ΜΠΡΟΣΤΑ
ΣΤΟΝ ΝΕΟ ΧΡΟΝΟ.
Εκφραστικό,
γιομάτο όνειρα, ελπίδες και
οραματισμούς περιμένουμε για άλλη μια
φορά, το Νέο Χρόνο. Όνειρα για κείνα που
δεν “μπόρεσε” ή δεν “τόλμησε” να μας
προσφέρει αυτός που φεύγει. Ελπίδες ότι
ο Νέος θα είναι ποιό συνεπής, ποιό “ανθρώπινος”
από τον προηγούμενο, και οραματισμούς
για μια περίοδο παγκόσμιας ειρήνης, όπου
κάθε μέλος της οικογένειας του ανθρώπου
θα έχει δικαίωμα και θα μπορεί να
προσφέρει στην οικογένεια του βιοτικές
συνθήκες αξιοπρέπειας και
ευκαιρίες για πρόοδο και ανάπτυξη
στα παιδιά του.
Κάπως
έτσι πέρυσι, τέτοιο καιρό, υποδεχόμασταν
αυτόν που μας φεύγει. Μαζί του έφυγαν και
πολλοί από μας, μια ολόκληρη γενιά
οραματιστών, οι οποίοι κουρασμένοι από
τις συνθήκες ζωής του τόπου τους, πήραν
τον δρόμο του αγνώστου ψάχνοντας για
απάνεμα ακρογιάλια προκειμένου να
θεμελιώσουν την ζωή τους. Βρέθηκαν σε
τούτη την φιλόξενη γη και έστησαν τις
εστίες και τους πατρικούς τους βωμούς.
Για πολλούς από αυτούς ο χρόνος που
φεύγει ήταν και ο τελευταίος. Για τους
άλλους, τους ποιό τυχερούς, το τέλος του
αφήνει μέσα στην καρδιά έντονα τα
σημάδια της απογοήτευσης για τις
υποσχέσεις και προγραμματισμούς που δεν
μπόρεσαν να πραγματοποιηθούν.
Μια
ολόκληρη ζωή τώρα, κάθε φορά που η μάνα
γη ολοκληρώνει έναν κύκλο γύρω από τον
ήλιο, θα έλεγε κάποιος ότι ξανάρχονται
στην επιφάνεια όλα τα καταπιεσμένα
όνειρα, ελπίδες και προσδοκίες για ένα
καλύτερο αύριο.
Κάπως
έτσι μας έμαθαν οι δικοί μας. Μας πότισαν
με το γλυκό κρασί της ελπίδας, κάναν
μέρος της ίδιας της ζωής μας την
καρτερία, την πίστη,
ότι το άγνωστο της επόμενης χρονιάς
θα είναι εκείνο που θα αλλάξει την
ζωή μας.
Δεν
αποτελεί υπόθεση πολιτιστικής
κληρονομιάς ή παραδόσεων η ελπίδα,
μάλλον είναι δεμένη με τον χαρακτήρα,
την προσωπικότητα και το πνεύμα, του
κυρίαρχου της γης ανθρώπου. Το κακό
ωστόσο είναι ότι κάθε φορά και κάτι
καινούργιο, απροσδόκητο, έρχεται να
ανατρέψει τους ψυχικούς μας πόθους και
να μας αφήσει σιωπηλούς μάρτυρες της
συνεχιζόμενης τραγωδίας των πολλών.
Ένα
και μισό δισεκατομμύριο μικρών παιδιών
σε ολόκληρη την γη, αύριο θα περιμένουν
τον Νέο Χρόνο, χωρίς ένα κομμάτι ψωμί
πάνω στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι τους,
χωρίς όμως αυτή η πραγματικότητα να
προβληματίζει τους δυνατούς της
παγκόσμιας κοινότητας. Όπως είναι
επόμενο, κάτω από αυτές τις συνθήκες, η
οργή και αγανάκτηση είναι εκείνη που θα
σημαδέψει τον ερχομό και αυτής της
Χρονιάς. Γονείς απελπισμένοι από την
αδυναμία τους να προσφέρουν, να
ικανοποιήσουν τις βασικές ανάγκες της
οικογένειας τους, και παιδιά
πλημμυρισμένα από
ψυχικό παράπονο για την άδικη μοίρα
που τα φορτώσαμε και τις συνθήκες που τα
υποχρεώσαμε να ζουν. Και ακόμα θα
υπάρξουν εκείνοι που η πρώτη μέρα της
Νέας Χρονιάς, θα είναι η τελευταία της
ζωής τους, καθώς τα πάθη και μίση των
πολέμων φουντώνουν τους φανατισμούς και
ξυπνούν μέσα στα κατάβαθα της ψυχής την
επιθυμία της καταστροφής και του
θανάτου. Και ακόμα η συνεχιζόμενη
λαίλαπα και η κατάρα των ασθενειών που
δέρνουν τον σύγχρονο άνθρωπο. Η έλλειψη
φαρμάκων για την αντιμετώπιση τους και η
αδιαφορία όλων μας, στην “πολιτισμένη
Δύση”, για την άδικη μοίρα και την
εγκατάλειψη και “καταδίκη” τους στον
αργό θάνατο της λησμονιάς.
Είναι
άλλη μια μαρτυρία της αποτυχίας της
σύγχρονης κοινωνίας να ανταποκριθεί και
να φροντίσει για την επίλυση των
πραγματικά τρομακτικών προβλημάτων, τα
οποία συνεχίζουν να μαστίζουν την
παγκόσμια κοινότητα. Και όσο αυτά θα
παραμένουν άλυτα, και όσο θα υπάρχουν
παιδάκια νηστικά και γονείς χωρίς
κάποια πιθανότητα ελπίδας για ένα
καλύτερο αύριο, ας μην ξεγελιόμαστε, η
βία και ο θάνατος θα αποτελούν το κοινό
σημείο ανταλλαγής των χρονικών ορίων,
κάτι σαν μια έκφραση της αγανάκτησης των
μαζών για την άδικη μοίρα που τους
καταδίκασαν οι ισχυροί της γης.
Με
παρόμοιες σκέψεις και ευχές
υποδεχόμαστε τις τρεις τελευταίες
δεκαετίες τον Νέο Χρόνο, με την ελπίδα
μιας νέας καλύτερης ποιό ανθρώπινης
εποχής, και με τις ίδιες ευχές θα
υποδεχθούμε και το 2
Άσχετα
με τις πραγματικότητες που μας
επιφυλάσσει, εμείς περιμένουμε από
αυτόν να σταματήσει για ένα μόνο λεπτό
και να αφουγκραστεί τον πόνο και την
αγωνία των πολλών.
Χρόνια
πολλά σε ολόκληρη την κοινότητα του
Ανθρώπου, ευτυχισμένο
και ΕΙΡΗΝΙΚΟ το
2005.
Κάνουμε
έκκληση από τα βάθη της ψυχής μας στους
δυνατούς για την πολυπόθητη ΕΙΡΗΝΗ.
“Πατρίδες”
