ΑΡΚΕΙ
ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΓΙΑ
ΤΗΝ ΜΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΜΑΣ
Του
ΗΛΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ
Διευθυντή
του ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΥ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
ΕΛΛΑΔΟΣ
Αθήνα,
5 Απριλίου 2008
Κανονικά
έπρεπε να μην είχαμε καμμία αγωνία,
καμμία ανησυχία και καμμία αμφιβολία,
ότι στην Σύνοδο των κρατών μελών του
ΝΑΤΟ. Την Σύνοδο, που έγινε αυτές τις
μέρες στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας.
Ανησυχούσαμε, μήπως δεν θα δικαιωθούμε,
όσον αφορά στην απόφασή μας να μην
δεχθούμε την πρόσκληση των Σκοπίων να
γίνουν μέλος της Συμμαχίας. Να πούμε
πρώτα μερικά λόγια για το ΝΑΤΟ.
Θα
ξέρετε ότι το ΝΑΤΟ, ο αμυντικός αυτός
στρατιωτικός Συνασπισμός, ιδρύθηκε μετά
το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Σκοπός ήταν να λειτουργήσει ως ασπίδα
των ελευθέρων κρατών της Δύσεως από τη
κομμουνιστική επιβουλή και επιβολή.
Το
ΝΑΤΟ για πολλά χρόνια, ήταν ο κύριος
στόχος, της σοβιετικής προπαγάνδας. Ο
αποδιοπομπαίος τράγος, ο κακός εχθρός
για τους αριστερίζοντες και
σοσιαλίζοντες. Γιατί κράταγε τη Δύση
μακριά από πολέμους. Το ΝΑΤΟ ήταν η στέγη,
η ομπρέλα της οικονομικής αναπτύξεώς
της. Διατήρησε την ειρήνη η οποία μας
επέτρεψε να βρισκόμαστε και ως Έλληνες
σε σπουδαίο οικονομικό επίπεδο, σε σχέση
με τις γειτονικές μας κομμουνιστικές
χώρες. Όμως ακόμη και στην Ελλάδα μας,
ποιος δεν θυμάται, από τους παλιότερους,
τον μακαρίτη τον σοσιαλίζοντα Ανδρέα
Παπανδρέου και τους συντρόφους του, πριν
γίνει πρωθυπουργός, να συνθηματολογεί
και να ξεσηκώνει τα πλήθη. Τα οποία με
ψυχολογία όχλου, επανελάμβαναν με κραυγές,
σε συλλαλητήρια «έξω
από το ΝΑΤΟ», « ΕΟΚ και
ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο». Βεβαίως όταν
έγινε πρωθυπουργός, όλα αυτά τα ξέχασε.
Ούτε από το ΝΑΤΟ ούτε από την ΕΟΚ μας
έβγαλε. Πέσανε όλοι στη μάσα και τα
συνθήματα απλώς χρησιμοποιήθηκαν, όπως
χρησιμοποιήθηκε και το οχλοποιημένο
πλήθος, από το 1974 μέχρι το 1981. Κι έμειναν
μόνον οι Έλληνες κομμουνιστές, οι μόνοι
που μέχρι και σήμερα φωνάζουν εναντίον
του ΝΑΤΟ. Δογματικά.
Τώρα
όμως, όλες οι χώρες της περιοχής και
οι πρώην κομμουνιστικές χώρες,
κόπτονται να γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ.
Έγιναν οι καλλίτεροι σύμμαχοι, φίλοι και
εκφραστές των Ηνωμένων Πολιτειών της
Αμερικής και μπράβο τους. Δουλοπρεπώς
σχεδόν, για τα συμφέροντά τους,
εκλιπαρούν να γίνουν μέλη στο ΝΑΤΟ. Και η
Αμερική, για τα δικά της συμφέροντα
ανταποδίδει τη φιλία. Ικανοποιεί τις
επιθυμίες τους. Στις σχέσεις μεταξύ
κρατών κυριαρχεί ο συμφέρον και μόνον.
Κοινά λοιπόν τα συμφέροντα και ουδείς
ψόγος για κανένα.
Έτσι λοιπόν και οι πρώην Γιουγκοσλάβοι,
κομμουνιστές τότε, που κατοικούν στο
νότιο μέρος της πρώην Γιουγκοσλαβίας, οι
σημερινοί Σκοπιανοί, που ο τότε πρόεδρός
τους Στρατάρχης Τίτο, το 1944 με εντολή του
Στάλιν, ωνόμασε την περιοχή που λεγόταν
Βαρδάσκα ως «Ομόσπονδη Δημοκρατία
της Μακεδονίας», θέλουν να μπουν στο
ΝΑΤΟ. Δεν έχουμε καμμία αντίρρηση,
εφόσον θα πληρούν τους όρους που όλοι
έχουμε αποδεχθεί. Δηλαδή να είμαστε
σύμμαχοι, φίλοι και να μην υποβλέπει ο
ένας τη χώρα του άλλου. Όμως αυθαίρετα
και παράνομα, με
σκοπιμότητα και
υπολογισμός του, ο Τίτο στις 8 Αυγούστου
του 1944 έτσι.
Γιατί;
Γιατί υπολόγιζε να
κάνει πόλεμο κατά της Ελλάδος. Όπως και
τον έκανε. Χρησιμοποιώντας
και Έλληνες κομμουνιστές. Να πάρει
την Ελληνική Μακεδονία, να την
ενσωματώσει στην Ομοσπονδία του, ως
Μακεδονία και να βγει στο Αιγαίο. Που
ήταν ο μεγάλος πόθος του και του ιδίου
και του Στάλιν. Γιατί χρησιμοποίησε
Έλληνες κομμουνιστές;
Γιατί πολλές φορές στο παρελθόν είχε
συμφωνήσει το κόμμα τους να αποσπασθεί
από την Ελλάδα η Μακεδονία μας. Η πρώτη
φορά τον Δεκέμβριο του 1923 στο 4ον
Συνέδριο της τρίτης Κομουνιστικής
Διεθνούς στη Μόσχα. Όπου ετέθη το θέμα
της αυτονομήσεως της Ελληνικής
Μακεδονίας. Εκεί ο
εκπρόσωπος το ΚΚΕ μακαρίτης Σαρολόγος,
εψήφισε υπέρ της αυτονομήσεως της
Μακεδονίας. Να γίνει δηλαδή ένα
χωριστό κρατίδιο. Και μετά όχι λίγες
φορές το ίδιο. Τον Οκτώβριο του 1945, η
Εθνοσυνέλευση του Κομμουνιστικού
Κόμματος Γιουγκοσλαβίας επεκύρωσε την
ίδρυση ξεχωριστού μακεδονικού
κράτους των Σκοπίων. Μέχρι τότε οι
σχέσεις Στάλιν-Τίτο, ήσαν άριστες. Ο
Στάλιν όμως ήθελε το κράτος της
Μακεδονίας των Σκοπίων για λογαριασμό
του. Ήθελε να το περιλάβει ως Λαϊκή
Δημοκρατία στην Ε.Σ.Σ.Δ. Την Ένωση
Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών.
Σε αυτό δεν είχε αντίρρηση το δικό μας το
ΚΚΕ. Το οποίο στη διαμάχη Στάλιν –Τίτο
ήταν υπέρ του Στάλιν. Τον Αύγουστο του 1948
η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ κατήγγειλε
τον Τίτο ως αποστάτη της Μόσχας. Το
πραγματικό όνομα του Τίτο ήταν Γιόζεφ
Μπρος. Ο Τίτο όμως ήθελε να το περιλάβει
στην Ομοσπονδία της Γιουγκoσλαβίας.
Και για το λόγο αυτό χαλάσανε τις
σχέσεις τους. Έτσι ο Στάλιν τον
Ιούνιο του 1948 απεκύρηξε τον Τίτο. Και το
κομμουνιστικό κόμμα της Βουλγαρίας,
ωνόμασε αποστάτη τον Τίτο. Ενδιαφερόταν
για να πάρει την Μακεδονία μας η
Βουλγαρία. Γι’ αυτό άλλωστε συνεμμάχησε
με τον Χίτλερ το 1941 και μας επετέθη μαζί
με τους Γερμανούς, για να της δώσει την
Μακεδονία μας. Μαλώνανε
δηλαδή σε ξένο αχυρώνα για το ποιος
θα πάρει τον αχυρώνα από την Ελλάδα. Εν
τω μεταξύ όμως ο Τίτο προετοίμασε από το
1945 τον πόλεμο κατά της Ελλάδος, τον
ετοίμασε μέσα στη Γιουγκοσλαβία,
χρησιμοποίησε Έλληνες κομμουνιστές που
είχαν μεταφερθεί εκεί και στις όμορες
κομμουνιστικές χώρες. Ο πόλεμος αυτός
έγινε από το 1946-1949. Και ωνομάστηκε, ορθώς,
και στον ΟΗΕ και από τον τότε αριστερό
πρωθυπουργό μας Θεμιστοκλή Σοφούλη και
λέγεται ακόμη και σήμερα στο εξωτερικό
«ξενοκίνητος
κομμουνιστοσυμμοριτοπόλεμος κατά της
Ελλάδος με σκοπό να γίνει βιαίως η
Ελλάδα κομμουνιστική». Εμείς εδώ, με
νόμο, τον ωνομάσαμε, ανοήτως, ανακριβώς
και υποτελώς, «Εμφύλιος
Πόλεμος». Και εξαπατούμε τους εαυτούς
μας, τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας. Ο
πόλεμος αυτός του Τίτο κατά της Ελλάδος,
δεν απέδωσε αυτό που ήθελε. Πρώτον διότι
ο εθνικός μας στρατός υπερασπίσθηκε την
ελευθερία του, με αυτοθυσία και χιλιάδες
νεκρούς. Δεύτερον γιατί μας βοήθησαν οι
Αμερικανοί στα πλαίσια της Συμφωνίας
της Γιάλτας. Και βεβαίως ο Τίτο τους
πούλησε τους δικούς μας τους
κομμουνιστές. Έπαυσε να τους στέλνει
οπλισμό, ρουχισμό και
τρόφιμα μετά το 1948, ,αφού είδε ότι το
παιχνίδι το έχανε. Διότι δεν τον
ωφελούσε σε τίποτα ακόμη και αν
κερδιζόταν από
τους κομμουνιστές, αφού θα την έπαιρνε
τη Μακεδονία των Σκοπίων η σοβιετική
Ένωση. Η οποία όμως δεν βοήθησε τους
μαχόμενους στο Γράμμο
και στο Βίτσι Έλληνες
κομμουνιστές διότι δεν ήθελε να
εμπλακεί με τους Αμερικανούς. Και το
χειρότερο, όταν στις 29 Αυγούστου 1949
αποδεκατισμένοι οι Έλληνες
κομμουνιστές έφευγαν προς την
Γιουγκοσλαβία δεν τους επέτρεπε την
είσοδο στη χώρα του. Έτσι μπήκανε στην
Αλβανία, η οποία βεβαίως και βοηθούσε
διαφοροτρόπως την κατά της Ελλάδος αυτή
εισβολή. Από κει προωθήθηκαν,
καταλαιπωρημένοι και νικημένοι,
απογοητευμένοι και εξαπατημένοι και
τους σκορπίσανε οι σοβιετικοί σε
διάφορες κομμουνιστικές χώρες. Πολύ
μετά άρχισαν σιγά-σιγά να ξανάρχονται,
με το όνομα «πολιτικοί πρόσφυγες». Η
ευθυγράμμιση των συμφερόντων ήταν υπέρ
του να μη γίνει τότε, η Ελλάδα
κομμουνιστική και να μη αυτονομηθεί η
Μακεδονία μας. Δεν θα πρέπει να
ανησυχούμε λοιπόν για το αν έχουμε δίκιο.
Αλλά για το αν τα συμφέροντα των Μεγάλων
συμπίπτουν με τα δικά μας. Και το
κυριώτερο αν εμείς είμαστε όλοι υπέρ του
να μη δοθεί η Μακεδονία μας σε άλλους με
οποιοδήποτε φραστικό τέχνασμα. Και οι
Σκοπιανοί ούτε το κρύβουν, ούτε
υποχωρούν. Θέλουν, διακηρύττουν και
προσπαθούν να πάρουν τη Μακεδονία μας.
Την ευθυγράμμιση των εθνικών μας
συμφερόντων θα την βρει η κυβέρνησή μας,
με την πλήρη υποστήριξη ολοκλήρου του
λαού μας. Και θέλω να πιστεύω ότι σήμερα
δεν θα βρεθούν κομμουνιστές τύπου 1923, 1943,
1945 και 1946. Και ο λαός μας θα είναι και το
τελικός αποδέκτης του καλού ή του κακού
αποτελέσματος. Σε πρώτη φάση πάμε καλά.
Σε πρώτη φάση.
