Η «αντιτρομοκρατική» συμφωνία Αθηνών-Άγκυρας
Του Φανη Μαλκιδη
Είχα αναφερθεί σε προηγούμενο φύλλο στη συμφωνία μεταξύ της Ελληνικής Δημκρατίας και της κυβέρνησης της «Δημοκρατίας» της Τουρκίας, τη σχετική με την πάταξη του εγκλήματος, ειδικά της τρομοκρατίας, του οργανωμένου εγκλήματος, της παράνομης διακίνησης ναρκωτικών και της παράνομης μετανάστευσης, για την προσυπογραφή της οποίας πραγματοποίησε την πρόσφατη επίσκεψή του στη «φίλη και γείτονα χώρα» ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Γιώργος Παπανδρέου.
Πάνω δε στο πνεύμα και την έννοια αυτής της συμφωνίας θα ήθελα να αναφερθώ στο άρθρο μου αυτό.
Το να υπογράφεις μια οποιαδήποτε συνθήκη με την Τουρκία, από την αναγνώριση των ζωτικών συμφερόντων της στο Αιγαίο μέχρι την εισαγωγή σκόρδων για τις ανάγκες του ελλαδικού στρατού, παραπέμπει πλέον όχι στην πολιτική επιστήμη, αλλά στην ψυχοπαθολογία, αφού είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι η συγκεκριμένη χώρα ουδέποτε τήρησε τα συμφωνημένα. Από τη συνθήκη της Λωζάνης μέχρι τη συνθήκη του Μοντρέ και από τα ελληνοτουρκικά εκπαιδευτικά πρωτόκολλα και συμφωνίες του 1951 και 1968 μέχρι τη Ζυρίχη και το Λονδίνο και τα διάφορα Νταβός, η Τουρκία έχει αποδείξει περίτρανα ότι, όχι μόνο δεν σέβεται αυτά που έχει υπογράψει, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο δεν τη δεσμεύουν ποτέ, αλλά αντίθετα ζητά παραπάνω, όταν θεωρεί ότι μπορεί να κερδίσει. Η Λωζάνη και τα ζητήματα που αφορούν τις μουσουλμανικές μειονότητες της Θράκης είναι ένα μικρό δείγμα.
Η συγκεκριμένη συμφωνία, που δείχνει από μακριά ότι έχει γραφεί από το ίδιο χέρι που έγραψε πολλές συνθήκες μεταξύ των δύο χωρών, αναφέρει στο πρώτο άρθρο ότι «τα μέρη αναλαμβάνουν να συνεργαστούν στην καταπολέμηση των τρομοκρατικών δραστηριοτήτων και εγκλημάτων που διαπράττονται από άτομα ή ομάδες της παράνομης καλλιέργειας, παραγωγής, εμπορίας, μεταφοράς και κατάχρησης των ναρκωτικών, της παράνομης διακίνησης προσώπων, της παράνομης διακίνησης όπλων, της παραποίησης διαβατηρίων, των διασυνοριακών εγκλημάτων, της παράνομης μετανάστευσης, της παράνομης διακίνησης πολιτιστικών και ιστορικών έργων τέχνης, του ξεπλύματος χρήματος».
Είναι φυσικά φαιδρό να υπογράφεις συμφωνία για την καταπολέμηση των τρομοκρατικών δραστηριοτήτων με τη χώρα που θεωρεί ένα ένοπλο κίνημα απελευθέρωσης και ενός λαού, του κουρδικού, ως τρομοκρατική δράση, έχοντας γίνει ήδη μεσάζοντας στην παράδοση του ηγέτη του αλλά και ξεχνώντας την πρόσφατη ιστορία σου, του 1821 και του 1955, αφού κανείς δεν ξέρει πού και πώς θα ήμασταν τώρα, αν δεν υπήρχαν οι «τρομοκράτες» Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Αυξεντίου, Μάτσης. Ίσως βέβαια θα περιμέναμε να μας ελευθερώσει η διπλωματία του ρεαλισμού του Μέτερνιχ…
Είναι κωμικό να υπογράφεις συμφωνία για την καταπολέμηση του ναρκεμπορίου με τη χώρα παραγωγής, τη χώρα εξαγωγής και διακίνησης ναρκωτικών ουσιών, τη χώρα που διαθέτει το βόρειο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου και ως πλυντήριο βρώμικου χρήματος, να συμφωνείς με το διακινητή λαθρομεταναστών για την καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης.
Στο άρθρο 2 (παράγρ. β) τονίζεται ότι η συνεργασία θα πραγματοποιείται μέσω «ανταλλαγής πείρας καθώς και στις μεθόδους και στα μέσα της εγκληματικής έρευνας», δηλαδή η ΜΙΤ και η στρατοχωροφυλακή, ο τουρκικός στρατός και συνεργάτες του θα εκπαιδεύσουν τους συναδέλφους τους στην καταπολέμηση της εγκληματικότητας και της τρομοκρατίας!
Στο άρθρο 9 τα μέρη «συμφωνούν να συνεργαστούν, όπως αρμόζει, σε περιφερειακά και διεθνή φόρα για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, του οργανωμένου εγκλήματος, της παράνομης μετανάστευσης και της παράνομης διακίνησης ναρκωτικών», όχι της «νόμιμης», αφού αυτή αποφέρει χιλιάδες δολάρια στη γειτονική χώρα και χρηματοδοτεί το στρατό «ειρήνης» που κατέχει την Κύπρο και το Κουρδιστάν και καταπιέζει τον τουρκικό λαό και τις άλλες εθνότητες.
Μετά την ανάληψη της εξουσίας το 1996 από την παρούσα κυβέρνηση - όπου έδειξε τη στάση της έναντι του γειτονικού σφαγείου σωμάτων και συνειδήσεων με τα Ίμια, τη Μαδρίτη, την υποχώρηση στα ζητήματα που αφορούν την Κύπρο και πρόσφατα στο Ελσίνκι, όπου ο δολοφόνος Ετζεβίτ μπορεί να συνομιλεί ισότιμα με την Ευρώπη - παρατηρούμε ότι η εξωτερική μας πολιτική περιορίζεται σε κινήσεις προπαγάνδας, αποπροσανατολισμού και θριαμβολογίας. Καθόλου δε διαφέρει η ευτυχέστερη μέρα της ζωής του Καραμανλή (μετά το ξεπούλημα της Κύπρου στη Ζυρίχη και το Λονδίνο και την πιπινέλεια άποψη ότι πρέπει να καταπιούμε την εθνική μας υπερηφάνεια και να συμβιβαστούμε με την Τουρκία) από τις απόψεις για εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και τη «σύμφωνη με το εθνικό συμφέρον» απόφαση της ελλαδικής κυβέρνησης των ψευτοσυγχρονιστών για την είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.. Η συμφωνία, που σύντομα θα υπογραφεί για τη δήθεν πάταξη της τρομοκρατίας και των συναφών αμερικανικών φληναφημάτων, προετοιμάζει την κοινή γνώμη και τον Ελληνισμό για τις μεγάλες υπογραφές στην Κύπρο, στο Αιγαίο και τη Θράκη. Η μόνη αντίσταση, που μένει έναντι της επέλασης της ψευδούς οικουμενικότητας, της αποκαλούμενης παγκοσμιοποίησης, είναι οι πολίτες: είναι ένα μεγάλο πολιτικό κίνημα, που προβάλλει αναγκαίο και επιτακτικό. Μένει στους εμπνευστές του να αποτελέσουν την ελπίδα και το όραμα για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη, κοινοτισμό και επιστροφή στην πολιτική.
Το παραπάνω άρθρο πρωτοδημοισεύθηκε στο αγωνιστικό φύλλο της Θράκης «Αντιφωνητής», 7/1/2000, απ' όπου και αναδημοσιεύεται με μερικές προσθήκες
ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΚΑΝΑΔΑΣ
Δύο καταξιωμένοι ομογενείς Του Παυλου Μηλιωνη Η ομογένεια του Γουίνιπεγκ έχει κάθε λόγο να αισθάνεται περήφανη το διάστημα αυτό, καθώς όλο και περισσότερα μέλη της ανέρχονται καθημερινά την κοινωνική σκάλα και διακρίνονται για τις ικανότητές τους σαν καθιερωμένες αξίες στο πολυπολιτιστικό στημόνι του φυλετικού μωσαϊκού της επαρχίας της Μανιτόμπα. Μεταξύ άλλων, το τελευταίο διάστημα έγινε γνωστός ο διορισμός του ομογενούς Γιάννη Ντανάκα ως διευθυντή επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων του Πανεπιστημίου της Μανιτόμπα. Ο Γιάννης Ντανάκας γεννήθηκε στο Γουίνιπεγκ, όπου και ζει μέχρι σήμερα, και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μανιτόμπα. Είναι κάτοχος πτυχίου στις θεωρητικές επιστήμες με διάκριση στις σπουδές του και μεταπτυχιακού Master στην αγγλική φιλολογία του ίδιου πανεπιστημίου. Η θέση του Γιάννη Ντανάκα θεωρείται σημαντική, άπαξ και τον καθιστά άνθρωπο-κλειδί στη διοίκηση όλων των εσωτερικών και εξωτερικών προγραμμάτων επικοινωνίας του Πανεπιστημίου της Μανιτόμπα. Ο Γιάννης Ντανάκας εργάζεται για το τμήμα δημοσίων σχέσεων του Πανεπιστημίου της Μανιτόμπα από το Φεβρουάριο του 1996 ως αξιωματούχος δημοσίων σχέσεων. Τον Ιούλιο του 1999 προήχθη στο βαθμό του προσωρινού διευθυντή του τμήματος και με αυτή του την ιδιότητα υπήρξε ο συντονιστής ορισμένων βασικών προσπαθειών στον τομέα των επικοινωνιών. Ο Γιάννης Ντανάκας έχει να επιδείξει μια θαυμάσια επίδοση στη δημοσιογραφία, ως κριτικός της έβδομης τέχνης στη "Winnipeg Sun", τόσο σαν αρθρογράφος όσο και σαν υπεύθυνος διευθυντής (editor). Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε αρκετές εφημερίδες του Καναδά καθώς επίσης και περιοδικά, συμπεριλαμβανομένων και της "Toronto Star" και της εθνικής εφημερίδας του Καναδά "Globe and Mail". Παράλληλα είναι και συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Έχει δε να επιδείξει τέσσερα παιδικά βιβλία πνευματικής του δημιουργίας. Ο ίδιος ο συγγραφέας, εξάλλου, επισκέπτεται διάφορα σχολεία της δημοτικής εκπαίδευσης της Μανιτόμπα και κάνει ομιλίες στους μαθητές. Ο Γιάννης Ντανάκας είναι επίσης γνωστός για την εθελοντική προσφορά του στα κοινά της παροικίας, καθώς επίσης και στο γνωστό πανηγύρι των εθνικών μειονοτήτων του Γουίνιπεγκ "Folklorama", στην εκδήλωση του οποίου το 1999 ήταν ο πρέσβης του ελληνικού περιπτέρου. Ακόμη περισσοτερο είναι γνωστή η συμμετοχή του στο διεθνές κέντρο του Γουίνιπεγκ. ΛΕΖΑΝΤΑ: Γιάννης Ντανάκας Κυριάκος Χατζηπαναγής Ο συμπάροικος Κυριάκος Χατζηπαναγής γεννήθηκε στη μεγαλόνησο Κύπρο, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Μανιτόμπα. Έχει υπηρετήσει ως εκλεγμένος πρόεδρος του Συλλόγου Κυπρίων και της Ελληνικής Κοινότητας Γουίνιπεγκ. Εργάζεται στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Καναδά, στην υπηρεσία τουρισμού, από όπου πρόσφατα μεταφέρθηκε στη δικαιοδοσία του υπουργείου Εμπορίου, όπου τοποθετήθηκε στη θέση του εμπορικού επιτρόπου της χώρας στο Διεθνές Κέντρο Εμπορίου, θέση που τιμά τον ίδιο και την ομογένεια. Ο Κυριάκος είναι αγαπητός και χαίρει εκτίνησης από όλα σχεδόν τα μέλη της κυπριακής παροικίας του Γουίνιπεγκ καθώς και από τα μέλη της μακεδονικής οικογένειας της παροικίας (λόγω καταγωγής της συζύγου του) και γενικά από ολόκληρη την ομογένεια. Θερμά συγχαρητήρια στους δύο άξιους ομογενείς. Πραγματικά μας κάνουν να αισθανόμαστε περήφανοι. ΛΕΖΑΝΤΑ: Κυριάκος Χατζηπαναγής Παροικιακά νέα Διεξήχθησαν γενικές εκλογές των μελών της Ελληνικής Κοινότητας Γουίνιπεγκ για την κάλυψη πέντε θέσεων συμβούλων. Εκλέχτηκαν από αυτές οι Γ. Κοτζαμάνης, Τάκης Ιακωβίδης, Δήμος Τζινάκης, Ανδρέας Λεκατσάς και Βασίλειος Καραβέλης. Αμέσως μετά οι εκλεγέντες σύμβουλοι συνεδρίασαν για την ανάδειξη αξιωματούχων της νέας διοίκησης. Πρόεδρος εκλέχτηκε ο Τάκης Ιακωβίδης, ο οποίος είναι και πρόεδρος του Συλλόγου Κυπρίων του Γουίνιπεγκ. Ο κ. Ιακωβίδης είναι γνωστός στην παροικία για τη συμβολή του στα κοινά. Επίσκεψη του αρχιεπισκόπου Ο μητροπολίτης Καναδά Σωτήριος επισκέφθηκε την ομογενειακή παροικία του Γουίνιπεγκ και με την ευκαιρία των εορτασμών των Φώτων τέλεσε αρχιερατική λειτουργία. Μετά το πέρας της θείας λειτουργίας ο ιερέας της Κοινότητας, π. Δημήτριος Γιαννιού, ακολουθούμενος από πλήθος πιστών, μετέβη στο παρακείμενο κολυμβητήριο, όπου έγινε ο παραδοσιακός αγιασμός των υδάτων με την κατάδυση του συμβόλου του Τιμίου Σταυρού. |
Οι εκλογές στη Θράκη και η τουρκική θέση για τις μουσουλμανικές μειονότητες
Του Φανη Μαλκιδη
Τον τελευταίο μήνα του περασμένου χρόνου και κατά σύμβαση της χιλιετηρίδας ήρθε στη δημοσιότητα η επιστολή της «μειονοτικής πρωτοβουλίας», την οποία υπέγραφαν επιστήμονες, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες και πολιτικοί από το μειονοτικό πληθυσμό στη Θράκη. Η επιστολή αναφερόταν στο ρόλο των μειονοτικών υποψηφίων από το 1974 μέχρι σήμερα, δίνοντας ταυτόχρονα και το στίγμα για το ποια θα είναι η στάση της σκληροπυρηνικής ηγεσίας των μουσουλμάνων και της Τουρκίας στις επερχόμενες εκλογές στην Ελλάδα.
Το κείμενο αρχίζει με την «ανησυχία των υπογραφόντων μετά τις φήμες, που θέλουν την επαναδραστηριοποίηση των μηχανισμών που επεξεργάζονται σχέδια για να στερήσουν από την τουρκική μειονότητα την κοινοβουλευτική της εκπροσώπηση ενόψει των επικείμενων εκλογών».
Η επιστολή ήρθε σχεδόν την ίδια εποχή στο προσκήνιο με τη δημοσιοποίηση της έκθεσης του γνωστού ιδρύματος «Helsinki Watch", που υπογράμμισε παράλληλα και τη «συνεχιζόμενη αποτυχία να αναγνωρισθούν εθνικές μειονότητες», ενώ κεντρική θέση κρατά η δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου, ότι «η Ελλάδα δεν έχει τίποτε να φοβηθεί από εθνικές μειονότητες»!
Το υπόμνημα έφερε ξανά στο προσκήνιο το ζήτημα που απασχολεί τη Θράκη και τον ελλαδικό χώρο μόνο σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους, αλλά αποτελεί διαχρονικό μέρος των σχεδίων του τουρκικού επεκτατισμού και σωβινισμού για την περιοχή με αναμφισβήτητο τον κυρίαρχο ρόλο που κρατά το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής.
Ο ρόλος των μειονοτικών βουλευτών είναι αρκετά ιδιόμορφος. Ήδη πριν από το 1974, αλλά και από πιο παλιά με τη συμπόρευση του θεωρούμενου ως μετριοπαθή και εκπρόσωπου των παλαιομουσουλμάνων βουλευτή (1952-1967) Μολά Γιουσούφ με το Χασάν Χατίπογλου, εκπρόσωπου της φιλοτουρκικής νεωτεριστικής ομάδας και εκδότη της εφημερίδας "Gercek", μειονοτικοί βουλευτές λειτουργούσαν σαν διεκπεραιωτές της πολιτικής του τουρκικού προξενείου και κατά συνέπεια του επίσημου τουρκικού εθνισμού. Η συμμετοχή τους στις εσωκομματικές διαδικασίες ήταν τυπική, αφού οι ίδιοι θεωρούσαν ότι δεν δεσμεύονταν, ενώ τα ίδια τα ελλαδικά κόμματα τους θεωρούσαν αναγκαίο κακό, αφού υπήρχε η δεδομένη κατάσταση στις εκλογικές περιφέρειες της Ροδόπης και της Ξάνθης.
Στις εκλογές της 18ης Ιουνίου 1989 ο ρόλος των μειονοτικών βουλευτών, οι οποίοι θα είχαν εκλεγεί με τους κομματικούς συνδυασμούς, θα μπορούσε να αποβεί καθοριστικής σημασίας για το σχηματισμό κυβερνητικής πλειοψηφίας. Όταν κυοφορούνταν οι ανεξάρτητοι συνδυασμοί με συναντήσεις τόσο στις αίθουσες του τουρκικού προξενείου όσο και τις «τουρκικές ενώσεις» της Κομοτηνής και Ξάνθης, οι περισσότεροι θεωρούσαν ότι αποτελούσαν ένα τοπικής σημασίας παράγοντα αστάθειας στην κατανομή των βουλευτικών εδρών, που αναλόγως των κομματικών επιδιώξεων διευκόλυνε ή παρεμπόδιζε τους γενικότερους εκλογικούς στόχους και υπολογισμούς, και θα έπρεπε να αντιμετωπισθεί ως τοπική ιδιομορφία χωρίς ευρύτερες συνέπειες. Το γεγονός, άλλωστε, ότι στις εκλογές του 1985 ο ανεξάρτητος συνδυασμός «Μπαρίς» (ειρήνη) δεν πέτυχε να συσπειρώσει σημαντικό τμήμα των μουσουλμάνων, παρά τις συνήθεις απειλές και εκβιασμούς, λειτουργούσε καθησυχαστικά και απέτρεπε κάθε σκέψη επίδρασης αυτών των συνδυασμών στην πολιτική ζωή της Θράκης και της Ελλάδας.
Το 1974 το μεγαλύτερο ποσοστό των μουσουλμάνων στο νομό Ροδόπης ψήφισε την παράταξη της Ένωσης Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, που συγκέντρωσε το 39,3% των ψηφοφόρων έναντι του 20,4% του εθνικού μέσου όρου, αναδεικνύοντας δύο βουλευτές και στο νομό Ξάνθης, το κόμμα της Εθνικής Δημοκρατικής Ένωσης (ΕΔΕ), που έλαβε 13,6% έναντι του 1,1% του εθνικού μέσου όρου. Το 1977 οι κατευθύνσεις αλλάζουν και στο νομό Ξάνθης. Οι μειονοτικοί ψήφοι συγκεντρώνονται στα δύο μεγάλα κόμματα, τη Νέα Δημοκρατία και το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.
Το 1981 οι μειονοτικοί ψηφίζουν κυρίως ΠΑΣΟΚ. Παρ' όλ' αυτά, στο νομό Ροδόπης εκλέγεται ένας βουλευτής της ΝΔ και ένας του ΠΑΣΟΚ, ενώ στο νομό Ξάνθης το κόμμα των Προοδευτικών, που παρουσιάζεται ως συνέχεια της ΕΔΕ και της Εθνικής Παράταξης, συγκεντρώνει 8,2% έναντι του εθνικού μέσου όρου 1,7%.
Στις εκλογές του 1985 οι υποψήφιοι εκλέγονταν με λίστα. Οι μουσουλμάνοι εξεβίαζαν την ανάγκη των ελλαδικών κομμάτων για ψήφους και με τις οδηγίες, που δόθηκαν μέσω του προξενείου, απαίτησαν να τοποθετηθούν στη δεύτερη εκλόγιμη θέση, γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα συγκροτούσαν ανεξάρτητους μουσουλμανικούς συνδυασμούς. Κυρίαρχο ρόλο κράτησε στις επαφές και τους όρους καθόδου στο πολιτικό παιχνίδι η άτυπη μειονοτική ηγεσία, η «συντονιστική επιτροπή», που θα λάβει τελικά την κομματική της έκφραση με την υποβολή ανεξάρτητων υποψηφιοτήτων στις εκλογές του 1985 και τη δημιουργία μειονοτικών συνδυασμών στην Ξάνθη («Εμπιστοσύνη») και Ροδόπη («Πεπρωμένο») στις εκλογές του 1989, 1990 και 1993.
Το σημαντικότερο στοιχείο της περιόδου 1974-1985 ήταν το γεγονός ότι οι ψήφοι, που συγκέντρωναν συνολικά οι μειονοτικοί υποψήφιοι όλων των κομμάτων στην Ξάνθη κυμαινόταν περί του εκλογικού μέτρου για εκλογή βουλευτή, ενώ στη Ροδόπη το ξεπερνούσαν κατά πολύ, κάτι που εξηγείται από πολλούς από την ισχυρή παρουσία του προξενείου της συμπαγούς τουρκοκεντρικής μειονοτικής μάζας στην Κομοτηνή σε αντίθεση με την απόσταση της Ξάνθης και της εκεί πομακικής κοινότητας.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό της εκάστοτε εκλογικής αναμέτρησης στη Θράκη την περίοδο αυτή είναι αναμφίβολα η προτίμηση που θα εκδηλώσουν οι μουσουλμάνοι. Αυτό πρωτίστως λόγω του σημαντικού αριθμητικού τους μεγέθους και δευτερευόντως λόγω της πεποίθησης ότι πρόκειται για εκλογική μάζα, η συμπεριφορά της οποίας είναι έξω από τους γνωστούς και προβλέψιμους κανόνες, αποτελώντας έτσι τον καθοριστικό παράγοντα που συνυπολογίζει το κομματικό επιτελείο, πριν καθορίσει την εκλογική του στρατηγική. Από τη δεκαετία του 1950 η εκλογική συμπεριφορά των μουσουλμανικών μειονοτήτων έχει διαπεράσει όλη την κλίμακα του πολιτικού φάσματος, από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά. Αυτή η στάση, δηλαδή οι αντιφατικές προτιμήσεις μεταξύ των εκλογικών περιόδων, δεν αντιστοιχούν σε ιδεολογικές ζυμώσεις ή σε πολιτικά ρεύματα, αλλά πρόκειται μια μορφές έκφρασης της σύγκρουσης μεταξύ της μειονότητας και εξουσίας. Η μειονότητα αρνείται να ενταχθεί στο γενικό πλαίσιο πολιτικής συμπεριφοράς και έτσι υποδηλώνει και τη θέση της αλλά και το μέγεθος της πολιτικής και κοινωνικής της επιρροής.
Μια σειρά άλλων παραγόντων, όπως οι σχέσεις των μειονοτικών με την κρατική εξουσία, μπορεί να οδηγήσουν σε άριστες όσο και πρόσκαιρες συνεργασίες μειονοτικών παραγόντων με τα μεγάλα πολιτικά κόμματα. Σημαντικός παράγοντας είναι και η προτίμηση που θα εκδηλώσει το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών μέσω του προξενείου της Κομοτηνής ή της τουρκικής τηλεόρασης. Η ανακοίνωση της προτίμησης του προξενείου γίνεται συνήθως τις τελευταίες ημέρες, για να υπάρχει χρονικό διάστημα, ώστε οι διπλωματικοί να εξηγήσουν και να αντιληφθούν τις μειονοτικές προτιμήσεις των μουσουλμάνων, και να συνυπολογισθούν και άλλοι παράγοντες, όπως η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, οι συσχετισμοί δυνάμεων τοπικά με κυρίαρχη θέση, το όσο δυνατό μεγαλύτερο τουρκικό κέρδος από την εκλογική αναμέτρηση.
Στις εκλογές του 1989 και 1990, με την πιθανολογούμενη ήδη από την προεκλογική περίοδο οριακή έκβαση των αποτελεσμάτων και τη δρομολογούμενη μεγάλη πολιτική κρίση, η τουρκική πολιτική επέλεξε να ακολουθήσει το βραχυπρόθεσμο στόχο της παρέμβασης των βουλευτών ως ρυθμιστικών παραγόντων σην κρίση του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας έναντι του μακροπρόθεσμου, την αποκοπή δηλαδή των μειονοτήτων από τα ελλαδικά πολιτικά κόμματα και το πολιτικό σύστημα της χώρας και τον προσδιορισμό του ρόλου των μειονοτήτων προς εξωθεσμικές κατευθύνσεις. Σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της προσπάθειας αποκοπής των μειονοτήτων και της συσπείρωσής της σε μειονοτικούς συνδυασμούς κράτησε και η πολιιτκή των δυσκολιών και διακρίσεων, που εφάρμοσε η δημόσια διοίκηση στην περιοχή.
Στις εκλογές του 1993 η «τουρκική μειονότητα», όπως τονίζεται στην ανακοίνωση, «για πρώτη φορά στην ιστορία της έμεινε χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, όχι επειδή επιτέλους είχαν πετύχει οι προσπάθειες των κομμάτων και μηχανισμών εκείνων που αποσκοπούσαν σε ένα τέτοιο αποτέλεσμα, αλλά από υπαιτιότητα της μειονοτικής καθοδήγησης».
Οι υπογράφοντες δηλώνουν για πρώτη φορά δημόσια ότι δέχονται καθοδήγηση, η μειονότητα «παίρνει γραμμή» για τη στάση της στις εκλογές, που σίγουρα δεν προέρχεται από τον ιμάμη του χωριού…
«Στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές του 1996 θα μπορούσαν να αποτελέσουν απαρχή της ομαλοποίησης της συμμετοχής της μειονότητας στην εκλογική διαδικασία», τονίζεται για τις εκλογές του 1996, στις οποίες εκλέχτηκαν τρεις μειονοτικοί βουλευτές, εκ των οποίων οι δύο μετέχουν, μάλιστα ο ένας είναι πρόεδρός της, στην αυτοαποκαλούμενη «Ανώτατε Μειονοτική Συμβουλευτική Επιτροπή».
Το κείμενο έρχεται σε μια κρίσιμη περίοδο για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις μετά την αμερικανική παρέμβαση για την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, την Κύπρο και το Αιγαίο, και τονίζει τη μεγάλη σημασία που δίνει ο τουρκικός εθνικισμός για τη Θράκη. Η ανάδειξη των μειονοτικών υποψηφίων σε τουρκικά όργανα για την υλοποίηση του εθνικού Misak-I Milli, για το θρακικό χώρο, δηλαδή της υλοποίησης του κεμαλικού ρηθέν για προσάρτησή του στο τουρκικό κράτος, θα είναι ζήτημα που θα μας απασχολήσει πολύ στο άμεσο μέλλον.
Μήνυμα του αρχηγού της αντιπολίτευσης της ομοσπονδιακής κυβέρνησης Καναδά
Greetings and best wishes for the New Year:
The New Year is traditionally a time to reflect upon our achievements and the events of the past and a time to look ahead with hope to the future. As we celebrate the beginning of a brand new century and the approach of the new millennium, I am pleased to extend a message of friendship to North America's Greek community and readers of Patrides.
As we look to the past, we see how our greatest successes as individuals, as communities, as countries, and as a global family have been when we have worked together. In Canada and the United States, we have good reason to reflect upon the tremendous contribution that peoples from different ethnic and cultural backgrounds have made in building strong and vibrant democratic nations.
Here, in North America, we can look to our future with confident hope that, in a spirit of cooperation and respect for diversity, we will continue to build and accomplish even greater things. In leading by example, let it be our confident hope that tolerance and understanding will be the cornerstones of a secure and lasting peace around the globe early in this promising new millennium.
My wife Sandra joins me in extending best wishes to all of you and your families for health, happiness, and prosperity in the Year 2000.
Χαιρετισμούς και τις καλύτερες ευχές για το Νέο Έτος.
Το νέο έτος είναι παραδοσιακά εποχή συλλογισμού των επιτεύξεών μας και των γεγονότων του παρελθόντος και καιρός να κοιτάξουμε μπροστά με ελπίδα για το μέλλον. Καθώς γιορτάζουμε την αρχή ενός ολοκαίνουργιου αιώνα και το πλησίασμα μιας νέας χιλιετηρίδας, με ευχαρίστησή μου απευθύνω μήνυμα φιλίας προς την ελληνική κοινότητα της Βόρειας Αμερικής και τους αναγνώστες της επιθεώρησης «Πατρίδες».
Ρίχνοντας μια ματιά στο παρελθόν, βλέπουμε πώς ήταν οι μεγαλύτερες επιτυχίες μας ως ατόμων, ως κοινοτήτων, ως κρατών και ως παγκόσμιας οικογένειας όταν εργαζόμασταν όλοι μαζί. Στον Καναδά και στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουμε καλό λόγο να συλλογιζόμαστε την τρομερή συνεισφορά που έχουν κάνει άνθρωποι διαφορετικής εθνικής και πολιτιστικής καταγωγής στην οικοδόμηση ισχυρών και ζωντανών δημοκρατικών εθνών.
Εδώ, στη Βόρεια Αμερική, μπορούμε να ατενίσουμε το μέλλον μας με βέβαιη ελπίδα ότι, με ένα πνεύμα συνεργασίας και σεβασμού για την πολυμορφία, θα συνεχίσουμε να οικοδομούμε και να επιτυγχάνουμε ακόμη μεγαλύτερα πράγματα. Καθώς ηγούμαστε με το παράδειγμά μας, ας είναι η βέβαιη ελπίδα μας ότι η ανοχή και η κατανόηση θα είναι οι θεμέλιοι λίθοι μιας ασφαλούς και διαρκούς ειρήνης σε ολόκληρη την υδρόγειο στις αρχές αυτής της αίσιας νέας χιλιετηρίδας.
Η σύζυγός μου, Σάντρα, κι εγώ απευθύνουμε τις καλύτερες ευχές μας σε όλους σας και στις οικογένειές σας για υγεία, ευτυχία και ευημερία στο έτος 2000.
PRESTON MANNING
Μηνυμα του δημάρχου του Surrey
On behalf of the City of Surrey and members of Council, I wish the Greek-Canadian community a happy holiday and joyous new year.
May this festive season bring you joy, peace and prosperity.
Εκ μέρους της πόλης του Surrey και των μελών του δημοτικού συμβουλίου εύχομαι στην ελληνοκαναδική κοινότητα ευτυχισμένες γιορτές και χαρούμενο το νέο χρόνο.
Εύχομαι αυτή η γιορταστική περίοδος να σας φέρει χαρά, ειρήνη και ευημερία.
Με εκτίμηση,
D.W. (DOUG) McCALLUM