε ασχοληθεί με οικονομικά πιο ικανοποιητική εργασία από την εφημερίδα, αλλά η ελληνική κουλτούρα ήταν στο αίμα του. Εργάσθηκε για διάφορες εφημερίδες και άλλα έντυπα και ίδρυσε τη «Νέα Πατρίδα» το 1978, που κράτησε ζωντανή μέχρι που βγήκε στη σύνταξη. Για περίπου τριάντα χρόνια βοήθηκε πολλούς Έλληνες και οργανώσεις, που χρειάζονταν βοήθεια στη μετάφραση εγγράφων. Τώρα ζει ταπεινά στο Νησί του Βανκούβερ, κοντά στην κόρη του και τα δυο του εγγόνια.
Η Ρούλα Μπράουν ήταν η μοναδική γυναίκα στο Βανκούβερ που εξέδωσε εφημερίδα. Εξέδιδε τα «Ελληνικά Νέα» για έναν αριθμό ετών κατά τα μέσα της δεκαετίας του '80. Είχε εφημερίδα με επαγγελματική εμφάνιση. Συνεισέφερε στη διατήρηση της κουλτούρας αλλά κέρδισε πολύ λίγα από την προσπάθειά της. Προσπάθησε πολύ σκληρά να κάνει αυτοσυντήρητη την εφημερίδα, αλλά ήταν πραγματική οικονομική αφαίμαξη. Έτσι την εγκατέλειψε και επέστρεψε στην Ελλάδα.
Το 1988 άλλη μια εφημερίδα εμφανίστηκε στη σκηνή του Βανκούβερ, η «Γνώμη», που εξέδιδε ο Κώστας Καρατσίκης. Ήταν μια από τις πρώτες με χρωματιστή μελάνη. Για τα τελευταία δώδεκα χρόνια έχει επίσης εργασθεί πολύ σκληρά, για να εκδίδει την εφημερίδα δύο φορές το μήνα και να τη διανέμει δωρεάν. Τα πρώτα χρόνια είχε πολλή εξωτερική βοήθεια, αλλά με την αλλαγή των εποχών κι αυτή η εφημερίδα αγωνίζεται να επιβιώσει. Με υποστήριξη από την ελληνική κοινότητα γενικά ελπίζεται ότι η εφημερίδα θα συνεχίσει την έκδοσή της γι' αρκετά χρόνια κατά τη νέα χιλιετία.
Η «Ελληνοκαναδική Φωνή» ιδρύθηκε στο Βανκούβερ περίπου το 1990 από τον Ηλία Σταυρίδη. Είχε ιδρύσει αρχικά την εφημερίδα του στο Οντάριο. Για περίπου δέκα χρόνια αγωνιζόταν να κρατήσει ζωντανή την εφημερίδα στη Βρετανική Κολομβία. Ήταν αμφιλεγόμενος τύπος (όπως είναι οι περισσότεροι που είναι αναμιγμένοι με τα μέσα ενημέρωσης), ο οποίος έκανε φίλους και εχθρούς όλο αυτό το διάστημα, αλλά με το δικό του τρόπο συνεισέφερε στη διατήρηση της κουλτούρας.
Το «Ελληνικό Εξπρές» ιδρύθηκε το 1999. Ο Γιώργος Παπαζιάν, ο Χρήστος Παπαδήμας και μερικοί Έλληνες φοιτητές εμφανίστηκαν ξαφνικά στη σκηνή. Με καινούργιες ιδέες και νέα τεχνολογία ήλπιζαν η εφημερίδα τους να έχει επιτυχία. Κυκλοφόρησαν περίπου δώδεκα εκδόσεις με χιλιάδες αντίτυπα, που διανέμονταν δωρεάν. Ξόδεψαν πολλά από τα προσωπικά τους χρήματα και χρόνο στην προσπάθεια να καθιερωθούν, αλλά η εφημερίδα δεν επέζησε. Θα πρέπει τουλάχιστον να αναγνωρισθεί η προσπάθειά τους.
Η Ελληνοκαναδική Επιθεώρηση «Πατρίδες», η οποία ιδρύθηκε πριν από περίπου τριάντα χρόνια στο Τορόντο από τους Θωμά και Κατερίνα Σάρα έχει επεκταθεί σε ολόκληρο τον Καναδά, τις ΗΠΑ και άλλα μέρη του κόσμου. Γραφείο της ιδρύθηκε στην ευρύτερη περιοχή του Βανκούβερ κατά τα τέλη του 1994 από τους Δημήτρη και Κατερίνα Αγγελάτου. Ο Παύλος Μηλιώνης λίγο αργότερα ίδρυσε το γραφείο του Γουίνιπεγκ. Από τότε έχουν ανοίξει πολλά ακόμη γραφεία σε άλλα μέρη. Ο λόγος που αυτή η εφημερίδα είναι σε θέση να επεκτείνεται και να συνεχίζει να εκδίδεται οφείλεται σε όλους όσους εργάζονται για την εφημερίδα, οι οποίοι όχι μόνον εργάζονται σε εθελοντική βάση, αλλά και συνεισφέρουν για το κόστος της εκτύπωσης και της διανομής εκατοντάδων χιλιάδων αντιτύπων σε όλο τον κόσμο. Τα άτομα που ασχολούνται με αυτήν δεν το κάνουν για χρηματικό κέρδος αλλά μάλλον για να προσπαθούν να διατηρήσουν την ελληνική γλώσσα και κουλτούρα και να τη μεταλαμπαδεύσουν στις μελλοντικές γενιές.
Άλλος ένας κλάδος των μέσων ενημέρωσης που συνεισφέρει στη διατήρηση της ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας είναι εκείνος του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης.
Πριν από περίπου τριάντα χρόνια ο Πίτερ Σάββας λειτουργούσε ένα εβδομαδιαίο ραδιοφωνικό πρόγραμμα, που ονομαζόταν «Γιοι της Ελλάδας». Αργότερα επεκτάθηκε σε καλωδιακή ραδιοφωνία, που εξέπεμπε 24 ώρες την ημέρα, αλλά που χρειαζόταν ειδικά μηχανήματα, τα οποία προσφέρονταν μέσω συνδρομής. Επίσης ίδρυσε ένα τοπικό τηλεοπτικό πρόγραμμα που παρουσιαζόταν για πολλά χρόνια. Στην τηλεόραση προσπάθησε να φέρει τοπικές ειδήσεις καθώς και ταινίες και προγράμματα από την Ελλάδα. Το κόστος της εισαγωγής ταινιών και των μηχανημάτων για τα τοπικά προγράμματα αποδείχτηκε υπέρογκο. Δεν μπορούσε να κρατήσει το τηλεοπτικό πρόγραμμα. Πρόσφατα είχε ζητήσει τη βοήθεια της ελληνικής κοινότητας γενικά, για να κρατήσει το ραδιοφωνικό πρόγραμμα σε λειτουργία, διότι δεν μπορούσε να συγκεντρώσει αρκετές συνδρομές για να καλύψει τα έξοδα. Δεν είχε, όμως, άλλη επιλογή από το να κλείσει το πρόγραμμα, όταν διαπίστωσε όταν δεν αναμενόταν βοήθεια.
Ο Άντρος και η Άντρη Σοφοκλέους είχαν επίσης ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα («Ελληνική Ηχώ») κάθε Κυριακή. Μέρος του μουσικού και ειδησιακού προγράμματός τους ήταν ένα ιδιαίτερο μέρος που ήταν αφιερωμένο στα παιδιά. Άρχισαν το πρόγραμμά τους το 1966 και το κράτησαν ζωντανό επί είκοσι χρόνια. Εργάσθηκαν πολύ σκληρά για να συμβαδίσουν με τη σύγχρονη μουσική και τις ειδήσεις, και ιδιαίτερα με εκπαιδευτικό υλικό για τα παιδιά. Όταν το πρόγραμμά τους έκλεισε το 1986, εκείνοι που βγήκαν πολύ χαμένοι ήταν τα παιδιά.
Το μοναδικό ελληνικό ραδιοφωνικό πρόγραμμα που είναι ακόμη ζωντανό μετά από τριάντα χρόνια είναι οι «Ελληνοκαναδικές Αναμνήσεις» του Μάικ Γεωργόπουλου. Το πρόγραμμα αυτό μεταδίδεται για τρεις ώρες κάθε Κυριακή. Εκτός από τις συνήθεις ειδήσεις και τη μουσική, επίσης μεταδίδονται εκκλησιαστικές λειτουργίες για εκείνους που δεν μπορούν να βγουν από το σπίτι τους. Εάν οι Έλληνες θέλουν να συνεχιστούν να φθάνουν οι ειδήσεις και η μουσική στο σπίτι τους, στον τόπο της εργασίας τους και στο αυτοκίνητό τους, πρέπει να δείξουν έμπρακτα την υποστήριξή τους, έτσι ώστε το τελευταίο ραδιοφωνικό πρόγραμμα του Βανκούβερ να μην εξαφανιστεί από τη σκηνή.
Κάτι ακόμη που ενώνει τους Έλληνες είναι ο ελληνικός τηλεφωνικός κατάλογος. Το 1979 ο Δημήτρης και η Κατερίνα Αγγελάτου εξέδωσαν στο Βανκούβερ το Γαλάζιο Κατάλογο των Ελλήνων. Αυτή η πρώτη έκδοση ήταν για τους Έλληνες της ευρύτερης περιοχής του Βανκούβερ. Ο δεύτερος κατάλογος κυκλοφόρησε το 1983 και συμπεριελάμβανε μηνύματα του πρωθυπουργού του Καναδά Πιέρ Τρουντό, του πρωθυπουργού της Βρετανικής Κολομβίας Μπιλ Μπένετ, του ομοσπονδιακού υπουργού Πολυπολιτισμού Τζιμ Φλέμιγκ και άλλων πολιτικών. Οι κατάλογοι αυτοί είχαν εκδοθεί με μεθόδους που σήμερα θεωρούνται πρωτοποριακοί. Χρειάσθηκε πολλή σωματική εργασία για την έκδοσή τους. Τυπώθηκαν χιλιάδες αντίτυπα και διανεμήθηκαν δωρεάν όχι μόνο σε ελληνικές οικογένειες και επιχειρήσεις αλλά και σε δημόσιες βιβλιοθήκες και άλλα καναδικά ιδρύματα. Οι διαφημίσεις δεν κάλυψαν το πλήρες κόστος της παραγωγής και δεν υπήρχε σχεδόν καμιά υποστήριξη από την κοινότητα και τις οργανώσεις. Πριν εκδοθεί άλλος κατάλογός τους, ο Μαρίνος Πυλαρινός βγήκε με την έκδοση του Ελληνικού Τηλεφωνικού Καταλόγου Βανκούβερ το 1989. Κυκλοφόρησε μόνο μία έκδοση, διότι κι αυτός είχε μεγάλη δυσκολία και τα παράτησε. Το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο της Βρετανικής Κολομβίας τότε αποφάσισε να αντιμετωπίσει την πρόκληση. Ο τέταρτος κατάλογος της Βρετανικής Κολομβίας και ο πρώτος του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου ήταν ο Ελληνικός Κατάλογος της Βρετανικής Κολομβίας, που κυκλοφόρησε το 1992. Επανεξέδωσαν τον κατάλογο το 1994 και το 1996. Ακόμη και με την υποστήριξη όλων των μελών-οργανώσεων και την προηγμένη τεχνολογία μπόρεσαν να κυκλοφορήσουν ένα κατάλογο κάθε δύο χρόνια. Με όλη την υποστήριξη μπόρεσαν να συγκεντρώσουν χρήματα για την έδρα Ελληνικών Σπουδών στο Πανεπισήμιο Σάιμον Φρέιζερ. Είναι τώρα τέσσερα χρόνια από την τελευταία τους έκδοση και, απ' ό,τι φαίνεται, εργάζονται σκληρά να κυκλοφορήσουν ένα κατάλογο αργότερα φέτος.
Όλα τα άτομα που αναφέρθηκαν πιο πάνω, τα οποία ξόδεψαν πολλά χρόνια της ζωής τους εργαζόμενα για την ανάπτυξη της ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας, το έκαναν διότι πίστευαν στο σκοπό αυτό. Οι περισσότεροι δεν είχαν χρηματικό όφελος από το εγχείρημά τους αυτό. Αντιθέτως, τα χρήματα που κέρδιζαν από τις κανονικές εργασίες τους ξοδεύονταν για να συντηρήσουν τα εγχειρήματα της αγάπης τους. Δεν θέλουν να χάσουν την κουλτούρα της πρώτης τους πατρίδας, αλλά θέλουν να την ενσωματώσουν στην καινούργια τους ζωή σ' αυτή την όμορφη χώρα μας, τον Καναδά.