ΤΗΣ
ΣΥΝΤΑΞΗΣ
Οι
ασκοί του Αιόλου
Η 11η Σεπτεμβρίου υπήρξε μια
ημερομηνία σταθμός όχι μόνο για τις
Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αλλά
και για ολόκληρο τον πλανήτη.
Δεν υπάρχει πλέον καμιά αμφιβολία
ότι, άσχετα με τις δηλώσεις και τους
ισχυρισμούς των επισήμων για δήθεν «κατατρόπωση»
της τρομοκρατίας, η πραγματικότητα
παραμένει τελείως
διαφορετική. Είναι δε βέβαιο ότι τόσο ο
μπιν Λάντεν όσο και οι υπόλοιποι ηγέτες
της τρομοκρατικής Αλ Κάιντα συνεχίζουν
απερίσπαστοι το μακάβριο έργο τους,
προετοιμαζόμενοι για ακόμη πιο σοβαρό «κτύπημα»,
προκειμένου να δώσουν τα «επισκεπτήριά»
τους στη διεθνή κοινότητα.
Και όμως, εδώ και μερικούς μήνες τα
πάντα έδειχναν ότι οι εξελίξεις
οδηγούσαν σε κάποια ύφεση των
φανατισμών, και ότι η πιθανότητα
αποφυγής της βίας και του αίματος δεν
ήταν κάτι το ακατόρθωτο, αλλά μάλλον
αποτελούσε ένα στοιχείο βασικό στην
προσπάθεια εμπέδωσης της ειρήνης.
Η αποφασιστικότητα της διεθνούς
κοινότητας από κοινού με τις
συντονισμένες προσπάθειες της
θρησκευτικής ηγεσίας των λαών άφησαν να
διαφανούν στοιχεία ελπίδας κάποιας
μορφής διαλόγου, ο οποίος θα γεφύρωνε τα
θρησκευτικά πάθη και θα βοηθούσε στην
προσέγγιση και αλληλοκατανόηση των λαών.
Μα ξαφνικά η όλη εικόνα και ολόκληρο το
σκηνικό της αλληλοκατανόησης
κατέρρευσε σε μια νύχτα, την ώρα που τα
τεθωρακισμένα των Ισραηλινών
ισοπέδωναν με τις ερπίστριές τους τα
σύνορα, τα χωριά και τα σπίτια των
Παλαιστινίων, κάνοντάς τους γι’ ακόμη
μια φορά θύματα της απερίσκεπτης και
βάρβαρης βίας, η οποία φούντωσε τα πάθη
και αναθέρμανε φανατισμούς
θρησκευτικούς και κοινωνικούς.
Το θλιβερό στην όλη υπόθεση είναι
ότι δυστυχώς το πρόβλημα δεν έγινε
αντιληπτό έγκαιρα, ώστε να εντοπισθεί
και να εκτιμηθεί σωστά τόσο από την
ηγεσία της Δύσης όσο και εκείνων της
διεθνούς κοινότητας.
Το αποτέλεσμα, ωστόσο, αυτής της
αδυναμίας της ηγεσίας της διεθνούς
κοινότητας να αντιληφθεί και παρέμβει
έγκαιρα, είναι βέβαιο, ότι θα αποτελέσει
μια νέα επώδυνη και μη επιθυμητή
εμπειρία στη διαχρονική συνύπαρξη και
συνεργασία των λαών, των πολιτισμών και
των σχέσεών τους.
Και όλα αυτά εξαιτίας της απροθυμίας
του Λευκού Οίκου και της αμερικανικής
διοίκησης να εντοπίσει, προβλέψει,
εντοπίσει και προνοήσει για τον έλεγχο
των γεγονότων και κυρίως για την αποφυγή
δημιουργίας του κοινωνικού δράματος, το
οποίο γνώρισαν και τις εμπειρίες και
ταπεινώσεις που αισθάνθηκαν οι
Παλαιστίνιοι πολίτες. Εμπειρίες και
αισθήματα οργής και αγανάκτησης, τα
οποία με τη δική τους σειρά ήρθαν να
ηροποιήσουν στη σκέψη και την
καταπιεσμένη συνείδηση των
μουσουλμανικών μαζών τους κοινούς
δολοφόνους εξτρεμιστές του μπιν Λάντεν
και της τρομοκρατικής του οργάνωσης, Αλ
Κάιντα, και θα φουντώσουν αισθήματα
αντικοινωνικής και αντικαθεστωτικής
διάθεσης.
Αυτό, εξάλλου, με άλλα λόγια ήταν και
το μήνυμα που μετέφερε στον πρόεδρο
Μπους ο διάδοχος της Σαουδικής Αραβίας,
πρίγκιπας Αμπντουλάχ, το μεσαιωνικό
καθεστώς της οποίας βρίσκεται
αντιμέτωπο με αυτή τη νοοτροπία μπροστά
σε μια νέα πιθανότητα κοινωνικής πάλης
ενάντια στους φεουδάρχες της βασιλικής
του οικογένειας.
Είναι λυπηρό ότι, γι’ άλλη μια φορά,
ο πρόεδρος Μπους δεν φάνηκε
διατεθειμένος να ακούσει και να
προχωρήσει στη λήψη μέτρων, τα οποία
προφανώς θα βοηθήσουν να καθησυχάσουν
τα πνεύματα. Αντίθετα, μάλιστα, αντί της
απαραίτητης επίδειξης ηγετικής
διορατικότητας, ο ένοικος του Λευκού
Οίκου έσπευσε να ταχθεί κατά των
δυναστευομένων, φουντώνοντας έτσι την
αγανάκτηση των λαών της περιοχής.
Έτσι, ο χθεσινός αγώνας της Δύσης
ενάντια στους τρομοκράτες της Αλ Κάιντα
ξαφνικά διαμορφώνεται στα μάτια των
μουσουλμανικών μαζών σαν αγώνας ενάντια
στην «κοινωνική και οικονομική πρόοδό»
τους. Το αποτέλεσμα δε θα είναι οι
οδυνηρές κοινωνικές αναταραχές, που
πρόκειται να γνωρίσουμε στους επόμενους
μήνες και τα χρόνια που ακολουθούν. Και
όμως, στην αρχή τα πάντα έδειχναν ότι
βρισκόταν υπό τον έλεγχο των υπευθύνων
και ότι ο κίνδυνος θα μπορούσε να
ξεπεραστεί. Κρίμα… Πατρίδες
|