Προβληματισμοί
γύρω από τις Ελληνικές εξελίξεις.
Σχολιάζει
ο Παναγιώτης Τριαντάφυλλος
Η
Μυθολογία περί Προοδευτικής Αριστεράς
Τα
πρωινά ομολογώ ότι διαθέτω αρκετό χρόνο
μπροστά στη τηλεόραση παρακολουθώντας
τον Γιώργο Παπαδάκη να αγχώνεται
συζητώντας με τους προσκεκλημένους στην
εκπομπή του. Εκείνη την Παρασκευή,
λοιπόν, της 5ης του Μάρτη
προσκεκλημένη του ήταν η υπουργός κ.
Διαμαντοπούλου από κοινού με τον
πρόεδρο του ΟΛΜΕ. Κατά την διάρκεια
λοιπόν της συζήτησης ο υπεύθυνος του
προγράμματος Γ. Παπαδάκης,
απευθυνόμενος στην φιλοξενούμενη του
δήλωσε ότι κατά την διάρκεια των
τελευταίων γενικών εκλογών στην Ελλάδα,
πρώτα ο κ. Κωνσταντίνος Καραμανλή και
μετά ο Γεώργιος Παπανδρέου, είπαν ψέματα
στον Ελληνικό λαό και το σώμα των
εκλογέων, και ζήτησε τη δική της γνώμη. Η
υπουργός, βέβαια, ακολουθώντας την
συνηθισμένη πρακτική των πολιτικών
απέφυγε να απαντήσει στο συγκεκριμένο
θέμα, χωρίς, ωστόσο, ο δημοσιογράφος να
επιμείνει πάνω σε αυτό. Ας μου επιτραπεί
λοιπόν, με αυτήν την ευκαιρία, να παρέμβω
εγώ και να ζητήσω την υποβολή της
παραίτησης όλων τους. Προσωπικά πιστεύω
ότι κάτι παρόμοιο θα αποτελέσει ίσως τον
μοναδικό τρόπο αποδοχής ευθύνης και
ομολογίας μετάνοιας
για τα τρομερά ψέματα που για
ολόκληρες δεκαετίες μας λέγανε και που
δυστυχώς συνεχίζουν ακόμα και σήμερα. Το
χειρότερο είναι ότι όχι μόνον είναι
διεφθαρμένοι ψεύτες μα ακόμα
περισσότερο και ανίκανοι να
διαχειριστούν σωστά την εξουσία ώστε να
παρουσιάσουν στοιχεία σωστής
διακυβέρνησης της χώρας. Κάποια στιγμή
λοιπόν ο πρόεδρος του ΟΛΜΕ έκανε αναφορά
πάνω στις άσχημες συνθήκες που
αντιμετωπίζουν οι δάσκαλοι καθώς επίσης
και περιγράφοντας με μελανά χρώματα τα
χαμηλά μισθολογικά επίπεδα αμοιβής τους.
Στο σημείο αυτό, όμως, με παρέμβαση του ο
παρακαθήμενος κ. Δελατόλας, αναφέρθηκε
στη ακόμα ποιό άσχημη
ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης, ο
πρόεδρος δήλωσε ότι συμφωνεί και την
καταδικάζει. Εάν η συζήτηση αυτή γινόταν
εδώ στο Καναδά, σύμφωνα με τα
δημοκρατικά πολιτικά ήθη και τις
ακολουθούμενες πρακτικές, και
κάτω από τις πιέσεις που δημιουργεί
η αποδοχή ευθυνών μιας τόσο
σκανδαλώδους αποτυχίας
πολιτικής πρακτικής, θα έπρεπε να
είχαν υποβάλει τις παραιτήσεις τους,
τόσο ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ όσο και η
υπεύθυνη υπουργός, σαν έκφραση
ελάχιστου σεβασμού του λειτουργήματος
που υποτίθεται ότι επιτελούν. Το γεγονός
αυτό φέρνει στη μνήμη μου κάτι παρόμοιο
όταν το Φεβρουάριο του 2008, παρακολούθησα
έναν διάλογο μεταξύ μιας κόρης και του
πατέρα της. Η νεαρή μάνα (κόρη), ήταν
αγανακτισμένη επειδή ο γιος της, μαθητής
της πρώτης γυμνασίου, παρουσίαζε
βαθμολογία μικρότερη της βάσης και
κινδύνευε να χάσει τη χρονιά του. Η
διαφωνία με τον πατέρα της, ωστόσο,
στηριζόταν πάνω στις πολιτικές αποδοχές
των δύο γύρω από τη φιλοσοφία και την
εφαρμογή πολιτικών πρακτικών από τους
κομουνιστές. Ο πατέρας απλούστατα ήταν
οργανωμένο μέλος του ΚΚΕ και έκφραζε την
αγανάκτησή του επειδή όλοι
διαμαρτύρονται για την παιδεία, η δε
κόρη επειδή από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον
Φεβρουάριο ο καθηγητής του γιου της του
είχε παραδώσει μόνον δύο μαθήματα. Στο
σημείο αυτό δεν άντεξα τον πειρασμό και
απρόσκλητος πήρα μέρος στη συζήτηση
ρωτώντας τη νεαρή μάνα:
“τι κάνει ο καθηγητής όλες τις άλλες
μέρες ;” Η δε απάντηση ήταν τόσο απλή, ο
καθηγητής καθημερινά έπαιρνε μέρος στις
διαδηλώσεις διαμαρτυρίας παρότρυνε δε
και ενθάρρυνε τους μαθητές των τάξεων
που δίδασκε να προβούν σε “κατάληψη”
του σχολείου. Θου Κύριε φυλακή το
στόματί μου... Αυτό βλέπεις ερμηνεύεται
ως “προοδευτική
αριστερά.”
Σύγχρονοι
΄Ηρωες.
Ομολογώ
ότι προσπαθούσα να πιστέψω σε αυτά που
άκουγα στα νέα του ΑΝΤ1 στις 5 του Μάρτη
από τον Κ. Κίρτσο, τα σχετικά με τα
επεισόδια των ημερών εκείνων στην
καρδιά της Αθήνας, στο Σύνταγμα. Από
υποστηρικτής της Νέας Δημοκρατίας,
ξαφνικά παρουσιάστηκε θιασώτης και
υποστηρικτής του ΠΑΣΟΚ
που ασκούσε την
διακυβέρνηση της χώρας και των
συνοδοιπόρων του της Αριστεράς. Το
γεγονός μου θύμιζε τη φράση του πατέρα
μου, οι σκύλοι παιδί μου γαβγίζουν εκεί
που τους λένε εκείνοι που τους ταΐζουν.
Ομολογώ, ωστόσο, ότι προβληματιζόμουν με
τις δηλώσεις του γύρω από τα επεισόδια,
καθώς μάλιστα έμπλεκε το εγκώμιο του
κακοποιημένου Μανώλη Γλέζου, τον οποίο
παρουσίαζε ως ήρωα. Το σημαντικότερο,
όλοι οι συμμετέχοντες κακολογούσαν τον
αστυνομικό ως ανιστόρητο, ενώ παράλληλα
κατηγορούσαν το Μανώλη Γλέζο και τους
συντρόφους του για την επίθεσή τους
εναντίον του Παναγόπουλου.
Αυτός είναι και ο λόγος της απορίας
μας “αλλά όμως γιατί τόση κακοήθεια
εναντίον της αστυνομίας και των οργάνων
της κύριοι ;” Από την σχετική έκθεση
γινόταν ολοφάνερο ότι οι διαδηλωτές
έπεφταν πάνω στα όργανα της τάξης
προσπαθώντας να τους βγάλουν τα μάτια.
Οι δε αστυνομικοί προσπαθούσαν να
αμυνθούν μέσα στα πλαίσια της
διατεταγμένης υπηρεσίας που εκτελούσαν.
Εκτός βέβαια και εάν οι Έλληνες
αστυνομικοί έχουν διαφορετική
νοοτροπία από εκείνην των συναδέλφων
τους σε ολόκληρη τη γη και κάθε βράδυ
πριν παν για ύπνο καταστρώνουν σχέδια
για την επομένη όταν αρχίσουν την
υπηρεσία να κακοποιήσουν μερικούς
φιλήσυχους πολίτες ή να τραβήξουν το
υπηρεσιακό τους όπλο και να σκοτώσουν
μερικά άοπλα και ειρηνικά πιτσιρίκια
που συμμετέχουν στις διαδηλώσεις.
Μάλιστα με την ευκαιρία της εξόδου του
Μανώλη Γλέζο, από το νοσοκομείο όπου
νοσηλευόταν άκουσαν, λέει, ότι ο
τελευταίος δήλωσε ότι ο αστυνομικός
χτύπησε κάποιον πολίτη και όχι
απ΄ευθείας τον κ. Γλέζο. Παρ’ όλα αυτά ο
σχολιαστής προσπαθούσε να δώσει
μαθήματα καλής συμπεριφοράς στο όργανο.
Δίκαια λοιπόν αισθάνομαι την ανάγκη να
ρωτήσω τι συμβαίνει άραγε με την
Ελληνική Δημοκρατία; είναι αλήθεια ότι
μόνον οι βάρβαροι τραμπούκοι της
Αριστεράς θεωρούνται πολίτες και
απολαμβάνουν το προνόμιο της
καταστροφής της ιδιωτικής και δημόσιας
περιουσίας, όταν φτάνουν μάλιστα μέχρι
του σημείου να τοποθετούν εκρηκτικούς
μηχανισμούς μέχρι και στο μνημείο του “Αγνώστου”,
το οποίο αντιπροσωπεύει το Πάνθεον όλων
εκείνων που διαχρονικά έδωσαν τη ζωή
τους για την ελευθερία του έθνους και
την ανεξαρτησία του Εθνικού Κέντρου.
Εκτός και εάν, βέβαια, κατά την λογική
και την πολιτική φιλοσοφία των
εξτρεμιστών της αριστεράς, τα όργανα του
νόμου και οι φύλακες της ευνομίας του
ελληνικού κράτους καθώς επίσης και τα
στρατευμένα Ελληνόπουλα δεν είναι
πολίτες και ούτε έχουν τα ίδια
δικαιώματα με τους μανιακούς
καταστροφείς της χώρας. ‘Η θα πρέπει την
επόμενη φορά που οι εντεταγμένοι στην
προστασία του Έλληνα πολίτη που θα
βρεθούν μπροστά στους διαδηλωτές και
συναντήσουν ηγέτες τύπου Μανώλη
Γλέζουμαζί τους να κρατούν τις μολότοφ
στο χέρι να τους προσφέρουν τα σπίρτα
προκειμένου να τους διευκολύνουν στο
καταστρεπτικό τους έργο, στο όνομα της “ελεύθερη
έκφρασης του πολίτη”. Αλλά όμως μαζί
τους έρχονται και όλοι εκείνοι οι
κουλτουριάρηδες, οι δήθεν “πνευματικοί
ηγέτες” της χώρας οι
οποίοι κόπτονται για το δικαίωμα
πρόσβασης στην καταστροφή των
περιουσιών των Ελλήνων πολιτών,
στοιχείων αντικοινωνικών και
απάνθρωπων.
Θυμάμαι
σήμερα τα χρόνια της παιδείας που έλαβα
νεαρός μαθητής κάτω από την σκιά του
Ταΰγετου, από κοινού με τους
συνομήλικους μου και τα ρίγη συγκίνησης
που μας διαπερνούσαν το κορμί όταν
μαθαίναμε για τα επιτεύγματα των ηρώων
της λευτεριάς του έθνους, του
Κολοκοτρώνη, του Νικηταρά, του
Παπαφλέσσα και παίζαμε μεταξύ μας
πετροπόλεμο, κάτω από τις φωνές και με το
φόβο της τιμωρίας από τους
γονιούς μας.
Από ότι δε μπορώ να δω, σήμερα τα παιδιά
στην Ελλάδα μαθαίνουν μόνο για ήρωες
τύπου Μανώλη Γλέζου και των συντρόφων
του, και όπως είναι επόμενο το ποιό
αγαπημένο παιγνίδι
της γενιάς τους είναι η εκτόξευση
μολότοφ για την καταστροφή των
περιουσιών αθώων συμπολιτών τους, εκτός
και αν αυτό λέγεται δημοκρατική πρόοδος.
“Ω καιροί, ώ ήθη”, που θα έλεγαν και
Ρωμαίοι του παρελθόντος.
Ξαναπουλάνε
τα πουλημένα :
Μεταξύ
σοβαρού και αστείου, άκουσα από την κ.
Κατσέλη, βαρύγδουπο υπουργό Ανάπτυξης
της Αθήνας, ότι πούλησε τα ναυπηγεία του
Σκαραμαγκά σε Άραβες επενδυτές. ¨εκεί
που πραγματικά μπερδεύτηκα είναι το
γεγονός ότι τα ναυπηγεία είχανε
πουληθεί προηγουμένως από την κυβέρνηση
Καραμανλή σε Γερμανική εταιρία
επενδυτών. Παρ’ όλα αυτά σήμερα τα
ξαναπουλάει η κ. Κατσέλη, και πάει
λέγοντας. Για να είμαι ειλικρινής,
προσπαθώ με την δική μου λογική να
αντιληφθώ τι ακριβώς κρύβεται πίσω από
αυτό τον γρίφο των εμπορικών συμφωνιών,
υπολογίζω λοιπόν ότι μάλλον οι Γερμανοί
“Επενδυτές” είχαν πρόθεση να το
κλείσουν και προκειμένου να αποφύγουν
τις καταβολές αποζημιώσεων στους
εργαζόμενους αναθέσανε στη νέα
κυβέρνηση να τα ξαναπουλήσει, έτσι ώστε
να μπορέσουν να ξεγλιστρήσουν οι
Γερμανοί.
Περί
Ευθύνης και Φιλότιμου :
Σε
ανάληψη ευθύνης για τα όσα συνέβησαν
μέχρι τώρα προχώρησε ο Πρωθυπουργός της
Ελλάδας, σύμφωνα με τις ειδήσεις, και
πραγματικά το χάρηκα. Επί τέλους,
σκέφθηκα, βρέθηκε και κάποιος πολιτικός
με συνείδηση.
Θυμάμαι
ακόμα ότι στο πρόσφατο ταξίδι του στην
Αμερική ο κ. Παπανδρέου δίδαξε στον
Αμερικανό Πρόεδρο Ομπάμα την έννοια της
λέξης φιλότιμο. Ελπίζω η ερμηνεία που
έδωσε να ήταν η σωστή “ευθύνη και
φιλότιμο”.
Θα
θυμάστε βέβαια ότι τις ευθύνες του είχε
αναλάβει και ο πρώην ηγέτης της Νότιας
Κορέας, ο οποίος για τον λόγο αυτόν
μάλιστα αυτοκτόνησε. Θα μου πείτε ότι ο
άνθρωπος είχε φιλότιμο, σύμφωνοι τι
συμβαίνει όμως με τους άλλους των Αθηνών;
Ο
Αντώνης Σαμαράς, καθημερινά δίνει
συμβουλές στον Γιώργο Παπανδρέου, και να
ήταν μόνον αυτός. Πρόσφατα άκουσα τους
πρώην υπουργούς της κυβέρνησης
Καραμανλή Χατζηδάκη και Κεφαλογιάννη,
να προσφέρουν δωρεάν συμβουλές στην
παρούσα κυβέρνηση με ύφος Αϊνστάιν και
μάλιστα με λύσεις όλων των προβλημάτων
που αντιμετωπίζει η παρούσα κυβέρνηση.
Ας μου επιτραπεί λοιπόν να ρωτήσω:
“βρε καλόπαιδα” τόσα χρόνια
επαγγελματίες υπουργοί το κάνατε
πραγματικά. Τόσο εσείς όσο και οι
υπόλοιποι του συναφειού σας, οι οποίοι
φέρετε απόλυτη την ευθύνη της σημερινής
οικονομικής και κοινωνικής κατάντιας
της Ελλάδας, με την περιβόητη
διακυβέρνησή σας των τελευταίων χρόνων.
Εάν πραγματικά αγαπάτε το τόπο αυτόν τον
τόσο ταλαιπωρημένο, άντε και κάντε μας
τη χάρη να παραιτηθείτε, για το καλό της
Ελλάδας και του κουρασμένου και
βασανισμένου λαού της.
Δεν
είναι ανάγκη να προκαλείτε την
νοημοσύνη μας, αρκετά.
Αλλά
όμως το κακό δεν σταματά εδώ. Από την
απέναντι πλευρά έχουμε τις “προοδευτικές
δυνάμεις”, εκείνο που κάποτε λέγαμε
Αριστερά. Πρώτος ο πρωθυπουργός “διαλαλεί
ότι πετύχαμε το σκοπό μας, άπαξ και
κατορθώσαμε να κερδίσουμε δικαίωμα
δανεισμού από την Ευρώπη και το Διεθνές
Νομισματικό Ταμείο”, με άλλα λόγια δύο
παλούκια με έναν σμπάρο.
Και
να ήταν μόνον ο πρωθυπουργός. Έχουμε και
τον υπουργό Άμυνας ο οποίος
ενημερώνοντας μας για το ότι τα Τουρκικά
πολεμικά σκάφη κόβουν αμέριμνα βόλτες
στο Σούνιο , μας διαβεβαιώνει ότι η
κυβέρνηση έχει σχέδιο και παρακολουθεί
προσεκτικά τα πάντα. Ούτε και σε σκηνικό
καραγκιόζη δεν θα μπορούσαμε να
φαντασθούμε κάτι παρόμοιο. Βαστάτε με ρε
παιδιά να μην με δείρουν.
Αυτό
πράγματι ερμηνεύεται σαν προοδευτική
Αριστερά. Αλλά όμως θα μου ρωτήσετε για
ποιό λόγο έχω κολλήσει στην προοδευτική
Αριστερά, αφού σήμερα οι νέες πολιτικές
δοξασίες την θέλουν σαν “Πράσινη
Ανάπτυξη”, φράξινα σχέδια, όλο
πρασινάδα, έτσι μπαίνω στον πειρασμό να
υποθέσω ότι μάλλον πιστεύουν ότι ο
Έλληνας φορολογούμενος είναι κάτι σαν
ζωντανό και προσπαθούν να του μοιράσουν
σανό για να τον κρατήσουν χαρούμενο.
Καλά
βρε κύριοι, όταν όλοι σας παρακάθεστε
στα συνέδρια της Ευρώπης και
συσκέπτεστε με τους υπολοίπους εταίρους
σας, δεν ντρέπεστε;
Ακούω
συνεχώς τον Αντώνη Σαμαρά να μιλά για
κάθαρση στο κόμμα του από εκείνους που
το έβλαψαν. Γιατί όμως μόνον στο κόμμα
του και όχι και στο ελληνικό κοινοβούλιο
από όλους εκείνους που έβλαψαν την
Ελλάδα. Κάτι παρόμοιο έκανε και ο
Γιώργος Παπανδρέου ο οποίος άφησε δύο ή
τρεις παλαιούς πολιτικούς της παράταξης
έξω από τους τελευταίους συνδυασμούς.
Σκέφτεστε έστω και για ένα λεπτό τι θα
είχε συμβεί σε περίπτωση που έφερναν το
κράτος τους στα πρόθυρα της πτώχευσης οι
πολιτικοί ηγέτες της Νότιας Κορέας; Δεν
υπάρχει αμφιβολία ότι θα είχαμε ομαδική
αυτοκτονία. Για την πολιτισμένη ωστόσο
πολιτική ελίτ των Αθηνών κάτι τέτοιο
είναι βάρβαρο, άπαξ και ο μοντέρνος
ραγιάς του συστήματος ο Έλληνας
συνεχίζει να τρώει το σανό της πράσινης
ανάπτυξης.
Επαιτεία
ή Ανικανότητα;
Θα
μου επιτρέψετε να ασχοληθώ και με την
παραδοσιακή αρετή του πολιτικού
κατεστημένου της Αθήνας, την γνωστή
επαιτεία, με πραγματικό θαυμαστή της τον
Φίλιππο Πετσάλνικο, πρόεδρο της βουλής
των Ελλήνων. Κύριε πρόεδρε εάν πράγματι
αγαπάτε την Ελλάδα και τον Ελληνικό λαό
δεν νομίζετε ότι είναι ώρα να υποβάλετε
τις παραιτήσεις σας όλοι, τόσο εσύ όσο
και οι υπόλοιποι βουλευτές, άπαξ και
έχετε α΄ποδειχτεί ανίκανοι και
διεφθαρμένοι για να διοικήσετε. Και για
να μην ξεχνιόμαστε φροντίστε να
επιστρέψετε όλα τα ποσά της αντιμισθίας
που λα βάνετε σαν
βουλευτική αποζημίωση όλα αυτά τα
χρόνια για τις ενασχολήσεις σας γύρω από
τα κοινά των Ελλήνων. Δεν μπορώ να
φανταστώ ότι θα μπορούσε κάποιος σας να
καυχηθεί ότι η αμοιβή είναι ισάξια της
εργασίας και των υπηρεσιών που
προσφέρουν οι εκλεγμένοι βουλευτές,
άπαξ και με το να σας πιστεύουμε όλα αυτά
τα χρόνια, βρεθήκαμε σαν κράτος στο
χείλος του γκρεμού.
Συγχαρητήρια
πάντως καθώς πρώτος εσύ συνέλαβες την
ιδέα της περιφοράς του δίσκου της
ζητιανιάς, κάνοντας έκκληση στους
ταλαίπωρους Έλληνες της διασποράς να μη
λυπηθούν να προσφέρουν και από το
υστέρημά τους. Το ωραίο είναι ότι την
ιδέα σου ασπάσθηκαν αμέσως οι τζίνιοι
συνάδελφοί σου στην βουλή οι οποίοι και
την υποδέχτηκαν με θερμά χειροκροτήματα.
Θα πρότεινα να σας αναγνωριστεί η αρετή
της ευρεσιτεχνίας. Φανταστείτε λοιπόν
κάποιο πρόεδρο εταιρίας να την οδηγήσει
σε πτώχευση και κάτω από αυτές τις
συνθήκες να στρέφεται στους μετόχους
κάνοντας έκκληση για έρανο προκειμένου
να συγκεντρωθούν χρήματα για να σωθεί η
εταιρία. Το χειρότερο είναι ότι δεν
είναι και λίγοι εκείνοι που
χειροκροτούν τον πρόεδρο της βουλής για
τις ιδέες του, μαζί δε με αυτούς και ο
πολιτικός κόσμος του Εθνικού Κέντρου.
Μεταξύ αυτών και ορισμένοι αξιωματούχοι
του περίφημου ΣΑΕ, το οποίο
διαμοιράζεται τη λεία του εράνου, και
χωρίς ντροπή συνεχίζουν να σπαταλούν
την περιουσία του δόλιου Έλληνα
φορολογούμενου. Με την ευκαιρία αυτή ας
μου επιτραπεί να δηλώσω ότι ενώ είχα
εκτίμηση και σεβασμό για μερικούς από
αυτούς, ύστερα από αυτά που συμβαίνουν
έχω χάσει κάθε εκτίμηση προσωπική και
συλλογική για τον θεσμό.
Εμείς
οι ίδιοι είμαστε ο εχθρός του εαυτού μας.
Διάβασα
σε κάποιο κείμενο, προ ημερών, μια πολύ
σοφή φράση. Ομολογώ δεν θυμάμαι τίνος
είναι, πλην όμως με εντυπωσίασε με το
βάθος του νοήματός της.
“I have seen
the enemy and
is us”,
που θα πει: γνώρισα τον εχθρό και αυτός
είμαστε εμείς οι ίδιοι. Ενδέχεται σε
ορισμένες περιπτώσεις να μην είμαι
απόλυτα ακριβής, μπορεί και αυτό είναι
ένδειξη της ανθρώπινης αδυναμίας μου
και του γεγονότος ότι ζω εκτός Ελλάδας,
παρ’ όλα όμως αυτά σας διαβεβαιώ ότι
είμαι σίγουρος ότι η σημερινή ηγεσία του
Εθνικού Κέντρου είναι τελείως ανίκανη
και δεν μπορεί να σταθεί στις απαιτήσεις
και τις δυσκολίες των ημερών, καιρός
λοιπόν να καταθέσουν όλοι, και οι
τριακόσιοι, τις
παραιτήσεις τους. Άλλά όμως για να
παραιτηθεί κάποιος θα πρέπει να έχει
φιλότιμο, όπως έχω αναφέρει
προηγουμένως.
Ολόκληρη
η Ελλάδα, “Γκρίζα ζώνη”
Ακούγοντας
την κ. Αλέκα Παπαρήγα να ισχυρίζεται ότι
σε λίγο το Αιγαίο πρόκειται να
μετατραπεί σε “γκρίζα ζώνη” ομολογώ
ότι είχα προβληματισθεί για το τι άραγε
να υπονοεί. Υπολογίζω ότι αυτό δεν θα
ανήκει σε καμιά κυριαρχία και επομένως
δεν πρόκειται να το φυλάει κανένας.
Αμπέλι ξέφραγο που θα λέγαμε, ή θα
αναγκασθούμε να εκχωρήσουμε στους
Τούρκους δικαιώματα, όπως ακριβώς
κάναμε και με την περίπτωση της Κύπρου. Η
Άγκυρα τότε έδειξε συγκινημένη, είπε
μεγάλα λόγια για τον Καραμανλή τον γέρο
και μερικά χρόνια αργότερα ανακάλυψε
ότι είχε δικαιώματα επέμβασης και
κατάλυσης της Κυπριακής δημοκρατίας. Με
αποτελέσματα που γνωρίζουμε όλοι τα
τελευταία 35 χρόνια. Σκεφθείτε ότι και
τότε η συμφωνία ήταν το ίδιο αθώα με τις
σημερινές σχετικές δηλώσεις των κ.
Δρούσα και Παπανδρέου. Θέλουμε, λένε, να
δημιουργήσουμε καλύτερες σχέσεις με την
Τουρκία, προφανώς να ανοίξουν τελείως τα
σύνορα έτσι ΄ωστε η τελευταία να
ξαπολήσει τα εκατομμύρια των
καταπιεσμένων μουσουλμάνων πολιτών της
στα ελληνικά νησιά έτσι ώστε να
δημιουργήσει πάτημα για κάποια
μελλοντική “ειρηνική επιχείρηση” με
απόβαση των στρατιωτικών της δυνάμεων
για την “προστασία” των Τούρκων
πολιτών κατοίκων των νησιών, στα πρότυπα
της Κύπρου, έτσι ώστε να έχουν δουλειά οι
διπλωμάτες των Αθηνών για τα επόμενα
εκατό χρόνια.
Το
ωραίο είναι ότι τις πρόσφατες
προκλητικές περιπλανήσεις του
τουρκικού στόλου μέχρι και το Σούνιο στο
Αιγαίο, η Αθήνα με το στόμα του
πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου
και του υπουργού Εθνικής Άμυνας
Βαγγέλη Βενιζέλο
τις χαρακτήρισαν με αθώα σαν απλές
παρενοχλήσεις. Έτσι λοιπόν μετά τις
αθώες προθέσεις των εθνικιστών Σλάβων
των Σκοπίων, οι οποίοι το μόνο που
απαιτούν για την ώρα είναι απλώς το
όνομα του Μακεδόνα και μετά 30 ή 40 χρόνια
και ολόκληρη την Ελληνική Μακεδονία ως
Μακεδονία του Αιγαίου με αποτέλεσμα το
ξεκλήρισμα και την
νέα προσφυγιά εκατομμυρίων Ελλήνων που
ζουν στη περιοχή, τ΄ωρα θα έχουμε και
τους Τούρκους οι οποίοι με την ανοχή και
συγκατάθεσή μας θα οικειοποιηθούν τα
ηρωικά νησιά που τόσο υπέφεραν από την
βάρβαρη μανία των Μογγόλων
κατακτητών τους. Και όμως προσπαθούν να
μας πείσουν ότι εργάζονται για την
υπεράσπιση των εθνικών δικαιωμάτων και
την ανεξαρτησία της Ελλάδος.
Ασφαλώς
Χάσαμε τον Προορισμό μας.
Είναι
γνωστό ότι η ανθελληνική προπαγάνδα και
η παραπληροφόρηση έχει ξεπεράσει τα
σύνορα του Εθνικού Κέντρου και πολλές
φορές αγκαλιάζει και τις ομογενειακές
παροικίες του εξωτερικού. Πρόσφατα
άκουσα τον Γενικό πρόξενο της Ελλάδας
στο Τορόντο, τον φίλτατο Δημήτρη
Αζεμόπουλο, τον τόσο γνωστό στην
παροικία ως Δημήτρη, να ξεσπάει λεκτικά
κατά των Γερμανών. Προσωπικά,
γνωρίζοντας τον Έλληνα διπλωμάτη δεν
πιστεύω ότι διατηρεί κάποια παλαιά
κατάλοιπα εναντίον των Γερμανών αλλά
μάλλον το κάνει, όπως όλοι μας, επειδή
μέσα του καίει η ίδια φλόγα με μας που
λέγεται αγάπη για την Ελλάδα. Και
ομολογώ ότι συμφωνώ απόλυτα με τον
συμπαθή και σεβαστό διπλωμάτη. Πέραν
αυτού όμως οι εξελίξεις αυτές θα πρέπει
να μας προβληματίζουν έτσι ώστε να
μπορούμε να βλέπουμε και τα δικά μας
ελαττώματα. Σαν παράδειγμα την καθαρά
Δευτέρα παρακολουθούσα, όλη την ημέρα,
και καμάρωνα τους συμπατριώτες μας από
την Καλαμάτα μέχρι
και την Αλεξανδρούπολη να χορεύουν
στους τρελούς ρυθμούς του καρναβαλιού.
Θα μου πείτε που βρίσκεται το παράξενο,
οι Έλληνες διασκεδάζουν μια ζωή. Φυσικά.
Αλλά
όμως οι Γερμανοί δουλεύουν. Πρόσφατα
συμπολίτης από το Κέντρο μου έλεγε:
“Πρέπει να αντιληφθείς ότι εμείς οι
Έλληνες είμαστε οι μάγκες της Ευρώπης.
Όλοι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι εργάζονται
σαν σκλάβοι και πληρώνουν φόρους, τους
οποίους λαμβάνουμε εμείς με τη μορφή
πακέτων, και απολαμβάνουμε τη ζωή”. Ο
προβληματισμός μου, ωστόσο, είναι εάν
και κατά πόσον αυτή η νοοτροπία είναι
υγιής, δεδομένου ότι την επόμενη μέρα
βγήκε ο πρόεδρος της Ελληνικής
Δημοκρατίας και έκανε δημοσίως παράπονα
για το ότι οι Γερμανοί μας κοροϊδεύουν
και δεν δέχονται να μας στηρίξουν
οικονομικά με την παροχή δανεικών. Πέραν
αυτού ο αγαπητός κ. Αζεμόπουλος δεν
παραλύει καμία ευκαιρία που να μην
εκφράσει την περηφάνια του για την αγωγή
των ελληνοπαίδων της ομογένειας στη
διασπορά. “Έξω πάμε καλά”, είχε δηλώσει
παλαιότερα ο Κωνσταντίνος Καραμανλή ο
αρχαιότερος, το πρόβλημα παρέμενε στο
εσωτερικό. Δυστυχώς συνεχίζει να
παραμένει μέχρι και σήμερα. Σε ερώτηση
που υποβλήθηκε από τους δημοσιογράφους
του Κέντρου σε εκατό μαθητές της
δημοτικής, μέσης και ανωτέρας
εκπαίδευσης σχετικά με τις μεγάλες
ιστορικές μορφές της Ελληνικής
παράδοσης και ιστορίας,
η απάντηση των 99 των ερωτηθέντων
ήταν ότι ο Περικλής ήταν γνωστός από το
FAME STORY. Ο δε εκατοστός δήλωσε ότι δεν είχε
ακούσει ποτέ αυτό το όνομα. Άσχετα με την
πιστότητα των στοιχείων το αποτέλεσμα
της έρευνας μας λέει πολλά. Σήμερα τα
διδακτήρια έγιναν “προοδευτικά” οι
μαθητές έπαψαν να διδάσκονται την
ιστορία και τον πολιτισμό του ελληνικού
έθνους, όσο για τα θρησκευτικά ξέχασέ τα,
αυτά και εάν δεν έχουν υποστεί την μανία
των κουλτουριάρηδων. Ένα ωραίο σημάδι
ελπίδας παραμένει το γεγονός ότι ο
σεβαστός Δημήτρης Αζεμόπουλος
συνεχίζει να βρίσκεται κάθε Κυριακή
στην λειτουργία, κα΄πως όπως εξ άλλου
και εγώ.
Ομπάμα,
Μεγαλέξανδρος και ο Σουλτάνος.
Στο
δελτίο ειδήσεων του Αντ1 της δεκάτης του
Μάρτη έγινε αναφορά στο ότι ο
πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου πέτυχε
το στόχο του ταξιδιού του στην
Ουάσινγκτον όταν συναντήθηκε με τον
πρόεδρο Ομπάμα των ΗΠΑ σχετικά με την
στήριξη της Ελλάδας ενάντια στα
κερδοσκοπικά παιχνίδια των
χρηματαγορών, τα οποία κατέληγαν
ενάντια στα οικονομικά συμφέροντα του
Ελληνικού λαού. Η πραγματικότητα, όμως,
συνέχισε να παραμένει διαφορετική,
δεδομένου ότι μέχρι σήμερα ούτε ο Ομπάμα,
ούτε κάποιος άλλος παράγοντας των ΗΠΑ
δεν ήλθε να δείξει έμπρακτα ότι
συμπαρίσταται στις άμεσες και σπουδαίες
ανάγκες της Αθήνας και του οικονομικά
καταπιεσμένου λαού της Ελλάδας.
Μιλώντας, εξ άλλου, αργότερα ο
εκπρόσωπος του Λευκού Τύπου δεν
παρέλειψε να δηλώσει ότι το πρόβλημα
είναι καθαρά Ελληνικό και Ευρωπαϊκό. Το
περίεργο είναι ότι ο θρησκευτικός ηγέτη
της Έλληνο Ορθόδοξης εκκλησίας της
Αμερικής αρχιεπίσκοπος Δημήτριος
προσφωνώντας τον Αμερικανό Πρόεδρο τον
ονόμασε Μέγα
Αλέξανδρο, σεβαστή η άποψή του
σεβασμιοτάτου. Ας μου επιτραπεί, ωστόσο
να εκφράσω την προσωπική μου άποψη πάνω
στο θέμα δεδομένου ότι θεωρώ θα ταίριαζε
περισσότερο εάν τον χαρακτήριζε σαν
Σουλτάνο Μουράτ. Έτσι δεν είχε δηλώσει ο
ίδιος ο πρόεδρος μιλώντας στο Τουρκικό
κοινοβούλιο, καθώς τόνισε ότι είναι
θαυμαστής της οθωμανικής ιστορίας. Όσο
για την επίσκεψη του Αμερικανού
προέδρου στην Αθήνα, το πρόβλημα δεν
έγκειται στο εάν και κατά πόσον
ο ίδιος μπορεί ή δεν μπορεί να την
επισκεφθεί, αλλά μάλλον εάν θα τον
δεχθούμε και πως οι Αθηναίοι και κυρίως
οι οπαδοί της Αλέκας Παπαρήγα.
Σύγχρονοι
Οικονομολόγοι.
Ανήμερα
της 25ης του Μάρτη στην εκπομπή του
Γιώργου Παπαδάκη στον Αντ1 ορισμένοι από
τους καλεσμένους του διαφωνούσαν για
την ανάγκη των παρελάσεων και τους
σκοπούς που εξυπηρετούσε η ανάμνηση των
εθνικών επετείων. Ένας από αυτούς ο κ.
Αντωνάκη, παρουσιαζόταν ξινισμένος και
έντονα ενοχλημένος από το θεσμό. Ένας
άλλος, με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό την
απλυσιά και ακούρευτος, όπως
τουλάχιστον έδειχνε στην οθόνη της
τηλεόρασης παρουσίαζε εντυπωσιακές
γνώσεις γύρω από τα οικονομικά και το
τραπεζικό σύστημα. Ακούστηκε να
ισχυρίζεται ότι οι τράπεζες από το 2000
μέχρι σήμερα αύξησαν το μετοχικό τους
κεφάλαιο από 300 σε 600 δις. Ευρώ. Σύμφωνα με
τον ομιλητή το κράτος θα μπορούσε μα τα
μισά από αυτά τα κεφάλαια να ξεχρεωθεί.
Το μοναδικό σημείο διαφωνίας μου με τον
σεβαστό σχολιαστή είναι ότι το μετοχικό
κεφάλαιο των τραπεζών και υπολοίπων
εταιριών το καθορίζουν οι ιδιώτες
επενδυτές οι οποίοι και αποφασίζουν για
την τύχη των κεφαλαίων που επενδύουν.
Λίγο αργότερα ειπώθηκε στα νέα του ίδίου
σταθμού ότι ο πρωθυπουργός σκέπτεται να
επισκεφθεί την Κίνα, αναζητώντας
επενδυτές. Αυτά ακούγονται από τους
ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς των Αθηνών
από “αξιόπιστες
πηγές”. Και μια που η συζήτηση περί
πηγών και πληροφοριών ο τηλεοπτικός
σταθμός Αντ1 είναι ιδιωτικός και ανήκει
στον όμιλο Κυριακού, ο οποίος παράλληλα
διατηρεί και κάτι καραβάκια. Και επειδή
ο Αντ1 εμφανίζεται να κάνει εκστρατεία
σωτηρίας της Ελληνικής οικονομίας
καλά θα είναι να γνωρίζουν οι
υπεύθυνοι επιχειρηματίες καθώς και οι
δημοσιογράφοι που απασχολούνται από
αυτούς, ότι όταν φωνάζουν ότι κλείνουν
εργοστάσια και ο κόσμος μένει
άνεργος στην
Ελλάδα τις ειδήσεις αυτές να τις
κοινοποιούν πρώτα στην διοίκηση εκείνων
που ελέγχουν το σταθμό. Ας μου επιτραπεί
δε να τονίσω ότι στο πρόσφατο παρελθόν είδα τον πρόεδρο του ομίλου
Κυριακού αγκαλιά με κάτι Κορεάτες
επιχειρηματίες να δίνει παραγγελίες στα
ναυπηγεία του για την κατασκευή
καραβιών για λογαριασμό του ομίλου του.
Παράλληλα, το ίδιο διάστημα τα Ελληνικά
ναυπηγεία του Σκαραμαγκά, κλείνουν λόγω
του ότι δεν έχουν παραγγελίες.
Κατά Μάνα, Κατά
Κύρη.
Διερωτώμαι
πότε με το καλό προγραμματίζει ο
πρωθυπουργός με το επιτελείο του να
θέσουν σε ισχύ τη λίστα. Αν θυμάμαι καλά
την είχε εφαρμόσει κάποτε και ο πατέρας
του, τον πάλαι ποτέ καλό καιρό της ισχύς
των πρασινοφρουρών. Το γεγονός μου
θυμίζει τον ψάλτη ο οποίος ισχυριζόταν
ότι όταν πας να ψηφίσεις είναι σαν να
πηγαίνεις στο θέατρο. Σου δίνουν μια
λίστα με τριάντα ονόματα
και εσύ ιδρώνεις να βρεις σε τίνος
όνομα θα βάλεις το σταυρό. Το πρόβλημα
λοιπόν λύθηκε με την περίφημη λίστα των
υποψηφίων που εφάρμοσε ο δημιουργός του ΠΑΣΟΚ. Ο
ψηφοφόρος έβαζε το σταυρό του σε
εκείνους που ήθελε ο αρχηγός του
δημοκρατικού ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου.
Σήμερα, βέβαια, το θέμα αυτό φαίνεται να
απασχολεί και τα υπόλοιπα κόμματα. Αν
δηλαδή εφαρμοστεί η λίστα των υποψηφίων
τότε τους υποψηφίους θα διαλέγει ο
αρχηγός του κάθε κόμματος, το αποτέλεσμα
στην περίπτωση αυτή θα είναι ο λαός, οι
ψηφοφόροι απλώς θα είμαστε οι κομπάρσοι
των νέων ηθών της δημοκρατίας όπου ο
ένας θα αποφασίζει και οι υπόλοιποι θα
ψηφίζουν χωρίς καμία διαφωνία
φοβούμενοι μήπως και εξαιρεθεί το όνομά
τους από τη λίστα των υποψηφίων ή μήπως
τοποθετηθεί τελευταίο στο συνδυασμό.
Βλέπεις το μήλο δεν μπορεί παρά να πέσει
κάτω από την μηλιά.
Ένας
Ωραίος μα Άσχετος Ηγέτης.
Πρόσφατα
έβλεπα τον αρχηγό του Σύριζα σε
συνέντευξη στα Μέσα μαζικής Ενημέρωσης
να διαλαλεί ότι οι δύο λαοί Ελλάδος και
Τουρκίας έχουν κοινούς στόχους και
προβλήματα και ίδια ιδανικά. Στη
συνέντευξη ήταν παρόν και ο αγάς ηγέτης
του ομόλογου κόμματος της Τουρκίας. Και
εάν με ρωτήσετε για τα προβλήματα των
δύο λαών εάν είναι κοινά θα σας
διαβεβαιώσω ότι δεν μπορώ να εκφέρω
γνώμη, πλην όμως σε ότι αφορά τους
στόχους των Τούρκων μπορώ να πάρω όρκο
ότι είμαι απόλυτα γνώστης λόγω
εμπειρίας μιας ζωής, από τότε που
γεννήθηκα μέχρι και σήμερα. Μη σας φανεί,
λοιπόν, το γεγονός του προβληματισμού
μου σχετικά με τις ηγετικές ικανότητες
αυτού του, κατά τα λοιπά, συμπαθητικού
νέου. Απλώς να προσθέσω ότι η αείμνηστη
μάνα μου συνήθιζε να μας λέει πάντα: Ο
Τούρκος παιδί μου δεν πιάνεται φίλος,
επειδή δεν πιστεύει στη φιλία.
Χωρίς
καμία απολύτως προκατάληψη αγαπητέ μου
Αλέκο, δεν θα ήταν και άσχημο εάν
φρόντιζες και λίγο για τα συμφέροντα του
λαού που σε ταΐζει.
Δύο
Λόγια στους Αναγνώστες μου.
Πολλοί
εκείνοι που μου τηλεφωνούν και
παραπονιούνται ότι γράφω πολλά και
μάλιστα ότι ορισμένα από αυτά δεν τους
αρέσουν. Ας μου επιτρέψουν λοιπόν να
τους υπενθυμίσω ότι έχουν περάσει
τριάντα πέντε ολόκληρα χρόνια λεηλασίας
και κακοποίησης του Ελληνικού Δημοσίου
και κατά συνέπεια των Ελλήνων. Χρόνια
λεηλασίας του εθνικού θησαυροφυλακίου
και του εθνικού
πλούτου και λεηλασία ιστορική και
πολιτιστική. Δυστυχώς στο πλιάτσικο
αυτό βρέθηκαν στην πλειοψηφία τους συνεργοί
και οι Έλληνες δημοσιογράφοι, εντός και
εκτός Ελλάδος, ανεξάρτητα από τίτλους
σπουδών, διπλώματα, πτυχία και Μάστερς.
Είναι βέβαιο ότι οι περισσότεροι από
αυτούς αποδείχθηκαν κατά πολύ κατώτεροι
των περιστάσεων. Το αποτέλεσμα είναι ότι
εξ αιτίας των ευθυνών όλων τους ο ξένος
τύπος βλέπει σήμερα τους Έλληνες ως GEEKS,
(βλέπε σχετικό δημοσίευμα της Globe and Mail
του Τορόντο, 26ης του Μάρτη, 2010), οι
δε Έλλη νες δημοσιογράφοι
παρουσιάζονται θαυμαστές τους άπαξ και
τους παρουσιάζουν σαν ήρωες. Θα ήθελα να
είχα το χώρο και χρόνο για να παρουσιάσω
παραδείγματα αυτών των 35 χρόνων. Αυτός
ακριβώς είναι και ο λόγος για τον οποίο
σας ζητώ να καθίσετε αναπαυτικά στο
καναπέ σας, απολαύστε το καφεδάκι μας
και χωρίς άγχος διαβάστε τη στήλη αυτή
και όχι μόνον. Προσκαλώ την κριτική σας,
την επιζητώ, καλή ή κακή σας διαβεβαιώ
ότι την αντέχω. Όσοι των αναγνωστών μου
με γνωρίζουν προσωπικά και θέλουν
μπορούν να μου τηλεφωνήσουν, θα το
εκτιμήσω. Όσοι δεν με γνωρίζουν και
θέλουν μπορούν να γράψουν τις
παρατηρήσεις τους στην επιθεώρηση,
τελικά πρόκειται να έλθουν αυτές στα
χέρια μου. Δεν αποκλείω δε να έχω κάνει
και εγώ κάποιο λάθος στη προσπάθεια μου
να βοηθήσω σε μια δύσκολη στιγμή για
ολόκληρο το έθνος, έχω πάντως το θάρρος
και τη δύναμη στην περίπτωση αυτή να
ζητήσω συγνώμη.
Σας
ευχαριστώ όλους.
