Φαινόμενο
αναρχίας ή κοινωνικό πρόβλημα ;
Κάθε
σύγχρονη κοινωνία τις μέρες αυτές
φαίνεται ότι αντιμετωπίζει και κάποιο
πρόβλημα, μικρό ή μεγάλο, το οποίο ωστόσο
ορισμένες φορές παραβιάζει τα σύνορα
του ανεκτού και παρουσιάζεται σαν
έκφραση κοινωνικής κρίσης.
Κάτι
παρόμοιο γνωρίζει σήμερα το Τορόντο. Η
μεγάλη κοσμοπολίτικη και πολυεθνική
πόλη του Καναδά, καθώς καθημερινά στους
δρόμους και τα σοκάκια της βρίσκουμε και
ένα ακόμα θύμα πυροβόλων όπλων.
Και
πρέπει να ομολογήσουμε ότι πράγματι
τριάντα μία δολοφονίες με περίστροφα,
μέσα σε ένα διάστημα έξι μηνών, όχι μόνο
προβληματίζει μα ακόμα περισσότερο
πανικοβάλλει κάθε φιλήσυχο πολίτη ο
οποίος κοπιάζει να αναστήσει με
ασφάλεια μια αξιοπρεπή οικογένεια.
Το
κακό είναι ότι ενώ επί χρόνια τώρα η
εμφάνιση μικρών πυροβόλων όπλων ή
περιστρόφων στα χέρια νέων, μελών
διαφόρων συμμοριών δεν φαίνεται να
ενόχλησε σοβαρά κανέναν από τους
υπεύθυνους για την ασφάλεια των πολιτών,
ώστε να θελήσει να καταπιαστεί με αυτό
προτού μεγαλώσει. Τα τελευταία χρόνια
και με την εφαρμογή των μέτρων λιτότητας
των επαρχιακών κυβερνήσεων, έγινε
αντιληπτό ότι το πολύ-πολιτιστικό
Τορόντο έμπαινε σε μια νέα περίοδο. Μία
περίοδο κατά την οποία εκείνοι που είχαν
γνώριζαν νέες ευκαιρίες για να αυξήσουν
τα πλούτη τους, ενώ οι πτωχοί, κυρίως οι
νέο- μετανάστες και μέλη των ευδιάκριτων
μειονοτήτων των κατοίκων του δήμου
αισθάνονταν την κοινωνική ανισότητα,
την έλλειψη και πολλές φορές την
απόγνωση από την αδυναμία τους να
απασχοληθούν με κάποια εργασία ικανή να
καλύψει τις βιοτικές ανάγκες των
οικογενειών τους.
Έτσι
φτάσαμε σε μια κοινωνική πραγματικότητα
άγνωστη μέχρι σήμερα στη Καναδική
κοινωνία.
Ένα
και μισό εκατομμύριο παιδιά, κυρίως
μαθητές του δημοτικού να γνωρίζουν
συνθήκες ανέχειας και φτώχιας. Να είναι
υποχρεωμένα να παρακολουθήσουν
μαθήματα χωρίς καν να βάλουν κάτι στο
στόμα τους, όχι πρόγευμα μα ακόμα και μία
φέτα ψωμάκι, ενώ οι γονείς τους πάσχιζαν
απελπισμένοι να ξεπεράσουν τις
δυσκολίες εγκατάστασης στη νέα γή.
Από
την άλλη πλευρά, οι δρόμοι της πόλης
γιόμιζαν καθημερινά με αυτοκίνητα
πολυτελείας και πανάκριβα σπίτια τα
οποία προκαλούσαν και δημιουργούσαν
αισθήματα αντίδρασης και αγανάκτησης.
Ακόμα
και σήμερα, ύστερα από μια ολόκληρη
σειρά μέτρων βοήθειας που νομοθέτησε η
παρούσα κυβέρνηση του κ. Mcquinty,
η πραγματικότητα είναι ότι το πρόβλημα
της ανέχειας και πίνας των νεαρών
μαθητών συνεχίζει να υπάρχει μέσα σε
κάθε σχολική αίθουσα, κάθε τάξη και κάθε
δημοτικό σχολείο. Είναι επόμενο, κάτω
από αυτές τις συνθήκες οι γενιές των
Καναδών που μεγαλώνουν με παρόμοιες
εμπειρίες να αισθάνονται ότι δεν
αποτελούν μέρος της πλατιάς κοινότητας
από την οποία πολλές φορές
απομονώνονται τοποθετώντας τους
εαυτούς τους έξω των κοινωνικών
περιθωρίων, σαν αντίδραση και
διαμαρτυρία για μια κοινωνία αδιάφορη,
άδικη και καταπιεστική.
Η
εμπορία ναρκωτικών, για πολλά από αυτά
τα παιδιά, υπήρξε ο μόνος δρόμος που
υποσχόταν να τους οδηγήσει έξω από την
κακομοιριά και ντροπή της ανέχειας. Οι
σειρήνες και κράχτες της εύκολης ζωής
και των υποσχέσεων, ήταν επόμενο να
προσελκύσουν και να παραπλανήσουν τη
πλειοψηφία αυτών των νεαρών πολιτών και
να τους οδηγήσουν στο αδιέξοδο της
παρανομίας και του εγκλήματος,
δημιουργώντας και πάλι νέους
προβληματισμούς μέσα στο ίδιο μικρό
περιβάλλον που είχαν αναστηθεί και
προσπαθούσαν να ξεπεράσουν.
Δυστυχώς
με τον ισχυρισμό του πολιτικού
κατεστημένου ότι δήθεν δεν
αντιλαμβάνεται το πρόβλημα και τις
πραγματικές του διαστάσεις φθάσαμε στο
σημείο των σημερινών μας εμπειριών.
Τριάντα ένας θάνατοι από πυροβολισμούς
μικρών όπλων, (πιστολιών), μεταξύ ατόμων
της νεότερης γενιάς,
πραγματικά φοβίζουν και
προβληματίζουν ολόκληρη την
κοινότητα με την πλατιά έννοια του
όρου.
Το
κακό είναι ότι και πάλι οι υπεύθυνοι
αυτής της κατάστασης αντί να δείξουν ότι
στοχάζονται, προσπαθούν να εφεύρουν
δικαιολογίες για την αποφυγή ευθυνών, με
τον αφορισμό και το ανάθεμα των μαύρων
συμπολιτών μας. Σφάλμα.
Σε
καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποδοθεί
ευθύνη σε ορισμένα μέλη των ευδιάκριτων
κοινοτήτων της πόλης για το ότι
αναγκάσθηκαν να προσφύγουν στη κατοχή
και χρήση πυροβόλων όπλων, προκειμένου
να ανταποκριθούν στις επιταγές της
παρανομίας. Μιας παρανομίας για την
οποία, κύρια ευθύνη έχουμε όλοι, το
πολιτικό και κοινωνικό κατεστημένο της
χώρας, καθώς τους στερήσαμε τη μάθηση
και τους υποχρεώσαμε με την αδιαφορία
μας να ποτίσουν τη ψυχή τους με μίσος για
την αδικία της ανισότητας και των
στερήσεων που γνώρισαν.
Το
ερώτημα, ωστόσο και πάλι διαμορφώνεται
εάν και κατά πόσο μπορεί να ξεπεραστεί
αυτή η πραγματικά σοβαρή κρίση. Χωρίς να
θέλουμε να ισχυριστούμε ότι έχουμε
κάποιες ειδικές γνώσεις για την
αντιμετώπιση του προβλήματος, η κοινή
λογική επιτάσσει την
άμεση προσοχή των υπευθύνων και την λήψη
μέτρων προκειμένου να αντιμετωπισθεί το
πρόβλημα στις ρίζες του για την αποφυγή
επανάληψης παρόμοιων εμπειριών και στις
επόμενες γενιές, και φυσικά τη λήψη
πρακτικών μέτρων για την καταπολέμηση
της εγκληματικότητας των νεαρών το
συντομότερο δυνατό.
Κάτι
που θα πρέπει να γίνει όχι με την
καταδίκη ή και τη λήψη μέτρων ενάντια
στα μέλη κάποιας μειονοτικής κοινότητας
αλλά μάλλον με αγαθές προθέσεις
προσφοράς βοήθειας στα μέλη της. Με το να
διοργανώνει ο δήμος πανηγυρικές
εκδηλώσεις στις διάφορες περιοχές της
πόλης, όπου κατοικούν κυρίως οικονομικά
καταπιεσμένοι δημότες, δεν λύνεται
κανένα πρόβλημα πέραν εκείνου των
αναγκών της ψηφοθηρίας των δημοτικών
μας αρχόντων.
Για
την αντιμετώπιση όμως, μιας τόσο σοβαρής
κρίσης, είμαστε υποχρεωμένοι όλοι να
θελήσουμε να μελετήσουμε τις
πραγματικές αιτίες του προβλήματος και
χωρίς απολύτως καμία προκατάληψη,
κοινωνική ή φυλετική,να προσπαθήσουμε
να βοηθήσουμε ετούτη τη “χαμένη γενιά”,
στην επιθυμία μας να περισώσουμε τις
μεταγενέστερες από τον ιστό της βίας και
παρανομίας. Τα υπόλοιπα, το εάν και κατά
πόσο οι χρήστες της βίας είναι μαύροι,
κίτρινοι , ή λευκοί, απλώς αποτελεί
μια πολύ μικρή, την ποιό ελάχιστη
λεπτομέρεια. Η πίνα και ανέχεια, το
αίσθημα αδικίας και περιθωριοποίησης
που φέρνει το μίσος και την αντίδραση,
δεν αποτελούν προνόμιο κανενός λαού,
πολιτισμού ή φυλής, απλούστατα είναι
φυσική συνέπεια και άμυνα ή αντίδραση
όλων αυτών που μεγαλώνουν μέσα στα
πλοκάμια της.
Ο
Θωμάς Στεφ. Σάρας, είναι πρόεδρος του
Εθνικού Συμβουλίου του Ξενόγλωσσου
Τύπου του Καναδά. Το
EMAIL του
είναι saras@patrides.com
ή saras@nepmcc.ca
