Μια
υποβιβασμένη Τελετή
Η
εικοστή Πέμπτη του Μάρτη, σε καμία
περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί
μια κοινή γιορτή. Αντίθετα μάλιστα θα
μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι αποτελεί
την “πανήγυρη των πανηγύρεων” του
εθνικού εορτολογίου των όπου της γης
Ελλήνων.
Αυτός
ήταν και ο λόγος που εδώ και τρεις
δεκαετίες οι ηγεσίες των ομογενειακών
μας κοινοτήτων και ιδρυμάτων της
οργανωμένης παροικίας, ζήτησαν από τους
εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης
των διαφόρων πόλεων του Καναδά και της
Αμερικής, όπου ζουν και εργάζονται
Έλληνες, σε αναγνώριση του μεγαλείου
αυτής της ημέρας να εκδίδεται ειδικό
χαιρετιστήριο μήνυμα και να αναρτάται
το εθνικό σύμβολο των Ελλήνων, (τιμής
Ένεκεν), στο προ του δημαρχιακού μεγάρου
ιστό. Το αίτημα αυτό έγινε αντιληπτό από
τους εκπροσώπους της τοπικής
αυτοδιοίκησης η οποία το αποδέχθηκε και
με χαρά κάθε χρόνο υποδεχόταν μια
αντιπροσωπεία ηγετών των κοινοτήτων μας
παρουσία των οποίων ύψωνε το εθνικό
σύμβολο των Ελλήνων στην ποιό περίοπτη
θέση, στο κοντάρι που υψώνεται
καθημερινά η σημαία του Δήμου.
Με
τον καιρό και τα χρόνια, η εκδήλωση αυτή
κατόρθωσε να καθιερωθεί και η Ελληνική
σημαία να υψώνεται στον ιστό του Δήμου
για μια μέρα, σαν έκφραση σεβασμού στον
αγώνα της απελευθέρωσης της Ελλάδας και
της Ελληνικής Δημοκρατίας. Για την
περίοδο της δεκαετίας του ’80 η εκδήλωση
αποτελούσε το επίκεντρο των εορταστικών
μας εκδηλώσεων με την συμμετοχή του
προέδρου της κοινότητας
και της ηγεσίας των ομογενειακών
συλλόγων, εκπροσώπων της εκκλησίας και
τέλος μελών της διπλωματικής αποστολής
της Ελλάδας στη πόλη.
Η
πρακτική αυτή συνεχίζει ακόμα και
σήμερα στην πρωτεύουσα της Καναδικής
ομοσπονδίας, καθώς από κοινού η ηγεσία
της κοινότητας, οι ηγέτες των συλλόγων,
οι ιερείς και τα μέλη της διπλωματικής
αποστολής της Ελλάδας στην Οτάβα υπό την
ηγεσία του εκάστοτε Πρέσβη, μετά τη
κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του
αγνώστου πολεμιστή, σε μορφή πομπής
προχωρούν μπροστά στο δημοτικό μέγαρο
της πόλης, όπου σε επίσημη τελετή ο
Δήμαρχος παρουσιάζει την πανηγυρική
διακήρυξη του Δημοτικού Συμβουλίου και
στην συνέχεια βοηθά να υψωθεί το
Ελληνικό εθνικό σύμβολο στον προ του
δημαρχείου ιστό.
Δυστυχώς
η σπουδαιότητα αυτής της τελετής
φαίνεται ότι έχει παρεξηγηθεί τα
τελευταία χρόνια, καθώς η ηγεσίες των
συλλόγων και κοινοτήτων και της
εκκλησίας ενδιαφέρονται μόνον να
συμμετάσχουν στην παρέλαση των συλλόγων
και την καθιερωμένη θεία λειτουργία,
τελετές οι οποίες περιορίζονται στην
συμμετοχή ενός μικρού αριθμού
καλεσμένων πολιτικών,(εάν βρισκόμαστε
σε προεκλογική περίοδο), ή και μεταξύ
μόνον για να καυχηθούμε για τον
πατριωτισμό μας. Κάπως έτσι
διαμορφώνεται η πραγματικότητα καθώς
τόσο στο Τορόντο όσο και το Βανκούβερ,
τις δύο μεγάλες πόλεις του Καναδά, η
τελετή της σημαίας με την πάροδο των
χρόνων φαίνεται ότι έχει εκφυλισθεί με
αποτέλεσμα την τελεία υποβάθμισή της.
Έτσι
τον περασμένο μήνα, για την τελετή της
Ελληνικής σημαίας παρουσιάσθηκαν στο
Δημαρχείο, ένας σύμβουλος της
ομογενειακής κοινότητας του Τορόντο, η
πρόεδρος των Λακώνων και μία κυρία
εθελόντρια. Απουσίαζαν από αυτήν όλοι
εκείνοι που θέλουν να υποστηρίζουν ότι
είναι οι ηγέτες της παροικίας.
Προσπαθώντας να πληροφορηθούμε τους
λόγους αυτής της σημαντικής απουσίας,
μάθαμε ότι ούτε ο γενικός πρόξενος της
Ελλάδας, μήτε και ο Μητροπολίτης
Σωτήριος έλαβαν κάποια πρόσκληση ή και
κάποιο σημείωμα για να παραβρεθούν στην
τελετή. Πιστεύουμε δε ότι και οι δύο
έχουν δίκαιο. Σύμφωνα με το διπλωματικό
πρωτόκολλο δεν είναι δυνατόν να
παραβρεθεί κάπου ο Έλλην διπλωμάτης
χωρίς επίσημη πρόσκληση, και το ίδιο με
την ηγεσία της εκκλησίας, άπαξ και η
τελετή αυτή ανήκει στη διοργανωτική
σφαίρα των κοινοτήτων και των
ομογενειακών συλλόγων.
Το
χειρότερο είναι ότι και ο ίδιος ο
Δήμαρχος του Τορόντο δεν είχε καν
ειδοποιηθεί για να βρίσκεται στο
γραφείο του. Χάρις στις προσπάθειες και
τον πατριωτισμό του ομογενούς
συντονιστή των τεχνικών υπηρεσιών του
δημαρχείου Πήτερ οι εργάτες είχαν
τοποθετήσει στην εξέδρα του χώρου που
επρόκειτο να αναρτηθεί η σημαία
μεγάφωνα και μικρόφωνα καθώς επίσης και
καθίσματα για τους επισήμους που θα
τιμούσαν την ποιό ιερή στιγμή για το
εθνικό σύμβολο των Ελλήνων. Είναι όμως
τόσο δύσκολο να δημιουργηθεί κάποια
υπεύθυνη επιτροπή η οποία θα φροντίζει
κάθε χρόνο για την τελετή της σημαίας,
την ενημέρωση των δημοτικών αρχών, την
υπενθύμιση της προετοιμασίας της
διακήρυξης για την ημέρα της εθνικής μας
παλιγγενεσίας, της πρόσκλησης των
διπλωματικών και εκκλησιαστικών αρχών
και την συμμετοχή των συλλόγων μας.
Δυστυχώς,
τελικά το εθνικό σύμβολο των Ελλήνων
υψώθηκε στον ιστό χάρις στους τρεις
ομογενείς που πραγματικά πίστεψαν στη
σημασία της τελετής.
Όλοι
οι υπόλοιποι, οι συντονιστές του ΣΑΕ, οι
πρόεδροι των κοινοτήτων, οι πρόεδροι της
Παν-Μακεδονικής και των λοιπών
ομογενειακών συλλόγων, έλαμψαν με την
ηχηρή τους απουσία, σε μια περίοδο
μάλιστα που το εθνικό κέντρο έχει τόσο
μεγάλη ανάγκη από την συμπαράσταση των
αποδήμων και την αγάπη των ξενιτεμένων
παιδιών της.
Ας
ευχηθούμε ότι του χρόνου όλα θα πάνε
καλύτερα, το ευχόμαστε και ελπίζουμε.
“Πατρίδες”
