|
Γ Ε Ν Ο Κ Τ Ο Ν Ι Ε Σ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΠΡΟΣΒΟΛΗ
ΚΑΤΑ
ΤΗΣ
ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ Ανασκόπιση
Ιστορικών γεγονότων Από
την Κολωνία της Γερμανίας άρχισαν στις
13.01.2002 και θα διαρκέσουν ως το Φεβρουάριο
οι εκδηλώσεις της γενοκτονίας και
ανάμνησης των Αρμενίων με διαλέξεις
προσωπικοτήτων, έκθεση με φωτογραφικό
υλικό, φιλμ και συζητήσεις. Στην Κολωνία
βρίσκεται η μεγαλύτερη αρμενική
Κοινότητα στη Γερμανία, επίσης εδώ ζουν
πολλοί Τούρκοι, Κούρδοι και ΄Ελληνες,
κατά ένα μέρος στη δεύτερη γενιά. Αν και
η γενοκτονία σε βάρος
των Αρμενίων είναι
μέρος της εθνικής τουρκικής και
επίσης και κουρδικής
ιστορίας, μετά δυσκολίας υπάρχει
κατατοπισμός γύρω από αυτό το θέμα. Αν
και συμμετέχουν δέκα περίπου
διεθνείς αλληλέγγυες οργανώσεις,
δεν παρουσιάζεται κανένας Ελληνικός, ή
ποντιακός Σύλλογος, ούτε και Ελληνική
Κοινότητα στην αλληλέγγυα προσέγγιση
για την αναγνώριση των γενοκτονιών
Αρμενίων, Ελληνοποντίων και Ελλήνων.
Κατόπιν και
μετά την Κολωνία θα συνεχιστούν οι
εκδηλώσεις στην Φρανκφούρτη και σε
άλλες πόλεις της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης,
ώσπου η Τουρκία προ της εισχώρησής της
στην ευρωπαϊκή ΄Ενωση θα
πρέπει να υποχρεωθεί και να
αναγκαστεί οπωσδήποτε
να αναγνωρίσει επίσημα την γενοκτονία
σε βάρος των
Αρμενίων από τους Νεότουρκους.
24 Απριλίου 1915.
Αυτή η ημερομηνία δεν έχει επιλεγεί
τυχαίως Είναι η
ημέρα ανάμνησης των Αρμενίων. Διότι στις
24.Απριλίου του 1915 έβαλε σε ενέργεια, η
νεοτουρκική κίνηση, που απέκτησε δύναμη
και ήρθε στην αρχή το
1908, και διεύθυνε τη σύλληψη, την εκτόπιση
και την δολοφονία αρμενίων διανοουμένων
στην Κωνσταντινούπολη και άρχισε με
αυτά τα μέτρα την γενοκτονία ενάμισι
εκατομμυρίων Αρμενίων – τα δύο τρίτα
της οθωμανικής αυτοκρατορίας, που εκεί
ζούσε από εκατονταετηρίδες ως
χριστιανικός λαός. Το νεκρικό
στρατόπεδο συγκεντρώσεως ήτανε γι΄
αυτούς η Έρημος και έχει την ίδια
τρομερή σημασία, όπως το Auschwitz για τους Εβραίους. Υπάρχουν πολλοί
παραλληλισμοί μεταξύ των γενοκτονιών των
Εβραίων και Αρμενίων. Και οι δύο
εθνικότητες δολοφονήθηκαν κατά τη
διάρκεια του πολέμου. Επίσης και οι
Νεότουρκοι είχαν ένα εθνικό ρατσιστικό
μοντέλο του έθνους και ονειρευότανε από
το Turan, μίας
Μεγάλης Αυτοκρατορίας από την Θράκη ως
την κεντρική Ασία. Η
24 Απριλίου είναι η απαρχή εκείνων των
γεγονότων, που αργότερα επεκράτησε με
την σύμτηξη του χαρακτηρισμού των
φρικιαστικών γεγονότων σε βάρος των
Αρμενίων. Η 24 Απριλίου είναι μία
συμβολική ημερομηνία. Εκείνη την νύχτα
από την 24. στην 25. Απριλίου καθώς επίσης
και τις επακόλουθες ημέρες συνελήτηκαν
στην μητρόπολη Κωνσταντινούπολη, όπου
βρισκότανε η πιο δραστηριοποιημένη
πολιτιστική και πολιτική αρμενική
Κοινότητα, 600 αρμενικές, ηγετικές
προσωπικότητες, από όπου διασώθηκαν από
το έγκλημα μόνο δεκαπέντε.
Τυπικά έπρεπε να αρχίσει η
γενοκτονία ήδη στις 15 Φεβρουαρίου 1915. Οι
στρατιώτες αρμενικής καταγωγής είχαν
ήδη αφοπλιστεί, συλληφθεί και είχαν
τοποθετηθεί ως εξαναγκαστικοί εργάτες,
όπου πέθαναν
από ζούριασμα, ατροφία ή
δολοφωνήθηκαν με βαρβαρότητα.
Μετά από αυτό επακολούθησε μία
οργανωμένη κατασφαγή και εξόντωσης των
ανυπεράσπιστων αμμάχων πολιτών. ΄0ποιοι
δεν είχε δολογωνηθεί στον ίδιο τόπο και
θέση, έχασαν τη ζωή τους στην οδοιπορία
των εκτοπισμών διαμέσου της πείνας, της
δίψας ή των κακουχιών. Κατά προσεχτικούς
υπολογισμούς δολοφωνήθηκαν
μεταξύ
1.200.000 – 1.500.000 Αρμένιοι. Μετά τον πρώτο
παγκόσμιο πόλεμο οι κυρίως αίτιοι για
τον σφαγιασμό, Enver, Talaat, Cemal μπροστά από ένα πολεμικό
δικαστήριο καταδικάστηκαν στις 5.
Ιουλίου 1919 σε θάνατο, εξαιτίας της
Γενοκτονίας σε βάρος των Αρμενίων.
Παρόλα που υπάρχουν νομικά και πολλαπλά
άλλα ντοκουμέντα αρνείται
μέχρι σήμερα με
ισχυρογνωμοσύνη η Τουρκική Δημοκρατία
τη γενοκτονία σε βάρος των Αρμενίων
και εξακολουθεί την καταπίεση των
μειονοτήτων. Περαιτέρω
Ιστορική ανασκόπιση και τα σημερινά
γεγονότα Οι
οργανωτές την ιστορικής ανάμνησης στη
Γερμανία, αναφέρουν: ΄0τι
οι επικοινωνιακές γραμμές σχέσεων
μεταξύ της γερμανικής και τουρκικής
ιστορίας είναι άκρως πολλαπλής
σημασίας. Μερικά παραδείγματα
πρέπει να αναφερθούν σε αυτό το σημείο: α)
Η Εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση της
Γερμανίας αναφερότανε για το ν δικό της
προγραμματισμό για την γενοκτονία των
ευρωπαίων Εβραίων στην λεγόμενη «Λύση του
αρμενικού προβλήματος»
«Ποιος μιλάει σήμερα για την
εξαφάνιση των Αρμενίων», ερώτησε ο
Χίτλερ στις 22. Αυγούστου 1939, όταν
αναφέρθηκε σε επικεφαλής των ΣΣ… β)
Κατά τον δημοσιογράφο
Armin T. Wagner, από το
Βούππερταλ, που κατά τον πρώτο παγκόσμιο
πόλεμο ήτανε νοσοκόμος στο γερμανικό
στρατό εγκαταστημένος στην Ανατολή,
έχει περιγράψει με φωτογραφίες και
άρθρα την γενοκτονία σε βάρος των
Αρμενίων. γ)
Το 1919 στο Βερολίνο, όπου έλαβε χώρα η
δίκη εναντίον του φοιτητού αρμενικής
καταγωγής Salamon Telirian, που ήτανε
κατηγορούμενος για δολοφώνησε τον
τούρκο υπουργό εσωτερικών
Talaat Pascha, έναν από τους κύριους
υπεύθυνους για τη γενοκτονία. δ)
Χωρίς τις καταθέσεις και δημοσιεύσεις
από γερμανούς αυτόπτες μάρτυρες, εκτός
των άλλων από το ιερέα Johannes Lepsius, που
παρουσίασε επιστολές, τηλεγραφήματα και
τηλεγραφήματα
στα προξενεία και στον πρέσβυ, δεν θα
είχε πληροφορηθεί η παγκόσμια κοινή
γνώμη για τη γενοκτονία. Στο
ενδιάμεσο χρονικό διάστημα αρμενικοί
σύνδεσμοι με οργανώσεις ανθρωπίνων
δικαιωμάτων έχουν αξιώσει με αίτηση από
τη γερμανική βουλή, να πιστοποιήσει τη
γενοκτονία σε βάρος των Αρμενίων
διαμέσου της τουρκικής κρατικής
κυβέρνησης τα έτη μεταξύ 1915 ως 1917 καθώς
επίσης να καλέσουν την τουρκική
κυβέρνηση και το Κοινοβούλιο, να
αναγνωρίσει αυτά τα ιστορικά γεγονότα.
Στην Γερμανία και στην εξορία ζώντες
Τούρκοι διανοούμενοι βλέπουν την
επίσημη επιμνημόσυνη και
αναμνηστική Πολιτική
της Γερμανίας επίσης ως οδοδείκτη για
ανάλογη επικοινωνία
με την ιστορία στην Τουρκία. Από
τις θλιβερότερες ημέρες των μειονοτήτων
στην οθωμανική Αυτοκρατορία
Η 14η Σεπτεμβρίου, είναι η
επέτειος της καταστροφής της Μ.
Ασίας-Ανατολικής
Θράκης.
΄Εχει ανακηρυχθεί ημέρα
περισυλλογής και μνήμης
των αξέχαστων πατρίδων και των
θυμάτων
της Μικρασιατικής τραγωδίας 1914-1924.
Η 19η Μαίου 1919 είναι ημέρα
σημαδιακή για τον ποντιακό
Ελληνισμό και θεωρείται ως Απαρχή
της μεγάλης
γενοκτονίας των Ποντίων
που ακολούθησε.
Η 24η Απριλίου είναι η
θλιβερότερη και η πιο μαύρη ημέρα,
των Αρμενίων και καθιερώθηκε για τον
αρμενικό λαό σε όλον
τον κόσμο ως επιμνημόσυνη ημέρα των
θυμάτων, που
υπέστη στην ιστορία του και στην
αρχική του Πατρίδα στο
ανατολικό μέρος της σημερινής
Τουρκίας.
Όπως είναι γνωστό στο ΄Εριβαν της
Αρμενίας ανεγέρθηκε
μνημείο μνήμης και επεκτάθηκε σε ένα
διεθνές Μουσείο, που
έχει στόχο να αγωνιστεί εναντίον της
λήθης, την
επιμνημόσυνη ημέρα της γενοκτονίες
του ενάμισι
εκατομμυρίου Αρμενίων, καθώς επίσης
και εναντίον κάθε
γενοκτονίας που λαμβάνει ακόμα και
σήμερα χώρα.
Το Μνημείο του ολοκαυτώματος του
΄Εριβαν υποχρεώνει
κυνηγημένες μειονότητες να σκεφθούν
τη δική τους
ιστορία του πόνου και της
καταστροφής, και έτσι στις 5
Μαίου συγκεντρώνονται οι
Εβραίοι, στις 19. Μαίου
πηγαίνουν
οι ΄Ελληνες και
κατ΄ αυτόν τον τρόπο
μεταβάλλεται το Μνημείο του
Ολοκαυτώματος, που δεν είναι
μόνο για τον Αρμενικό λαό μεγάλης
σημασίας, αλλά και για
άλλους λαούς που ακόμα δεν
δικαιώθηκαν από την πλατειά
διεθνή κοινωνία.
" Είκοσι αιώνες μετά Χριστό, ένας
μικρός και οπισθοδρομικός λαός σαν
τους Τούρκους μπόρεσε να διαπράξει
τέτοια εγκλήματα κατά του πόλη-
τισμού
και της προόδου της ανθρωπότητας, θα
έπρεπε να υποχρεώσει
κάθε σκεπτόμενο λαό να σταθεί και να
σκεφθεί, διότι αυτά τα εγκλήματα
διεπράχθησαν χωρίς καμία αντίσταση
εκ μέρους οιουδήποτε
χριστιανικού έθνους και ότι η
τελευταία φρικώδης σκηνή στη Σμύρνη
που παίχτηκε σε απόσταση
λίγων μόλις μέτρων από τον συμμαχικό
και τον
αμερικανικό στόλο..., αν και ξέραμε καλά πως η
Αμερική ήταν
η μόνη ελπίδα τους, όχι
μόνο κωφεύσαμε στις απελπισμένες
κραυγές
των χριστιανών πού πέθαιναν , αλλά
και σήμερα ακόμα, για να
επιτύχουμε οικονομικά οφέλη,
τείνουμε ολοένα και πιο πολύ να
αθωώσουμε τους Τούρκους και να
παραβλέπουμε τα εγκλήματά τους".
Πρόλογος του James W. Gerard στο βιβλίο του Georg
Horton, Η μάστιγα της
Ασίας, Αθήνα (Εστία) 1993.
Ακόμα
και σήμερα οι Τούρκοι καταπατούν
βάναυσα το σεβασμό των διεθνών συνθηκών
και του Διεθνούς
Δικαίου και συνεχίζουν τις τουρκικές
προκλήσεις στο Αιγαίο και την αύξηση των
πιθανοτήτων μιας στρατιωτικής σύρραξης.
Ακόμα και σήμερα στην ίδια τους τη χώρα
παραβιάζουν βάναυσα τα ανθρώπινα
δικαιώματα και φυλακίζουν τους Κούρδους,
απαγορεύουν τη γλώσσα τους και
εκτοπίζουν τον άμαχο πληθυσμό
καταστρέφοντας τα χωριά τους.
Aκόμη και σήμερα οι τούρκοι χαρακτηρίζουν
και καταπολεμούν τους κούρδους ως
τρομοκράτες και στα ίδια χωρία και
πόλεις του, πού αποτελούν κατά 90% του
πληθυσμού. Ακόμα
και σήμερα οι τούρκοι με τη βοήθεια των
Άγγλων και των Αμερικανών ονειρεύονται
την κατάκτηση και κατοχή των
πετρελαιοπηγών του Βορείου Ιράκ.
Ακόμα και σήμερα οι τούρκοι με το Νέο
Μοντέλο του Νάτο, που χαρακτηρίζει ως
απειλή την τρομοκρατία, την οργανωμένη
εγκληματικότητα, την διακοπή προμήθειας
πρώτων υλών και τα μη ελεγχόμενα ρεύματα
των προσφύγων, προσπαθεί με την
υποστήριξη της Αμερικής εναντίον του
Αφγανιστάν, να αποκτήσει κατοχικά
δικαιώματα, στο Ιράκ, στην Κύπρο, στο
Αιγαίο και στη Θράκη. Η Ελλάδα μέσα ή έξω
από την Ευρωπαϊκή ΄Ένωση απειλείται
κάθε στιγμή από την Τουρκία και από τις
δεσμεύσεις της ΕΕ απέναντι της Τουρκίας
για τον σχηματισμό της δικής της δύναμης,
που για την Ελλάδα είναι θανάσιμη η
εξωτερική της πολιτική και η δύναμη δεν
μπορεί να προσφέρει καμιά ευνοϊκή
συμπαράσταση. Οι εγγυήσεις και των
Αμερικάνων και των ΄Άγγλων δεν μας
σώζουν από την καταστροφή και
παραδείγματα έχουμε τον πρώτο παγκόσμιο
πόλεμο και την Κύπρο. Οι
΄Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της
΄Ίμβρου και της Τενέδου με τη συμφωνία
της Λοζάννης του 1923 έπρεπε να αποκτήσουν
αυτοδιοίκηση και σεβασμό των
δικαιωμάτων τους. Τίποτε από αυτά δεν
πραγματοποιήθηκε . Παρ΄
όλα που περάσανε 79 χρόνια μετά την
υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης
δυστυχώς δεν επιβεβαιώθηκε έκτοτε, και
ακόμα απόλυτα, η τότε ευχή του
Βενιζέλου, ότι, δηλαδή, μπορούμε με
εμπιστοσύνη πλέον η Ελλάδα ν΄ ατενίζει
το μέλλον και ακόμα και
με την σημερινή επαναπροσέγγιση
στις σχέσεις της μεταξύ των Ελλάδας και
της Τουρκίας και με την
προοπτική της Τουρκίας στην ΕΕ
δεν έχουν ακόμα αποδώσει οι ελπίδες
μας, ώστε να φέρουν για την
Ελληνοτουρκική συνεργασία μία αμοιβαία
εμπιστοσύνη και αλληλοκατανόηση και με
την λύση των προβλημάτων
που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο. Και
πώς μπορούσε όμως να συμβεί αυτό, όταν η
Τουρκία ουσιαστικά δε δέχθηκε ουδέποτε
το status quo στο Αιγαίο, αλλά και στη Θράκη και
μονίμως σχεδιάζει και απεργάζεται την
ανατροπή της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα
δεν είναι μόνο η ΄Ιμβρος και η Τένεδος,
που η Τουρκία προχώρησε στον
εξοστρακισμό του ελληνικού πληθυσμού. Δεν
είναι τα εγκλήματα μόνο στην
Κωνσταντινούπολη με
τα Σεπτεμβριανά ή η Κύπρος με την
εισβολή και τη διχοτόμησή της και με
την ανοχή των μεγάλων δυνάμεων και της
διεθνούς κοινωνίας. Είναι ακόμη και τα
προκλητικά γεγονότα του 1976 με την έξοδο
του " Χώρα"
, είναι εκείνα του Μαρτίου του 1987
καθώς επίσης και οι συνεχείς επί 24
χρόνια προκλητικές παραβιάσεις του
εναερίου χώρου και τα τελευταία
γεγονότα των βραχονησίδων ΄Ινία. Τελευταία
γεγονότα των βραχονησίδων ΄Ινία. Το 1923
ζούσαν στην Κωνσταντινούπολη πάνω από 3ΟΟ.ΟΟΟ
΄Ελληνες, σήμερα διαμένουν μόνο 5.ΟΟΟ υπό
καθεστώς τρόμου και χωρίς καμιά
προοπτική εξέλιξης.. Οι
Τούρκοι εφάρμοσαν συστηματικά σχέδιο
εξόντωσης των πληθυσμών στη
Μ. Ασία, την Κωνσταντινούπολη, την
΄Ίμβρο και την Τένεδο και σήμερα στην
Κύπρο και στο Κουρδιστάν. Για όλα αυτά, η
Διεθνής Κοινότητα δεν αντέδρασε και δεν
αντιστάθηκε. Η
ιστορία μας και η γεωγραφική μας όμως
θέση στο ανατολικό Αιγαίο επιβάλλουν
ασφαλώς την
ειρηνική συνύπαρξη των δύο λαών. Η
προσπάθειά μας πρέπει να στραφεί
εντατικότερα στις κοινωνίες της
ευρωπαϊκής Ένωσης και της Διεθνούς
Κοινωνίας για να διαπεράσει
η αναγνώριση των διεθνών κανόνων και
του Διεθνούς Δικαίου σε όλες μας τις
διαφορές με τους γείτονες. Ασφαλώς
ευχή μας είναι σιγά σιγά να
υποχωρήσει η αμοιβαία καχυποψία Ελλάδος
/ Τουρκίας και
πρέπει σιγά σιγά να αποδώσουν
οι καρποί της δημοκρατικής και
κοινωνικής ανταπόκρισης για χάρη της
ειρηνικής συμβίωσης και
ασφαλώς και της αποδοχής από όλους
καθώς επίσης και από τους γείτονες μας
των διεθνών κανόνων
του παιχνιδιού και
της διεθνούς κοινωνίας.. Βέβαια δεν
πρέπει να επαναληφθεί η εποχή του 1878, 1895
και μετέπειτα, όταν ζητούσαν οι
διαφορετικές μειονότητες, ελευθερίες
και αυτονομία και οι μεγάλες δυνάμεις
προτίμησαν πρώτα να καθηζηχάσουν
τους φίλους οθωμανούς, ώστε να
επανέλθη η γαλήνη στον τόπο και
μετέπειτα να λύσουν τα προβλήματα των
μειονοτήτων... Γνωρίζουμε όμως τα
αποτελέσματα της αναξιοπιστίας, της
απραξίας και βουβαμάρας των μεγάλων
δυνάμεων, όταν στο Κονγκρέσο του
Βερολίνου το 1878, απεφασίστηκε να δοθεί
στους Αρμενίους Αυτονομία, που όμως δεν
πραγματοποιήθηκε ποτέ και τη συνεχή
απραξία 1885,1894-95,1897, 1911, 1914, και μετέπειτα
που είχαμε τις τραγικές συνέπειες. Πολύ
φομούμαι μήπως συμβεί κάτι τέτοιο και με
την ελληνική συναίνεση στην μη ανάμιξη
της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης σε
φιλονικίες μεταξύ μελών του ΝΑΤΟ, δηλαδή
στην Κύπρο, στο Αιγαίο και στη Θράκη και
την ελληνική συναίνεση για παραχώρηση
στην Τουρκία να συναποφασίζει για
αποστολή της Ευρωπαϊκής δύναμης σε
δράσεις στην
εγγύς Ανατολή, στην περιοχή του Καυκάσου,
αλλά επίσης και στην Νότια Βαλκανική,
πρέπει πρώτα οι Ευρωπαίοι να έλθουν σε
συμφωνία με την ΄Αγκυρα. Οι ασφυκτικές
δυσκολίες αρχίζουν καταστροφικά και με
το Κυπριακό και με τα άλλα τεχνικά
δημιουργούμενα προβλήματα, αν δεν
δράσουμε προτού ακόμα εισέλθει η
Τουρκία στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση.
Γνωρίζουμε, ότι οι 0θωμανοί είχαν
μετατρέψει τις ευνοϊκές συμφωνίες του
1878 των συμμάχων σε βάρος των μειονοτήτων…
Σήμερα η Τουρκία προσπαθεί να
μετατρέψει στο πρόγραμμα της εισδοχής
στην ΕΕ, ό,τι μέχρι τώρα είχαν όλοι οι
εταίροι μας αποδεχθεί για τη λύση του
Κυπριακού… Σε αυτά τα κριτήρια ανήκει
και η συνεργασία της ΄Αγκυρας για τη
λύση του Κυπριακού στη βάση των
αποφάσεων των Ηνωμένων Εθνών και την
απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων
κατοχής…. Με
την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
και την επικράτηση και άνοδο των
Νεότουρκων στην εξουσία το 19Ο8,
αποφασίζεται από την τριάδα Ενβέρ,
Ταλάατ και Τζεμάλ στη Θεσσαλονίκη ένα
απάνθρωπο σχέδιο εξοντώσεως των
χριστιανών της πρώην Οθωμανικής
Αυτοκρατορίας. Το
κίνημα των Νεότουρκων, το 19Ο8 αποτελεί
την αντεπανάσταση των Τούρκων ενάντια
στα προοδευτικά κινήματα. Οι Νεότουρκοι
αρνιούνται πως υπάρχει εθνικό ζήτημα
στην Τουρκία και επιλέγουν την πολιτική
της βίαιης αφομοίωσης πληθυσμών. Εκτός
των Τούρκων, όλα τα άλλα στοιχεία να
εξοντωθούν, άσχετα σε ποία θρησκεία ή
πίστη ανήκουν., είναι επιταγή των
Νεότουρκων. Οι Νεότουρκοι βάζουν σε
εφαρμογή τα σχέδιά τους.
Με
αυτόν τον τρόπο θέλησαν να εξαφανίσουν
τις αναπτυσσόμενες αυτονομιστικές
τάσεις πρώτα από τους Αρμενίους και τους
΄Ελληνες του Πόντου και της Ιωνίας και
έπειτα από τους Κούρδους. Μεταξύ
των ετών 1915-1922 στο έδαφος της τουρκικής
κυριαρχίας έλαβε χώρα
διαμέσου της γενοκτονίας και
εκδίωξης σε βάρος του αρμενικού, του
ασσυριακού και ελληνικού λαού τέτοιες
βαρβαρόητες, ώστε να καταντήσουν αυτοί
οι λαοί σε
ασήμαντες μειονότητες. ΄0πως στο
παρελθόν επιθυμούν και πάλι σήμερα να
αποδεκατίσουν τον κουρδικό λαό με τις
ίδιες μεθοδεύσεις, γιατί
απαιτεί τα διακαιώματά του και τις
ελευθερίες. «
Exkurs/παρέμβασης: Την τριανδρία των Νεότουρκων
την αποτελούσαν: Ο ανθυπολοχαγός-Leutnant και Υπουργός πολέμου-Kriegsminster
Ismail
Enver, ο λοχαγός-Hauptmann και Υπουργός Ναυτικού-Marinenmister
και διοικητής στρατού στη
Συρία: Ahmed
Dschemal και ο Υπουργός και αργότερα
Μεγαλοβεζίρης Mehmed
Talaat. Ο Dschemal είχε μία Ελληνίδα μητέρα και ήτανε
Γαλλόφιλος. Ο Talaat ήτανε βουλγαρικής καταγωγής και ο Enver
σέρβο-αλβανικής καταγωγής και
γερμανόφιλος. Και
οι τρεις προερχότανε από φτωχές
οικογενειακές συνθήκες. Ο Ταλάατ δολoφονήθηκε από τον Αρμένιο εκδικητή Tehlerjan
στο Βερολίνo στις 15. Μαρτίου 1921. ΄Οταν ο Ταλάατ
κηδεύτηκε στο ισλαμικό Νεκροταφείο του
Βερολίνου έφθασε από το Γερμανικό
Υπουργείο Εξωτερικών της Δημοκρατικής
Δημοκρατίας της Βαϊμάρης ένα στεφάνι με
το αφιέρωμα: «Για έναν Μεγάλο πολιτικό
άνδρα και πιστό Φίλο». Ο
Ενβέρ δολοφονήθηκε το 1922 στο
Τουρκεστάν και ο Τζεμάλ με την Ελληνίδα
μητέρα δολοφονήθηκε στις 26.Αυγούστου 1926
από τους Κεμαλικούς. Τέλος της παρέμβασης, βλέπε: Wolfgang Gust: Der Völkermord
an den Armeniern, München, Wien 1993. „Ο
μεγάλος εχθρός του χριστιανισμού, ο
μουσουλμανικός εξαπλώθηκε αποκλειστικά
με το σπαθί και τη βία. Οι Τούρκοι
διατήρησαν τις θηριώδεις
παραδόσεις και διέπρεψαν σε
βιαιότητες που όμοιές τους δεν διέπραξε
ποτέ καμιά από τις φυλές που συντάχθηκαν
κάτω από τη σημαία του προφήτη στους
παλιούς ή τους νεότερους καιρούς.... Από
το 1822 - 19Ο4 οι
Τούρκοι έσφαξαν
328.477 χριστιανούς¨". σ.31. Georg Horton. Από
ιστορικής άποψης, πρέπει να αναφέρουμε,
ότι " Η 24. ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1915 " η
νεοτουρκική κυβέρνηση έθεσε σε εφαρμογή
ένα σχέδιο εξόντωσης των Αρμενίων με
συλλήψεις, εξορίες, δολοφονίες
διανοουμένων και πολιτικών, όπου στην
προγραμματισμένη ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ έπεσαν 1.5ΟΟ.ΟΟΟ
εκ. θύματα Αρμενίων. Επίσης
προ πολλού συμπληρώθηκαν πάνω από
1ΟΟ χρόνια της ημέρας των
φρικιαστικών σφαγών των Αρμενίων από τους
Τούρκους τα έτη 1894 - 1896, όπου
σφαγιάσθηκαν 3ΟΟ.ΟΟΟ χιλ. Αρμένιοι.
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ
ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ
ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ / To
απάνθρωπο σχέδιο επεκτείνεται και στους
ελληνορθόδοξους ποντίους σε
αντίποινα του απελευθερωτικού
κινήματός τους και της συμμαχίας τους με
την Ρωσία ως προστάτιδας των Χριστιανών
της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας,
αλλά και με τις δυνάμεις της Ανταντ στον
Α παγκόσμιο
πόλεμο. / Κατά τον Γ.Χόρτον σ.31
από το 1822-19Ο4 έσφαξαν οι Τούρκοι 328.477
Χριστιανούς. Η
εφαρμογή του σταθερού προγράμματος
εξόντωσης της χριστιανοσύνης από όλο το
μήκος και το πλάτος της παλιάς
Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, της
εξολόθρευσης δηλαδή ενός αρχαίου
χριστιανικού πολιτισμού, ο οποίος είχε
ξεκινήσει μια θαυμαστή ανάπτυξη και μία
πνευματική ανανέωση, αρχίζει να
εντείνεται από το 1911 και φθάνει σε πλήρη
έξαρση μέχρι τη συνθήκη του Μούδρου το
1918 και επανεμφανίζεται και πάλι μετά τα
συνέδρια του Ερζερούμ
και της Σεβάστειας το 1919, παίρνοντας
μέχρι το 1922 την έκταση της γενοκτονίας,
που σήμερα είναι γνωστή ως ολοκαύτωμα
των Ποντίων.(το 1916 άρχισε
η γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο με
350.000 νεκρούς ως το 1924,
ενώ στις περιοχές τους δεν έγινε
ποτέ πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και
Τουρκίας). Εκτελεστές του σχεδίου
εξοντώσεως των Ποντίων ήταν αρχικά τα
στελέχη των
Ιττιχάτ Ενβέρ,Ταλαάτ Πασάς και Τζεμάλ
Πασάς και μετέπειτα ο πιστός φίλος και
συνεργάτης του Κεμάλ Τοπάλ Οσμάν. Ιδίως
με το λεγόμενο Σεφερπεγλίκ το 1914,
επιστρατεύεται και όλος ο άρρενας, μη
μουσουλμανικός πληθυσμός του
Πόντου και κυρίως ΄Ελληνες και
Αρμένιοι που στέλνονται στα τάγματα και
εκεί πεθαίνουν από την πείνα δίψα και
τις κακουχίες. Οι
μη καταταγέντες απαγχονίζονται.
Διατάσσεται η εκτόπιση από πόλεις και
χωριά χιλιάδων γυναικόπαιδων και η
εξορία τους σε
άγνωστους τόπους, ακόμη και η εκκένωση
ολόκληρων πόλεων. Οι
αποστολές αυτές εννέα και πλέον τον
αριθμό γυναικόπαιδων (σεφκιάτ)
οδηγούνται μέσα σε παγετώνες κάτω από
φρικιαστικές συνθήκες από τόπο σε τόπο,
επιβιώνοντας ελάχιστοι από αυτούς από
τις κακουχίες, τους βιασμούς και
επιθέσεις των Τούρκων. Οι οργανωμένες
και αυθόρμητες βιαιότητες, οι βιασμοί
και οι δολοφονίες με μεγάλη βαρβαρότητα
ήταν στην ημερήσια διάταξη. Πληθυσμοί
ολόκληρων πόλεων και χωριών, όπως
της Πάφρας, της Τριπόλεως, της Σάντας κ.α.
ξεκληρίζονται ολοκληρωτικά.
Εκτελούνται άρχοντες (πρόκριτοι),βουλευτές,
δημοσιογράφοι, καθηγητές, δάσκαλοι,
ακόμα και μαθητές γυμνασίων και
κληρικοί, πυρπολούνται πόλεις και χωριά
και γίνονται ομαδικές σφαγές,
πολιορκούνται και λεηλατούνται
μοναστήρια και εκκλησίες. Υπήρχε η
εφαρμογή πολιτικής βίας ενάντια στις
γυναίκες, την αρπαγή γυναικών και τον
εγκλεισμό σε χαρέμια των τούρκων, βίαιο
εξισλαμισμό, μαζικούς βιασμούς και
μαζικές εγκυμοσύνες. Είχαμε σφαγή
εγκύων γυναικών, αρπαγή παιδιών, βρεφών
από τις τουρκικές οικογένειες. Είχαμε
μαζική διακόρευση κοριτσιών ηλικίας από
6 ως 1Ο ετών, τη σφαγή μικρών παιδιών. Το
σύνολο των θυμάτων της γενοκτονίας
υπολογίζεται σε 3ΟΟ.ΟΟΟ - 35Ο.ΟΟΟ περίπου. Ένα
μέρος του Ελληνορθόδοξου πληθυσμού του
Πόντου εξαναγκάζεται σε εξισλαμισμό.
Παρά τις συστηματικές επιχειρήσεις
αφελληνισμού ζούσαν μέχρι το 1922 στην
ευρύτερη περιοχή του Πόντου και της
Νότιας Ρωσίας περίπου 1.5ΟΟ.ΟΟΟ ΄Ελληνες
πόντιοι. Οι ΄Ελληνες στη Μικρά Ασία (
Πόντο, Ιωνία και Καππαδοκία ) και στην
Ανατολική Θράκη ήταν 2.601.312 πριν από το 1914
με βάση τις οθωμανικές στατιστικές, τη
στιγμή που ο συνολικός πληθυσμός μόλις
πλησίαζε τα 9.5 εκατομμύρια. Η επόμενη
καταμέτρησή τους έγινε στην Ελλάδα το
1928, ως προσφύγων αυτή τη φορά, και
βρέθηκαν να είναι 1.221.849.΄Οπως
προαναφέραμε η μοίρα τους είχε
προδιαγραφεί από το 1908, μετά το κίνημα
των Νεότουρκων. Οι Νεότουρκοι αρνήθηκαν
ότι υπήρχε εθνικό ζήτημα στην Τουρκία
και επέλεξαν την πολιτική της βίαιης
αφομοίωσης των εθνικών κοινοτήτων. Το 1911
αποφάσισαν σε συνέδριό τους την
εξόντωση των μη τουρκικών εθνοτήτων. Μία
χαρακτηριστική ημέρα για τον Ποντιακό
Ελληνισμό 19.Μαίου 1919 Ο
Μουσταφά Κεμάλ πασάς, ένας
εκτουρκισμένος " ντολμέ " εβραίος γεννημένος
στη Θεσσαλονίκη και αξιωματικός του
οθωμανικού στρατού, ξεκινάει για τον
Πόντο, για την καταστολή του ποντιακού
κινήματος με την άδεια του Σουλτάνου και
την επικύρωση των ΄Αγγλων. Στις 19.Μαίου
1919, μπροστά από 83 χρόνια, πατά το πόδι του στην Σαμψούντα. Από την επ΄
αύριο της άφιξής του, οργανώνει τις
τουρκικές συμμορίες με επικεφαλή το
βαρκάρη Τοπάλ Οσμάν, ενάντια στο
ποντιακό απελευθερωτικό κίνημα. Η
19η Μαίου 1919 είναι ημέρα σημαδιακή για
τον ποντιακό ελληνισμό και
θεωρείται ως απαρχή της μεγάλης
γενοκτονίας των Ποντίων που ακολούθησε.
Οι Πόντιοι μάταια είχαν ζητήσει την
αποστολή ελληνικής μεραρχίας στον Πόντο.
Ακόμα και η επικράτηση των Μπολσεβίκων
ήτανε εξ ολοκλήρου καταστροφική για τον
Ελληνισμό. Η
ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΩΝ ΣΕΥΡΩΝ ΤΟΥ 1920 Η
συνθήκη ειρήνης των Σεβρών κοντά στο
Παρίσι τις 10. Αυγούστου 1920 προέβλεπε το
χάσιμο περιοχών της Τουρκίας και
παραχώρηση προς την Ελλάδα, τη Θράκη με
την Ανδριανούπολη και την Καλλίπολη, τα
νησιά του Αιγαίου και επίσης και τα
νησιά ΄Ιμβρος και Τένεδος, τη Σμύρνη και
την ενδοχώρα της. Εκεί είχε προβλεφθεί
ένα περιφερειακό Κοινοβούλιο και μετά
από πέντε χρόνια στην κοινωνία των Εθνών
δημοψήφισμα για να διαπιστώσουν την
τελική ιδιοκτησία της περιοχής. Το
τουρκικό μέρος της Αρμενίας όφειλε να
γίνει ένα αυτόνομο κράτος.
Η Αυτονομία των Αρμενίων είχε
αποφασιστεί και στο Κονγρέσο του
Βερολίνου το 1878. Ακριβώς μέχρι σήμερα η
Αρμενία αξιώνει ταν αναγνώριση της
γενοκτονίας από την τουρκική κυβέρνηση
και επίσης αξιώνει τη Δυτική Αρμενία που
βρίσκεται κάτω από τουρκική κατοχή. Το
Κουρδιστάν όφειλε να πάρει ένα στατους
Αυτονομίας. (
Ας αναφέρουμε ακόμα, ότι από το έτος 1939 η
Τουρκία επεκτάθηκε στην περιοχή «Sandschak της
Αλεξανδρέττας =Iskenderum).στην γαλλική προτεκτορική περιοχή, που
ακόμα ως σήμερα αξιώνεται από την
Συρία να της επιστραφεί και πάλι
πίσω). Η
υπόλοιπη Τουρκία σε αυτήν την συνθήκη θα
είχε την Κωνσταντινούπολη και λίγη
ενδοχώρα και την Ανατολία με συνολικά 10
δέκα εκατομμύρια κατοίκους. Αντί όμως οι
σύμμαχες χώρες να δραστηριοποιηθούν για
την εφαρμογή της συνθήκης, βάθυναν οι
διαφορές μεταξύ Μεγάλης Βρετανίας,
Γαλλίας και Ιταλίας.
Η
Γαλλία και η Ιταλία δεν ήτανε
ευχαριστημένες με το μερίδιο των
λαφύρων και άρχισαν αισθητά να κάνουν
προβιβασμούς με τον Κεμάλ. Σε αυτό ήρθε
και η επικοινωνία του Κεμάλ με την
Σοβιετική κυβέρνηση και τα μέσα
Αυγούστου 1920 υπέγραψαν στη Μόσχα μία
συμφωνία φιλίας. Βλέπε
και: Heinz Richter, Griechenland im 20.
Jahrhundert, Romiosini, Koeln 1990. ΄Οταν
τον Νοέμβριο του 1920 ο αρμενικός στρατός
ηττήθηκε στο Ερζερούμ από τις δυνάμεις
του Κεμάλ με αποτέλεσμα να
συνθηκολογήσουν οι Αρμένιοι και έτσι με
αυτόν τον τρόπο να μείνουν οι Πόντιοι
μόνοι τους. Επίσης
οι σύμμαχοί μας δυσανασχετούν και με την
επάνοδο του γερμανόφιλου Κωνσταντίνου
και αρχίζουν να διαφοροποιούν τη στάση
τους σε βάρος της Ελλάδος. Ο
Κεμαλικός στρατός ενισχύεται πλέον
ανοιχτά από τους Σοβιετικούς, τους
Γάλλους και τους Ιταλούς. Η κατάρρευση
του μετώπου άρχισε τη τελική φάση της
Μικρασιατικής τραγωδίας. ΄Οπως
ευδιάκριτα μπορούμε να καταλάβουμε και
είναι φανερό, ο τουρκικός εθνικισμός, με
την ηγεσία του Κεμάλ Ατατούρκ, έδωσε την
ύστατη μάχη του, βοηθούμενος από τους
μπολσεβίκους, τους ιταλούς, τους Γάλλους,
τον μουσουλμανικό κόσμο και τον τραγικό
ελληνικό διχασμό και τις αλληλοδιαμάχες
μας. Οι Αμερικανοί υποστήριζαν την
ακεραιότητα της Τουρκίας προσβλέποντας
σε ένα μελλοντικό προτεκτοράτο...*βλέπε
και ΒΗΜΑ,30.05.99,σ.β10. Εδώ
βλέπουμε και
τον σημερινό παρεμποδισμό της
Αυτονομίας των Κούρδων και την
επιστροφή των Ελλήνων Κυπρίων στις
εστίες τους ακόμα και με την αδιάκοπη
παραβίαση των διεθνών κανόνων. Στις
26. Απριλίου 1922 σπάει το μικρασιατικό
μέτωπο λίγα χιλιόμετρα έξω από την
΄Αγκυρα, μετά την τουρκική αντεπίθεση. Ο
ελληνικός στρατός διαλύεται μέσα σε
λίγες ημέρες. Δεν υπάρχει κανένα
Ελληνικό σχέδιο άμυνας και αναδίπλωσης
του μετώπου. Στις
9.Σεπτεμβρίου 1922 ο Κεμαλικός τουρκικός
στρατός, μπαίνει στη Σμύρνη την οποία
παραδίδει στις φλόγες. Στην προκυμαία
της Σμύρνης εξελίσσονται οι τελευταίες
σκηνές της μικρασιατικής τραγωδίας. Η
μεγάλη Ελλάδα των δύο Ηπείρων και των
πέντε θαλασσών δεν υπάρχει πια. Η
Σμύρνη, η νύμφη της Ιωνίας, το στολίδι
της Ανατολής, η ελληνική Σμύρνη καίγεται,
δεν υπάρχει για τον Ελληνισμό. Γίνεται
στάχτη, θρήνος, κλάμα βουβό και μία
φουσκοπόταμη οργή για τη μεγάλη
προδοσία. Ακόμα και οι κυβερνήσεις της
Γαλλίας και της Ιταλίας επιτάχυναν με τη
βοήθειά τους την καταστροφή της Σμύρνης,
με το να παύσουν να υποστηρίζουν τους
συμμάχους τους ΄Ελληνες, και με το να
συνάψουν ιδιαίτερες συμφωνίες με τους
Τούρκους. Οι
Γερμανοί επί πολύ
καιρό θεωρούσαν τους Τούρκους επίτιμους
Γερμανούς στην Μ. Ανατολή.
Ακόμα όμως πρέπει να υπάρχει το
αίσθημα της ντροπής για την ανάλγητη
ουδετερότητα των συμμάχων, των οποίων τα
πολεμικά, που βρίσκονταν μέσα στα
λιμάνια της Σμύρνης ή κοντά σ΄ αυτήν
είχαν διαταχθεί να μην διασώσουν πάρα
μόνο τους υπηκόους τους. Δεν έριξαν ούτε
μία σφαίρα για τη διάσωση των Ελλήνων
προσφύγων, ενώ σήμερα με τους
βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ κατάστρεψαν
ακόμα και τη Γιουγκοσλαβία και με ένα
σωρό περαιτέρω αντίποινα σε βάρος και
του λαού. Η
14η Σεπτεμβρίου, είναι η επέτειος της
καταστροφής της Μ. Ασίας-Ανατολικής
Θράκης. ΄Εχει ανακηρυχθεί ημέρα
περισυλλογής και μνήμης των αξέχαστων
πατρίδων της ανατολής και των θυμάτων
της Μικρασιατικής τραγωδίας 1914-1924. *
Ανασκευή άρθρων μου που δημοσιεύτηκαν
και στην Ελλάδα και στη Γερμανία.
Βιβλιογραφία: -Georg
Horton: Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΗΣ
ΑΣΙΑΣ, Αθήνα ( Εστία), 1993 -Νίκος
Σηφουνάκης: ΄Ιμβρος και Τένεδος, Οι
τελευταίες ελληνικές ημέρες, Αθήνα ( Νέα
Σύνορα), 1996. -Ιωάννης
Σωπασής Δαναός: Πόντος, Η αλύτρωτη
Πατρίδα των Ελλήνων που ακόμα
αντιστέκεται, Ευημερείς,
΄Ένωσης Ποντίων, Φεβρουάριος 1996. -Κωνσταντίνος
Σ. Ναλμπάντης: Αρμενοελληνική
τραγωδία. Αναφορά στις Μεγάλες
γενοκτονίες των Αρμενίων και των
Ελλήνων από τους Τούρκους, Ημερήσια
τοπική εφημερίδα της Δράμας, Δράμα, 04.05.98,
05.05.98 και 06.05.98. -Κωνσταντίνος
Σ. Ναλμπάντης: Η
Αρμενική Τραγωδία. Αναφορά στα 80 χρόνια
μιας μεγάλης Γενοκτονίας στο Σύγχρονο
και επίκαιρο περιοδικό:
«ΓΡΑΜΜΑ», για τη Γερμανία και την Ευρώπη,
Φρανκφούρτη, Αύγ.-Σεπτ. 1995. -Κωνσταντίνος
σ. Ναλμπάντης: Γενοκτονίες Ελλήνων και
Αρμενίων. Tja μεγάλα εγκλήματα της
Τουρκίας, στο Σύγχρονο και Επίκαιρο
περιοδικό «ΓΡΑΜΜΑ» για τη Γερμανία και
την Ευρώπη, Φρανκφούρτη, Μάιος-Ιούνιος
1996. -Αχιλλέας
Σ. Ανθεμίδης: Το έγκλημα της Γενοκτονίας
και ο ποντιακός Ελληνισμός, περιοδικό:»ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ»,
τ.61-62, Θεσσαλονίκη 1994. -Μιχ.
Χαραλαμπίδη: ΓΥΝΑΙΚΑ. ΤΟ ΘΥΜΑ ΤΗΣ
ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ, εφημερίς:
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Αθήνα, 08.04.1995. -Taner Akcam: Armenien und der Völkermond.
Die Instambuler Prozesse und die türkische Nationalbewegung, Hamburg
1996. -Wolfgang Guse: Der Völkermord
an den Armeniern. Die Tragödie des ältesten
Christenvolkes der Welt, München, Wien 1993. -Ferenc Majoros/Bernd Rill: Das
Osmanische Reich 1300-1922,
Regensburg 2000. -Heinz Richter: Griechenland im 20.
Jahrhundert, Romiosini, Koeln 1990.
|