Ανάλυση χαμηλού κόστους...
Πάσχος
Μανδραβέλης
Προχθές,
το γραφείο Τύπου του «Συνασπισμού»
παρουσίασε κάποια αστήρικτα στοιχεία
για δυστυχήματα που είχαν οι «εταιρείες
χαμηλού κόστους». Έγραφε: «Τα στοιχεία
της ΙΑΤΑ είναι αποκαλυπτικά: 56 από τα 106
"δηλωμένα" δυστυχήματα αφορούν
εταιρείες "χαμηλού κόστους"».
Βέβαια, τα στοιχεία της ΙΑΤΑ είναι
διαφορετικά: Το 2004 έγιναν 103 δυστυχήματα,
τα 52 εκ των οποίων αφορούσαν αεροπλάνα
δυτικής κατασκευής. Η ΙΑΤΑ δεν ξεχωρίζει
τα μέλη της σε «χαμηλού» και «υψηλού»
κόστους. Ο όρος «εταιρείες χαμηλού
κόστους» είναι περισσότερο
δημοσιογραφικός και όχι σαφής. Δηλαδή, η
«Lufthansa»
που έχει υποπολλαπλάσιο κόστος
λειτουργίας ανά πτήση από την «Ολυμπιακή»
και πιο φθηνά εισιτήρια είναι «χαμηλού
κόστους εταιρεία», ενώ η «Ολυμπιακή» «υψηλού»;
Χθες η εφημερίδα του συνασπισμού «Αυγή»
παρουσίαζε άλλα νούμερα. «Πέρυσι»,
έγραφε, «από τα 147 αεροπορικά ατυχήματα
και δυστυχήματα, τα 76 φορούν μικρές "φθηνές"
ιδιωτικές εταιρείες». Διαβάζοντας τον
κατάλογο ανακαλύπτουμε ότι ανάμεσα στις
κατά την «Αυγή» «μικρές "φθηνές"
ιδιωτικές εταιρείες» περιλαμβάνεται
και η USAF (η πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ, δηλαδή) και
το Σώμα Αμερικανών Πεζοναυτών (USMC)
που έχασαν κάποια αεροπλάνα στο Ιράκ! (Αυγή
18.8.2005)
Θα θεωρούσαμε ότι αυτή η αστειότητα
είναι μια δημοσιογραφική παράλειψη, αν
δεν διαβάζαμε και το άρθρο του κ. Κώστα
Ήσυχου –εκλεγμένου συνδικαλιστή της
ΟΣΠΑ («Ομοσπονδία Σωματείων Πολιτικής
Αεροπορίας», κάτι σαν τη ΓΣΕΕ της
αεροπορίας δηλαδή)– για να πεισθούμε
ότι η πραγματικότητα για την Αριστερά
και τον αριστεροκρατούμενο
συνδικαλισμό υπάρχει μόνο στο βαθμό που
βολεύει τα δόγματά της. Γράφει λοιπόν ο κ.
Ήσυχος: «Ένας σκληρός νεοφιλελεύθερος
κλοιός επεκτάθηκε από τις ΗΠΑ στην Ε.Ε.
στις αρχές τις δεκαετίας του 1990. Το
γεγονός αυτό έχει δημιουργήσει ένα
δυσμενέστατο πολιτικό και οικονομικό
περιβάλλον για τις δημόσιες αεροπορικές
εταιρείες που κατηγορούνται για "παράνομες"
κρατικές επιδοτήσεις (AIR FRANCE, IBERIA,
TAP,
ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ, κ.λπ.) έναντι των "προτύπων
πειρατικών ιδιωτικών εταιρειών" (RYAN AIR, EASY
JET, VIRGIN ATLANTIC,
HELIOS, κ.λπ.).» (Αυγή
18.8.2005)
Πέρα από τα δραματικά και τρομαχτικά
περί του «μπαμπούλα νεοφιλελευθερισμού»
ας δούμε λοιπόν πόσο ασφαλείς υπήρξαν οι
δημόσιες αεροπορικές εταιρείες και πόσο
οι «πειρατικές». Κατ’ αρχήν τα
παραδείγματα όλα είναι ατυχή: η «Easy
Jet» δεν έχει καν ατύχημα. Η «Virgin Atlantic» και η «Ryan
Air» έχουν από ένα ατύχημα έκαστη, αλλά χωρίς
νεκρούς. Αντιθέτως, η «Ολυμπιακή», η «Air
France» και η «ΤΑΡ
Πορτογαλίας» μετά το 1970 έχουν από τους
υψηλότερους δείκτες θανατηφόρων
δυστυχημάτων ανά εκατομμύριο πτήσεων. Η
«Ολυμπιακή» έχει 3 δυστυχήματα σε 1,8
εκατομμύρια πτήσεις (δείκτης 1,67), η «Air
France» 7 σε 5,9
εκατ. πτήσεις (δείκτης 1,19) η ΤΑΡ 1
θανατηφόρο σε 0,85 εκατομμύρια πτήσεις (δείκτης
1,18). Η «Iberia»
είχε 4 θανατηφόρα σε 4,5 εκατ. πτήσεων (δείκτης
0,89) (Πηγή: planecrashinfo.com)
Άρα οι κρατικές επιδοτήσεις, στις οποίες
ομνύει η ΟΣΠΑ και η Αριστερά, δεν έσωσαν
τις φοροδίαιτες εταιρείες από
δυστυχήματα και αντιθέτως οι
μεγαλύτερες «χαμηλού κόστους εταιρείες»
εμφανίζουν καλούς δείκτες ασφάλειας. Οι
ιδιωτικές εταιρείες που εμφανίζουν
υψηλούς δείκτες ατυχημάτων (και δεν
είναι καν «χαμηλού κόστους») είναι σε
τριτοκοσμικές χώρες που έχουν
διεφθαρμένα καθεστώτα. Αλλά σ’ αυτές
τις χώρες και οι κρατικές εταιρείες
εμφανίζουν πολλά δυστυχήματα ανά
εκατομμύριο πτήσεων...
Το μυστικό βρίσκεται στον έλεγχο. Αν το
κράτος δουλεύει σωστά και οι εταιρείες
ελέγχονται, το ποσοστό ατυχημάτων είναι
χαμηλό. Αν όχι, οι εταιρείες χαμηλού
κόστους» του φταίνε...
Πώς βγάζουν λεφτά οι εταιρείες «χαμηλού
κόστους»
Η μαύρη προπαγάνδα που γίνεται από την
Αριστερά και τους συνδικαλιστές της «Ολυμπιακής»
κατά των εταιρειών «χαμηλού κόστους»
έχει βέβαια πολιτική στόχευση, την
ακύρωση της πώλησης της «Ολυμπιακής».
Αφήνουν να αιωρούνται υπονοούμενα του
στιλ: «από πού θα κόψουν οι εταιρείες
χαμηλού κόστους; Φυσικά από την ασφάλεια».
Η αλήθεια είναι βέβαια ότι οι
αεροπορικές επιχειρήσεις (πλην, φυσικά,
της «Ολυμπιακής») προσπαθούν να κόψουν
οποιοδήποτε κόστος μπορούν. Ή καλύτερα
οποιοδήποτε κόστος τούς επιτρέπεται να
κόψουν. Στις χώρες που οι ελεγκτικές
αρχές λειτουργούν, αλλά υπάρχει και
ισχυρός κοινωνικός έλεγχος από τα ΜΜΕ
και την Κοινωνία Πολιτών, το τελευταίο
που θα σκεφτεί ένας επιχειρηματίας
είναι να ρισκάρει είναι η μείωση του
κόστους ασφάλειας των πτήσεων. Εξάλλου,
όπως δήλωσε ο επί τετραετία γενικός
διευθυντής επιχειρησιακού κλάδου της «Ολυμπιακής»,
κ. Γιώργος Μαυραντωνάκης «τα έξοδα
συντήρησης των αεροσκαφών είναι μόνο
ένα μικρό κομμάτι των εξόδων. Για μια
εταιρεία, όπως είναι η "Ο.Α.", με τα 240
δισεκατομμύρια τζίρο, τα έξοδα
συντήρησης είναι μόνο 6 δισεκατομμύρια,
τη στιγμή που τα έξοδα μόνο για την
υπηρεσία φαγητού (catering)
είναι 13 δισ. και για τις πωλήσεις και τη
διανομή των εισιτηρίων 65 δισ.». («Ελευθεροτυπία»
17.8.2005)
Ένας επιχειρηματίας θα στοχεύσει λοιπόν
τα 13 δισ. του catering
και τα 65 δισ. στη διανομή εισιτηρίων αντί
να ρισκάρει το κλείσιμο της εταιρείας
του για να μειώσει το κονδύλι των 6 δισ.
Κι αυτό κάνουν οι εταιρείες χαμηλού
κόστους.
Εκτός αυτού, χρησιμοποιούν κι άλλα τρικ
για να αυξήσουν τα έσοδά τους. Για
παράδειγμα, ο βασιλιάς των φθηνών
πτήσεων στην Ευρώπη «Ryan
Air» επιτρέπει βάρος
αποσκευών μόνο 15 κιλά (αντί 20 των άλλων
εταιρειών) και «γδέρνει» τους πελάτες με
4 ευρώ/ ανά πλεονάζον κιλό.
