Μπροστά στο
Νέο Χρόνο
Βιαστικός,
αδίστακτος, ορμητικός, δρασκελίζει το
κατώφλι της ιστορίας ο Νέος Χρόνος,
φέρνοντας για άλλη μια φορά μαζί του την
ελπίδα για τους πολλούς και την
απογοήτευση και απάθεια για τους άλλους.
Για τους νέους η άφιξη
του προσφέρει μια νέα ευκαιρία για την ανανέωση
των ονείρων τους, την αναδυνάμωση της
θέλησής τους για πάλη και ενισχύει τους
αγώνες τους για επιτυχία. Για αυτούς το
βιαστικό δρασκέλισμα του Νέου Χρόνου
αποτελεί ένα θριαμβευτικό σταθμό και
ένα ορόσημο για το μέλλον. Για τους
άλλους, τους καραβοτσακισμένους
ναυαγούς της σκληρής κοινωνικής
πραγματικότητας, τους κουρασμένους
οδοιπόρους των
τσακισμένων ονείρων, τους ρομαντικούς
αγωνιστές της δημιουργίας μιας ποιό
δίκαιης και ανθρώπινης κοινωνίας, ο
ερχομός του Νέου Χρόνου,
αποτελεί μια απλή λεπτομέρεια, μια
κοινωνική και ιστορική αναγκαιότητα,
και έναν σταθμό ο οποίος τους φέρνει όλο
και ποιό κοντά προς το σκοτάδι του
θανάτου.
Κάπως
έτσι συνέβαινε από την αρχή του χρόνου,
από εκείνη την στιγμή που ο λογικός
άνθρωπος πίστεψε στην ανάγκη να
δημιουργήσει κάποια μονάδα μέτρου του
χρόνου. Αυτού του αδυσώπητου καταλύτη
των πάντων, του οποίου η αέναη πορεία
αποτελεί τον μεγαλύτερο δάσκαλο και τον
μοναδικό ίσως μάρτυρα των δυνατοτήτων
και ικανοτήτων του ανθρώπου, πάνω σε
τούτο το μικρό πλανήτη που όλοι μας
μοιραζόμαστε τις εμπειρίες της ζωής.
Σε
χιλιάδες χρόνια υπολογίζεται η παρουσία
του ανθρώπου πάνω στη γή.
Χρόνια
δύσκολα και χρόνια ελπίδας. Και ήταν οι
δυσκολίες εκείνες που φούντωσαν το
φρόνημα και την θέληση των πρώτων
εκείνων προγόνων μας να νικήσουν τη φύση
και να κάνουν τούτη τη ζωή έναν
πραγματικό παράδεισο για όλους. Και με
το γύρισμα των αιώνων και των
χιλιετηρίδων, οι επίγονοι τους
κατόρθωσαν να αλλάξουν την εικόνα και
τις συνθήκες της ζωής. Να υψώσουν
πύργους προκοπής και να πολεμήσουν όσο
ποτέ προηγουμένως κάθε στοιχείο που
απειλούσε τη ζωή τους.
Είναι
πράγματι λυπηρό το γεγονός ότι ύστερα
από αυτό το υπέροχο όραμα της σημερινής
κοινωνίας, ο “κυρίαρχος” και
διαμορφωτής των τυχών του άνθρωπος,
συνεχίζει να γνωρίζει και να ανέχεται
αδικίες και πολέμους μεταξύ των μελών
της κοινωνίας του, και το χειρότερο να
επιτρέπει στους λίγους να αποφασίζουν
για το μέλλον το δικό του και των παιδιών
του. Μια λεπτομέρεια η οποία
επιβεβαιώνει το γεγονός της ανάγκης της
συνέχισης των αγώνων από τις γενιές που
μας έρχονται.
Είναι
επόμενο λοιπόν, με την ερχομό κάθε νέας
χρονιάς, να θεριεύουν και να τρανώνουν
οι ελπίδες και πόθοι των ανθρώπων με
χίλια όνειρα και χίλιες ευχές, για μια
ποιό ανθρώπινη, ποιό δημιουργική
κοινωνία και ζωή. Μια ζωή χωρίς
αρρώστιες και πόνους, χωρίς το πόνο της
ασθένειας, χωρίς τον εφιάλτη του σκληρού
και σκοτεινού θανάτου.
Καθώς
λοιπόν σήμερα ακούμε τα διαστικά του
βήματα να δρασκελίζουν το κατώφλι της
ζωής, για όσους από μας ολοκληρώσανε το
κύκλο της ζωής τους, ο ερχομός του είναι
επόμενο να είναι επώδυνος και λιγότερο
επιθυμητός. Τα βήματα του απλώς
ξαναφέρνουν στη μνήμη αγώνες που
χάθηκαν και ευκαιρίες που δεν
αξιοποιήθηκαν.
Για
τους πολλούς ωστόσο τους
νεότερους ο Νέος Χρόνος δίκαια τους
προσφέρει ευκαιρία πανηγυρισμών καθώς
αντιλαμβάνονται και πιστεύουν ότι η
γενιά τους είναι εκείνη που θα
αναδειχθεί ο νικητής στη πάλη για
κοινωνικές και ιστορικές αλλαγές.
Από
όλους εμάς εδώ στην επιθεώρηση Πατρίδες,
σε όλους εσάς που μας διαβάζετε, σε
ολόκληρη την ομογένεια και τους πολίτες
κάθε κοινωνίας του ανθρώπου στη γη:
ΚΑΛΗ
ΧΡΟΝΙΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΚΑΙ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΤΟ 2006
«Πατρίδες»
