Μια παροικία σε κρίση
Για
τους περισσότερους από εκείνους που
παρακολουθούν από κοντά τις εξελίξεις
στο χώρο των παροικιακών μας πραγμάτων,
δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, ότι η
πολιτιστική μας κοινότητα διέρχεται μια
από τις πλέον σοβαρές κρίσεις που
γνώρισε ποτέ στα ογδόντα περίπου χρόνια
της ύπαρξης της ως οργανωμένης δομής των
Καναδών Ελληνικής καταγωγής.
Δεδομένου,
μάλιστα, του γεγονότος, ότι σε όλο αυτό
το διάστημα σπάνιες ήταν οι φορές που ο
οργανισμός από
την ημέρα της αναγνώρισης του ως
εταιρίας και μέχρι σήμερα, για
οποιοδήποτε λόγο ή αιτία, απέφυγε τη
διενέργεια εκλογών για την ανανέωση των
μελών του διοικητικού του συμβουλίου.
Στη
πραγματικότητα ο άλλοτε ζωντανός και
δραστήριος ομογενειακός οργανισμός για
τον οποίο αισθανθήκαμε περήφανοι όλοι
οι εξ Ελλάδος μετανάστες της
μεταπολεμικής περιόδου, σήμερα έχει
περιπέσει σε τελεία νάρκη απραξίας η
οποία το καταδίκασε σε ουσιαστική
ανυπαρξία και αδίκησε το δυναμισμό και
τις δυνατότητες των μελών μιας
πραγματικά ανήσυχης και ικανής
πολιτιστικής οικογένειας του πολύ-πολιτιστικού
μωσαϊκού του Καναδά.
Κάπως
παρόμοια ήταν η κατάσταση και στη
γειτονική κοινότητα του Μόντρεαλ, όπου
άτομα παρόμοιας νοοτροπίας κατόρθωσαν
να υποκλέψουν την εμπιστοσύνη της εκεί
ομογένειας και να φέρουν τον οργανισμό
πολύ κοντά στην πτώχευση. Το καλό είναι
ότι στην περίπτωση εκείνη αντέδρασε η
μεγάλη μάζα των ομογενών και με τη
δημοκρατική της ψήφο, πέτυχε τη συντριβή
εκείνων που πίστεψαν ότι τα ομογενειακά
μας ιδρύματα στήθηκαν μόνο για να
εξυπηρετούν προσωπικές τους φιλοδοξίες.
Το
περίεργο ωστόσο, στη περίπτωση του
Τορόντο, είναι ότι ενώ τα τελευταία
χρόνια εκείνοι που ασκούν τη διοίκηση
του οργανισμού κατ’ επανάληψη έχουν
ανακοινώσει και διακηρύξει την έναρξη
των εργασιών του νέου “ πολιτιστικού
κέντρου” στο
Σκάρμπορο, και παρά τη παρέλευση μηνών
απραξίας η μεγάλη πλειοψηφία των
ομογενών συνεχίζει να τους ανέχεται
απαθής, να βλέπει και να σιωπά, για τη
κοροϊδία της νοημοσύνης της που
επιχειρούν ορισμένοι “ηγέτες”.
Ψίθυροι
αναφέρουν ότι το υπέδαφος του οικοπέδου,
για την αγορά του οποίου διετέθησαν
αδικαιολόγητα περισσότερα από δύο
εκατομμύρια δολάρια, είναι μολυσμένο με
τοξικές καρκινογόνες ουσίες και ότι η
τοπική αυτοδιοίκηση αρνείται να
επιτρέψει την έγκριση των σχεδίων
ανέγερσης κτιριακών εγκαταστάσεων για
τη προστασία εκείνων που θα το
επισκέπτονται ή των παιδιών που θα
παρακολουθούν μαθήματα στις αίθουσες
του, ή ακόμα και των ηλικιωμένων οι
οποίοι θα παραβρίσκονται στις διάφορες
εκδηλώσεις των οργανισμών τους.
Λέγεται
ακόμα ότι δύο φορές στο πρόσφατο
παρελθόν οι διοικούντες τον οργανισμό
υπέβαλαν αίτηση για την έγκριση των
σχεδίων του κτιρίου και την έκδοση
άδειας ανέγερσης και ότι και τις δύο
φορές οι υπηρεσίες του δήμου στην
απάντησή τους ήταν ξεκάθαρα αρνητικές.
Εάν
πραγματικά οι πληροφορίες αυτές
αληθεύουν, δεν θα πρέπει να υπάρχει
αμφιβολία ότι η πάλαι ποτέ δυνατή
ομογενειακή μας κοινότητα βρίσκεται
μπροστά σε έναν σοβαρό σταθμό της
πορείας της και μια δοκιμασία από την
οποία κανείς μας απολύτως δεν μπορεί να
γνωρίζει με ποιό τρόπο θα την ξεπεράσει.
Το
χειρότερο είναι ότι φθάσαμε στο σημείο
αυτό από την σφαλερή επιθυμία ορισμένων
συμπατριωτών μας να ικανοποιήσουν τα
τοπικιστικά τους αισθήματα και να
κολακεύσουν τον εγωισμό τους για το ότι
“κοντοχωριανοί τους ηγούνται” του
ομογενειακού οργανισμού. Μιας
νοοτροπίας η οποία έγινε αιτία
αποκεφαλισμού της φυσικής ηγεσίας του
ιδρύματος και την αποτελμάτωση του
κοινωνικού και πολιτιστικού του έργου.
Και
αυτή δυστυχώς είναι και η προσωπική μας
πίστη, το ότι σήμερα η Ελληνική
Κοινότητα του Τορόντο, εκ των πραγμάτων,
στερείται φυσικής ηγεσίας και διαδοχής,
κανείς μας δε δεν είναι δυνατό να
προβλέψει τις συνέπειες αυτής της
πραγματικότητας για το μέλλον τόσο του
οργανισμού όσο και ημών των ιδίων και
των πολιτιστικών μας αξιών.
Και
μια που αναφερθήκαμε στις πολιτιστικές
μας αξίες, σχετική αρθρογραφία του
Μακεδονικού Πρακτορείου ειδήσεων
αναφέρει ότι τα προγράμματα διδασκαλίας
της ελληνικής γλώσσας, παρακολουθούν 1400
“παιδιά και ενήλικες”, χωρίς να γίνεται
καμία ποιό συγκεκριμένη αναφορά στους
αριθμούς.
Εάν
όμως τα στοιχεία αυτά είναι πραγματικά
και εάν οι αριθμοί δόθηκαν από τους
υπεύθυνους του οργανισμού, ο οποίος τη
περίοδο της προηγούμενης διοίκησης
καυχιόταν ότι είχε τα διπλάσια, τότε
πλέον θα πρέπει να αντιληφθούν οι
ασκούντες σήμερα την ηγεσία, ότι δεν μας
οδηγούν πουθενά και το καλύτερο που
έχουν να κάνουν, εάν πραγματικά αγαπούν
αυτή τη κοινότητα με μια υπέροχη και
μοναδική ιστορία προόδου και δυναμισμού,
να παραιτηθούν, και να ασχοληθούν και
λίγο με τις προσωπικά τους, σαν νέοι
άνθρωποι που είναι. Κάτι παρόμοιο θα
μπορούσε να θεωρηθεί σαν το μεγαλύτερο
δώρο που θα προσέφεραν στην ομογένεια
ύστερα από μία παρένθεση έξι ετών,
αρνητικής πορείας, μείωσης του
ανθρώπινου δυναμικού των μελών της,
αποδυνάμωσης του πολιτιστικού της έργου
στο τομέα των σχολείων και της διδαχής
της ελληνικής γλώσσας, και γενικά
της αποδυνάμωσης και αποτελμάτωσης του
όλου έργου της.
Ένα,
εξ άλλου, εξ ίσου σοβαρό στοιχείο είναι
και η οικονομική εικόνα την οποία
παρουσιάζει ο τελευταίος ισολογισμός
του ιδρύματος με τις τεράστιες
υποχρεώσεις και την έλλειψη οικονομικών
πόρων και κεφαλαίων ικανών να
διασφαλίσουν την ασφαλή ανέγερση και
ολοκλήρωση ενός έργου μεγαλύτερου των
δώδεκα εκατομμυρίων δολαρίων που μας
υπόσχονται χωρίς ωστόσο να μας
ενημερώσουν για τις οικονομικές τους
πηγές, από που θα βρεθούν τα χρήματα αυτά
σε μια κοινότητα τις οποίας τα μέλη
λιγοστεύουν καθώς αποδημούν στην “άλλη
ζωή”, οι δε νέοι της δεύτερης και τρίτης
γενιάς των Ελληνο-Καναδών ελάχιστο
δείχνουν ενδιαφέρον για τον κοινοτικό
μας οργανισμό. Αυτό τουλάχιστον είναι το
νόημα της πρόσφατης τακτικής Γενικής
Συνέλευσης η οποία, με καθυστέρηση ορών,
κατόρθωσε να συγκεντρώσει μόλις εκατόν
είκοσι άτομα.
Η
εμπειρία των τελευταίων ετών, εάν
θελήσουμε να ερμηνεύσουμε τα γεγονότα,
έρχεται να μας διαβεβαιώσει ότι η
συντριπτική πλειοψηφία των ομογενών
έχει χάσει την εμπιστοσύνη της στη
σημερινή ηγεσία. Αυτό αποδεικνύεται από
την παθητική ανοχή ,την έλλειψη
ενδιαφέροντος και την αποχή των πολλών
από τα κοινοτικά μας πράγματα. Eίναι δε
άδικο να επιτρέψουμε να συνεχισθεί αυτή
η αρνητική πορεία για το μέλλον της
πολιτιστικής μας κοινότητας, εάν
πράγματι ενδιαφερόμαστε για την
επιβίωση και συνέχιση των παραδόσεών
και του πολιτισμού μας, σε τούτη τη
φιλόξενη γη από τους επιγόνους μας.
Αυτός
είναι και ο λόγος που σήμερα η ομογένεια
ζητά, απαιτεί, την κοινότητα της. Το
σεβασμό και τη τήρηση των πολιτιστικών
δημοκρατικών της παραδόσεων, την άμεση
διενέργεια εκλογών για ένα νέο ξεκίνημα
προς τη πρόοδο και το μέλλον όλων μας ως
πολιτιστικής οικογένειας, για την
διασφάλιση συνθηκών προόδου, παροχής
ευκαιριών και συμπαράστασης των παιδιών
μας.
“Πατρίδες”
