Πίσω στο ευρετήριο

  Εκλογές: Μπροστά στο μεγάλο δίλημμα

Δεν πρέπει να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για τη σοβαρότητα των εκλογών της 23^ης του Γενάρη 2006. Είναι ίσως η πρώτη φορά που οι γενικές εκλογές για την ανανέωση του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου της χώρας, πραγματικά έχουν ιδιαίτερη σημασία και σπουδαιότητα εξ αιτίας της πολιτικής πόλωσης και απάθειας που πέτυχε να επιφέρει μεταξύ των ψηφοφόρων η πολιτική ηγεσία των κομμάτων του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου.  Εάν μάλιστα αναλογισθεί κανείς την ομοιότητα των πολιτικών πιστεύω και των διακηρύξεων των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων τα οποία διεκδικούν την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος, δίκαια προβληματίζεται για την αναγκαιότητα αυτών των εκλογών μέσα στο Καναδικό καταχείμωνο, το γνωστό για τις αφιλόξενες συνθήκες που προσφέρει για την προεκλογική εκστρατεία. Με την αλλαγή του χρόνου ήδη έχουμε διανύσει το μεγαλύτερο μέρος της προεκλογικής περιόδου και είναι επόμενο και φυσικό οι Καναδοί να έχουν σχηματίσει  πλέον δική τους προτίμηση σε ποιό πολιτικό κόμμα θα πρέπει να εμπιστευθούν την διακυβέρνηση της χώρας και των τυχών τους για την επόμενη τετραετία.   Παρ’ όλα αυτά οι δημοσκοπήσεις της κοινής γνώμης των ψηφοφόρων παρουσιάζουν μια εικόνα, κάθε άλλο παρά ιδανική για το μέλλον της χώρας, η οποία προφανώς θα επέτρεπε τον σχηματισμό ελπίδων για μια κυβέρνηση δημοφιλή με ξεκάθαρη εντολή από τους ψηφοφόρους για την εφαρμογή των προγραμμάτων της, και η οποία θα συνέχιζε τη παράδοση της πολιτικής σταθερότητας που η χώρα έχει τόσο ανάγκη και της είναι τόσο απαραίτητη σήμερα.

Είναι επόμενο λοιπόν ότι ύστερα από έναν σχεδόν μήνα προεκλογικού αγώνα οι Καναδοί ψηφοφόροι παραμένουν αναποφάσιστοι μπροστά στο μεγάλο δίλημμα της έκφρασης της εμπιστοσύνης τους στη συγκεκριμένη πολιτική προσωπικότητα και το πρόγραμμά της.

Ο ηγέτης των Σοσιαλιστών του NDP, ο οποίος μάλιστα είναι και ο αρχιτέκτονας και κύριος υπεύθυνος αυτών των εκλογών, από τη μέχρι στιγμής πορεία, απέδειξε ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η δική επανεκλογή, η εκλογή της συζύγου του και εκείνη μερικών φίλων του κάτω από το ψηφοδέλτιο του κόμματος του. Μια παρόμοια πρακτική όμως δεν διαφέρει σε τίποτα από εκείνη της οικογενειοκρατίας. Μολονότι δε οι πολιτικές αρχές και διακηρύξεις των σοσιαλιστών κατά κανόνα βρίσκουν απήχηση και συγκινούν τα μεγάλα λαϊκά στρώματα των ψηφοφόρων, η πολιτική της στρατολόγησης και ο τρόπος επιλογής των υποψηφίων βουλευτών του κόμματος πραγματικά προβληματίζει καθώς επιτρέπει το σχηματισμό εντυπώσεων εφαρμογής αντιδημοκρατικών μεθόδων επιλογής.

Στο κόμμα των Συντηρητικών της αξιωματικής αντιπολίτευσης, από την άλλη πλευρά, η επιλογή των υποψηφίων έχει ολοκληρωθεί κατά τρόπο παραδειγματικό και έχουν τηρηθεί όλες οι διαδικασίες οι προβλεπόμενες από την κοινοβουλευτική πρακτική. Το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ωστόσο η ηγεσία του κόμματος είναι εκείνο των μύθων που έχει σχηματισθεί γύρω από τα πρόσωπα της ηγεσίας του κόμματος. Είναι γεγονός ότι οι εμπειρίες των Καναδών από τη  περίοδο της τελευταίας διακυβέρνησης της χώρας από τους Συντηρητικούς του κ. Μαλρώνη, συνεχίζει να δεσπόζει στη μνήμη του Καναδού ψηφοφόρου και κυρίως εκείνου του Οντάριο. Ίσως για το λόγο αυτόν ο ηγέτης του κόμματος Stephen Harper, συναντά πραγματική δυσκολία να πείσει τη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος.

Πέραν τούτου όμως οι Φιλελεύθεροι κατόρθωσαν να πείσουν  το εκλογικό σώμα ότι μια πιθανή νίκη των Συντηρητικών υπονοεί την καταστροφή της ομοσπονδίας. Μιας χώρας την οποία πραγματικά σέβονται και αγαπούν οι νέοι κυρίως ψηφοφόροι οι οποίοι αισθάνονται άνεση με τη πολιτική σταθερότητα που τους προσφέρει η χώρα.

Οι Φιλελεύθεροι από τη δική τους πλευρά, ύστερα από δώδεκα ολόκληρα χρόνια στην εξουσία, παρουσιάζουν έντονα τα σημάδια της κούρασης. Ο ηγέτης του κόμματος αμέσως μετά την εκλογή του στην ηγεσία εφάρμοσε ένα είδος πολιτικών προγραφών εναντίον  στελεχών του κόμματος τα οποία ήταν προσηλωμένα στην προηγούμενη ηγεσία. Με το τρόπο αυτόν όμως απομάκρυνε κάθε δοκιμασμένο στέλεχος και στέρησε τη κυβέρνηση από υπηρεσίες ατόμων που τις είχε τόσο ανάγκη, ενώ παράλληλα διέσπασε το κόμμα και απομάκρυνε από αυτό ένα μεγάλο ποσοστό δυσαρεστημένων ψηφοφόρων. Παράλληλα τα οικονομικά σκάνδαλα της προηγούμενης ηγεσίας και η πολύ άσχημη πολιτική δημοσίων σχέσεων της παρούσας, είχαν σαν αποτέλεσμα τον προβληματισμό και τη δυσαρέσκεια του γαλλόφωνου Καναδά, ο οποίος πίστεψε ότι υπήρξε το θύμα πολιτικής διαφθοράς της κυβέρνησης. Το γεγονός αυτό, ωστόσο, έχει περιπλέξει το πολιτικό τοπίο ακόμα περισσότερο, καθώς ο μοναδικός τρόπος έκφρασης της δυσαρέσκειας και των προβληματισμών του είναι εκείνος της υπερψήφισης των διασπαστών της ομοσπονδίας ομάδας των Κεμπεκουά, οι οποίοι με την σειρά τους υπόσχονται να χρησιμοποιήσουν κάθε δυνατότητα που τους παρέχεται για να καταστρέψουν το ωραίο αυτό οικοδόμημα που λέγεται  Καναδάς.

Αυτοί σε γενικές γραμμές είναι οι λόγοι των προβληματισμών του Καναδού ψηφοφόρου. Λόγοι και αιτίες οι οποίες πραγματικά στηρίζονται σε κάποια βάση και από κοινού με τους πολιτικούς μύθους που σπέρνει ο προπαγανδιστικός μηχανισμός των αντιπάλων, καλύπτουν με ομίχλες τους πολιτικούς ορίζοντες και δημιουργούν ασάφεια και αμηχανία στο ψηφοφόρο.

Πάνω σε αυτέ τις σκέψεις όμως θα επανέλθουμε στην επόμενη έκδοση μας.

“Πατρίδες”