ΕΛΛΑΔΑ

Ο πυρρίχιος να γίνει ο εθνικός χορός των Ελλήνων

Του Φωκιωνα Φουντουκιδη

Πέρασε απαρατήρητο στη διάρκεια της επίσκεψης Κλίντον στην Τουρκία το γεγονός ότι το τουρκικό καθεστώς, θέλοντας να προσφέρει «τοπικό χρώμα» στη φιλοξενία του υψηλού καλεσμένου του, παρουσίασε μεταξύ άλλων και… ποντιακούς χορούς! Τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης ούτε που αντιλήφθηκαν το γεγονός, πολύ δε περισσότερο δεν έδειξε να προβληματίζεται η ελληνική πολιτεία.

Η ασυγχώρητη αυτή ολιγωρία οφείλεται, σε ό,τι αφορά τα ελληνικά ΜΜΕ, στη μορφωτική τους ανεπάρκεια. Δηλαδή, οι Έλληνες δημοσιογράφοι πρέπει να καθήσουμε στα θρανία, για να κάνουμε εντατικά μαθήματα ιστορίας, γιατί η υστέρησή μας σε αυτόν τον τομέα είναι τραγική. Πρόσφατο, άλλωστε, είναι το παράδειγμα της πλήρους σύγχυσης των ελληνικών ΜΜΕ, όταν με τον ερχομό των πρώτων Ελλήνων από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης αδυνατούσαν να ερμηνεύσουν την… εθνική προέλευση αυτών των υπερήφανων Ελλήνων και τους προσέδωσαν το ρατσιστικό προσωνύμιο «Ρωσοπόντιοι»! Η άγνοια των ιστορικών γεγονότων ήταν τέτοιου βαθμού, ώστε δεν μπορούσαν να εξηγήσουν πώς βρέθηκαν ξαφνικά εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στην πρώην ΕΣΣΔ! Αλλά, και να ήθελαν να πληροφορηθούν για την ύπαρξη μιας τέτοιου μεγέθους ελληνικής διασποράς, δεν θα μπορούσαν, γιατί απλούστατα τα βιβλία ελληνικής ιστορίας δεν έγραφαν τίποτε!

Έτσι και τώρα κανείς δεν προβληματίστηκε που το τουρκικό καθεστώς οικειοποιόταν τους αρχαιοπρεπείς ελληνικούς ποντιακούς χορούς και τους παρουσίαζε στον υψηλό επισκέπτη στη θέαση των τηλεοπτικών ΜΜΕ όλου του κόσμου ως δικούς της.

Ο πανάρχαιος, λεβέντικος πυρρίχιος χορευόταν με την τουρκική σημαία στο στήθος των χορευτών χωρίς να αντιδρά κανείς σ’ αυτή την ιστορική παραποίηση. Η όλη ιστορία θυμίζει την αδράνεια της ελληνικής πολιτείας στη μακρόχρονη προπαγάνδα των Σκοπίων που, όταν τη βρήκε μπροστά της, ήταν πολύ αργά για ν’ αντιδράσει.

Για τα ΜΜΕ υπάρχει το ελαφρυντικό ότι κανείς δεν εξήγησε στους λειτουργούς τους, όταν κάθονταν στα σχολικά θρανία, ότι ο πυρρίχιος είναι ένας πανάρχαιος ελληνικός χορός, που χορευόταν στα μικρά και μεγάλα Παναθήναια στην αρχαία Αθήνα, από τους Κουρήτες στην Κρήτη και από τους Κορύβαντες στη Μικρά Ασία. Ότι

Για ιστορικούς λόγους ο πανάρχαιος αυτός λεβέντικος πυρρίχιος χορός συνέχισε να χορεύεται μόνο στην περιοχή του Πόντου και μεταφέρθηκε στη μητροπολιτική Ελλάδα με τον ερχομό των προσφύγων το 1922. Συνέχισε δε να χορεύεται και στον ίδιο τον ιστορικό Πόντο από τους εξισλαμισμένους Ποντίους που ζουν σήμερα στην περιοχή.

Το τουρκικό καθεστώς, στην προσπάθεια αφομοίωσης των μη τουρκικών στοιχείων στην επικράτειά του, κλέβει τον πολιτισμό τους και τον εμφανίζει ως τουρκικό! Σ’ αυτή την παραχάραξη της ιστορίας του ελληνικού πολιτισμού δεν υπήρξε καμιά αντίδραση από ελληνικής πλευράς και οι κλέφτες των πολιτισμών συνεχίσουν το έργο τους παρουσιάζοντας στοιχεία άλλων πολιτισμών ως δικά τους.

Αν είχε, μάλιστα, κανείς τη δυνατότητα να παρακολουθήσει τουρκικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, θα έβλεπε ότι σχεδόν καθημερινά εμφανίζονται συγκροτήματα με ποντιακούς χορούς ή τραγούδια του Πόντου ως τουρκικά.

Το πρόβλημα το αντιμετώπισαν, άλλωστε, πολλά ποντιακά χορευτικά συγκροτήματα, που βρέθηκαν στο εξωτερικό, όταν έπρεπε να εξηγούν στους ξένους διοργανωτές ότι οι χοροί που χορεύουν δεν είναι τουρκικοί.

Από ελληνικής πλευράς όχι μόνο δεν υπάρχει καμιά αντίδραση, αλλά αντίθετα υποβοηθείται η τουρκική προπαγάνδα με την εξαφάνιση από την ελληνική τηλεόραση των ποντιακών χορών ή της ποντιακής μουσικής (και όλης της παράδοσης άλλωστε). Ο Έλληνας τηλεθεατής θα πρέπει να περιμένει το Πάσχα ή τα Χριστούγεννα για να δει τους παραδοσιακούς χορούς της πατρίδας του στην τηλεόραση και αυτούς ως «φολκλόρ», ως «μουσείο».

Η πρότασή μου: Θα πρέπει η ελληνική πολιτεία να προβάλει και να αναδείξει τον πυρρίχιο παγκοσμίως ως εθνικό ελληνικό χορό. Θα πρέπει ο πυρρίχιος να διδάσκεται στα σχολεία, ώστε όλα τα ελληνόπουλα να γνωρίζουν αυτόν τον πανάρχαιιο ελληνικό, ιστορικό χορό. Γιατί με τη βαριά ευθύνη των υπουργείων Παιδείας και Πολιτισμού φθάσαμε στο σημείο τα παιδιά να χορεύουν στα σχολικά διαλείμματα… λαμπάντα και να μη γνωρίζουν έναν από τους ωραιότερους χορούς του κόσμου.